บทที่ 5 เปรตขอส่วนบุญ

บทที่ 5

เปรตขอส่วนบุญ

ฉันตื่นมาในช่วงเวลาตีห้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จฉันก็รีบลงมาช่วยงานในครัว ตั้งใจว่าจะใส่บาตรคุยกับป้าเจียมเอาไว้เมื่อวานตอนทำขนมบัวลอยด้วยกัน วันนี้จึงอยากเอาขนมที่ทำเมื่อคืนมาใส่บาตรตอนเช้า 

ฉันเดินมาเปิดประตูหน้าบ้านไม่เห็นรถของพี่สายฟ้ากับพี่พายุ ก็คงไม่กลับบ้านตามสเต็ป คุณป้าไม่อยู่ทั้งสองคนก็ออกร่าเริง

ต้มพะโล้ขาหมู ไก่ผัดขิง บัวลอยไข่หวาน สับปะรดภูแล แต่ละเมนูถูกฉันยกออกมาตั้งหน้าบ้านเพื่อรอใส่บาตรให้กับหลวงตา 

ฉันถ่ายรูปข้าวของที่เตรียมออกมาพร้อมกับดอกไม้ที่ป้าเจียมทำให้ เพียงแค่อัปลงสตอรี่คนที่เข้ามาดูทันทีก็คือพี่สายฟ้ากับพี่พายุ 

บรื้นนน

เสียงท่อรถดังกระหึ่ม ชาวบ้านคงแตกตื่นเพราะคนไร้มารยาททั้งสองคนนี้แหละ  พวกเขาเดินลงจากรถเพื่อมายืนมองฉันจนกระทั่งหลวงตาเดินมา

"พวกพี่จะใส่บาตรกับฉันไหม พระมาแล้ว"

"มึงจะใส่ก็ใส่นะ กูง่วงเมื่อคืนกูไม่ได้นอนเลย"

พี่พายุเดินล้วงกระเป๋าเข้าบ้าน ส่วนพี่สายฟ้าเดินออกมาเนื้อตัวมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ ขนาดฉีดน้ำหอมมาแล้วนะเนี่ยกลิ่นแอลกอฮอล์แรงชะมัด

"พี่สายฟ้าถ้าพี่ไม่ไหวก็ไปนอนนะ"

"ฉันแค่เดินมาดูว่ามีอะไรกินบ้าง"

"บาปกรรม! ของพวกนี้ฉันเอามาใส่บาตร ถ้าพี่จะกินพี่ก็ไปกินในครัวนู้นไป ตายไปตกนรกกลายเป็นเปรตนะทำแบบนี้!"

"หึ! ทุกวันนี้ฉันก็เปรตอยู่แล้ว ขอตัวนะ"

พวกคนบาป! ฉันได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองพูดอะไรมากกว่านี้ก็ไม่ได้ ฉันไม่ใช่น้องในสายเลือด พูดจาอะไรรุนแรงคงได้ถูกพวกเขาจับโยนออกจากบ้าน ยังไงก็ขอให้ฉันเรียนจบมีหน้าที่การงานดี ๆ เสียก่อนเถอะ 

รับพรเสร็จฉันก็กรวดน้ำกับป้าเจียม หันกลับมาอีกทีก็เห็นพี่สายฟ้ากับพี่พายุยืนเกาะประตูบ้านเหมือนเปรตขอส่วนบุญ 

ฉันขนของเข้ามาในบ้านก็ถูกทั้งสองคนมองมา อาจจะเป็นเพราะฉันยังอยู่ในชุดนอนลายการ์ตูน แต่ฉันก็แต่งตัวเรียบร้อยนะ ชุดนอนก็เป็นกางเกงขายาวเสื้อก็ยาวถึงข้อมือ 

"พวกพี่ทำไมไม่ไปนอน มายืนมองหน้าฉันทำไม ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า"

"ทำไมเมื่อวานต้องเอาเค้กไปให้ไอ้ดิวด้วย มันเป็นพ่อเธอหรือไง"

"พี่พายุพี่เป็นอะไรกับพี่ดิวมากไหม ฉันรู้ว่าพี่เป็นห่วงฉัน แต่เรื่องมันยังไม่เกิดฉันยังไม่ได้เป็นอะไร แบบนี้เท่ากับว่าพี่ไปใส่ร้ายพี่ดิวนะ"

"เธอจะรอให้มันเกิดเรื่องเสียก่อนใช่ไหม ถึงจะรู้สึกสำนึกในสิ่งที่ฉันกับไอ้พายุเตือน!"

"พี่สายฟ้ามาถึงก็ทะเลาะกันเลย ฉันเบื่อมาก ๆ อีกอย่างฉันไม่ใช่น้องในสายเลือดของพวกพี่นะ บางครั้งพวกพี่ก็ทำอะไรที่มันมากเกินไป"

ไม่รู้ฉันพูดแรงไปหรือเปล่าแต่ดูทั้งสองคนอึ้ง ๆ ฉันจึงเดินหนีขึ้นมาบนห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้ลงมาทานข้าว แต่พอลงมาก็ไม่เจอทั้งสองคนแล้ว คงจะหนีเข้าห้องไปนอนพักผ่อน 

วันนี้ฉันมาเรียนตามปกติแต่สองหนุ่มไม่รู้ว่ายังไง กลับบ้านเช้าขนาดนั้นถ้าไม่ได้มีเรียนบ่ายก็คงไม่มาแล้วล่ะ

"เมื่อคืนฉันเจอพี่สายฟ้ากับพี่พายุด้วยนะขนม" 

"เป็นเรื่องปกติเมื่อวานคุณป้าไปหาคุณลุงที่ระยอง ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่เหมือนกัน"

"ทั้งสองคนมีสาว ๆ ห้อมล้อมเต็มไปหมด รู้สึกว่ายัยจินนี่กำลังคบกับพี่สายฟ้าหรือเปล่าก็ไม่รู้"

จินนี่ก็คือเพื่อนร่วมคลาสเรียนของฉันนี่แหละ ฉันกับจินนี่ไม่ค่อยคุยกันหรอก เพราะจินนี่นางชอบคิดว่าตัวเองสูงส่งมาก พ่อของจินนี่เป็นนักการเมืองมีชื่อเสียง เธอเลยกลายเป็นที่สนใจของเหล่านักศึกษาทั้งหลาย

"ก็เหมาะสมกันดี คนหนึ่งก็ลูกเจ้าของโรงงานสายไฟ อีกคนก็เป็นลูกนักการเมือง"

"แต่พี่พายุฉันไม่รู้เหมือนกันนะ"

"สองคนนี้นิสัยแตกต่างกันมาก พี่สายฟ้าอาจจะดูละมุนแต่ก็ร้ายไม่เบา พี่พายุอารมณ์ร้อนขี้หงุดหงิดแต่ก็ไม่เคยคบใครจริงจัง"

"สรุปคือร้ายพอกันฮ่า ๆ ๆ"

"ใช่ ต่างกันแค่เรื่องคำพูดและอารมณ์เท่านั้น โจ้ฉันคิดว่าพี่พายุน่าจะมีเรื่องราวความหลังกับพี่ดิวแน่ ๆ มันคงไม่ใช่แค่เรื่องวางยาเพราะดูที่พายุผูกใจเจ็บเหลือเกิน"

"แล้วทำไมแกไม่ถามไปเลยจะได้รู้ มาปรึกษาฉัน ฉันจะไปรู้เรื่องไหมเนี่ย"

"ฉันถามแล้วแต่เขาไม่พูด พูดแค่ว่าให้ฉันระวังตัวเพราะคุยกันไม่เกิน 10 นาทีฉันกับเขาก็ทะเลาะกัน"

อาจจะเป็นเพราะว่าฉันไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกับเขา ไม่เหมือนพวกเขาที่คุยอะไรกันก็รู้เรื่อง เข้าใจกันได้ดีเหลือเกิน 

วันนี้สรุปแล้วพี่สายฟ้ากับพี่พายุไม่ได้มาเรียน ฉันถามเพื่อนของเขาทุกคนบอกว่าโทรไปแล้วทั้งสองไม่รับคงน่าจะยังไม่ตื่น ฉันกลับบ้านพร้อมกับโจโจ้ แต่ก่อนกลับก็แวะคาเฟ่นั่งทานส้มตำไก่ย่าง ซื้อขนม น้ำโกโก้ปั่นกลับมาทานที่บ้านด้วย

ฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เจอพี่พายุกำลังนั่งทานข้าวอยู่คนเดียว หันออกไปมองด้านนอกรถพี่สายฟ้าไม่อยู่ สงสัยออกไปแรดอีกแล้ว 

"ทานขนมไหมคะพี่พายุ"

"ไม่ชอบของหวาน"

"มีบอระเพ็ดอยู่ข้างรั้วสนใจไหมคะ"

"กวนตีนละ" 

"ฮ่า ๆ ๆ ขนมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวจะลงมาทำกับข้าว ไม่รู้คุณป้าจะกลับวันไหน คืนนี้พี่พายุออกไปไหนหรือเปล่า"

"นัดเพื่อนไว้แล้วไม่ต้องรอ น่าจะกลับเช้าเหมือนเดิม"

"ค่ะ"