Ep.3 (50%)

EP 3

"โฮ เล่นชวนกันแบบนี้เลยเหรอคะ" 

"ใช่ พี่เป็นห่วง" 

"ขอบคุณนะคะ แต่ว่าแนทอยู่ได้ มันไม่มีปัญหาอะไรเลยถึงจะตัวคนเดียวก็ตาม" 

"แต่เราจะไปรู้ได้ไงว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น วันดีคืนดีมีคนไม่หวังดีกับเธอจะทำไง" 

"มันยังไม่มีวันนั้นเลยนะตั้งแต่อยู่มา พี่คิงสบายใจเถอะค่ะ อีกอย่างถ้าสมมุติว่าแนทไปอยู่บ้านพี่จริงๆ จะอยู่ในฐานะอะไรแล้วแฟนพี่จะโอเคเหรอ?" สิ้นเสียงเธอก็คลานไปหาเจ้าก้อนกลมที่นอนแทะของเล่นแมวอยู่อีกฝั่ง 

"บอกไปแล้วว่าโสด ส่วนจะอยู่ในฐานะอะไรนั้นก็แล้วแต่เธอเลย"

'ฐานะอะไรก็ได้ หรือเมียก็ดี และขอแค่อยู่กับพี่ก็พอ' นี่คือคำที่อยากจะพูดออกไปแต่กลัวยัยเด็กจะรู้สึกไม่โอเคแล้วปิดกั้นผม เพราะฉะนั้นต้องค่อยเป็นค่อยไปไม่บังคับใจท่องไว้

"เป็นหนุ่มเลือดกรุ๊ปบีสินะถึงโสด" แนทพูดขึ้นก่อนจะยิ้ม

บ้าเอ๊ย!

ใช้รอยยิ้มเปลืองเกินไปแล้วยัยเด็กของพี่ ~

"ใช่ แนทเองก็เลือดกรุ๊ปบีเหมือนกันอะดิถึงโสด" ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรแต่ผมก็เออๆ ออๆ ตามน้ำเธอไป

ยอมได้ยอมหมดจุดนี้

"น่าจะใช่นะคะ" 

"ถามอะไรหน่อยได้เปล่า" คลานไปนั่งข้างๆ เธอแล้วลูบขนก้อนกลมด้วยอีกคน

"ว่ามาเลยค่ะ" 

"จำพี่ได้ตอนไหน ปกติเห็นเมินตลอด"

"จำได้ตลอดค่ะ แต่ที่เมินเพราะว่ากลัวทักไปแล้วจะหน้าแตกเอาถ้าพี่บอกว่าไม่รู้จัก อีกอย่างพอเริ่มโตมันก็เริ่มมีความรู้สึกเขินอายมาแทรกนั่นก็เลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลไม่กล้าที่จะทักพี่ แต่ใช่ว่าหนูจะลืมบุญคุณนะ ปีนี้ก็จะเรียนจบแล้ว ส่วนเรื่องเงินจะรีบหามาคืนให้นะพี่"

"ไม่เอาคืน พี่เคยบอกไปแล้ว"

"หนูไม่มีพ่อแล้วจะเอาเงินไปให้ใครใช้เล่า?"

"ก็ให้ตัวเองไง เก็บไว้แล้วใช้ชีวิตตัวเองให้ดี"

"..."

"หรือไม่ก็มาใช้ชีวิตกับพี่ก็ได้นะพี่ไม่ขัด" มองหน้าแนทพลางอมยิ้ม

หยอดเด็กไปเรื่อยๆ ก่อนไอ้คิง

"พี่เอ็นดูเข้าใจได้ แต่พี่คิดไปไกลแนทไม่เข้าจริงๆ เราสองคนไม่ได้ใกล้ชิดกันทุกวัน เจอหน้ากันก็ไม่บ่อย ยิ่งพักหลังมานี้ไม่เห็นพี่เลยด้วยซ้ำ"

"ขอตอบอย่างหลังก่อนแล้วกัน สองปีที่ผ่านมาพี่ไปอยู่เจแปนไปช่วยพ่อทำงาน" 

"ญี่ปุ่นเหรอคะ?" 

"ใช่" 

"โฮ น่าอิจฉาอะ ว่าแต่มันสวยมากไหม มีหิมะตกหรือเปล่า และมีดอกซากุระสวยๆ ด้วยปะ" ยัยเด็กยิงคำถามรัวๆ ด้วยหน้าตาที่ดูตื่นเต้นปนอยากรู้

"เก็บเสื้อผ้าสิเดี๋ยวพี่พาไปดูกับตา" 

"บ้าเหรอ แนทยังเรียนไม่จบ อีกอย่างจะไปได้ไงค่าใช้จ่ายคงจะแพงหูฉีก" 

"พี่ออกเอง ออกให้ทุกอย่างถ้าเธอต้องการ"

"ผันตัวมาเป็นป๋าใจป้ำแล้วเหรอ" ยัยเด็กพูดแซว

"พี่ใจป้ำแค่เฉพาะกับแนทคนเดียวเท่านั้นแหละ" ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นอย่าหวังเลย

"ขอบคุณนะพี่ที่หวังดี แต่แนทขออยู่แบบนี้ดีกว่า ตัวคนเดียวไม่ต้องวุ่นวายกับอะไร"

แอบมีใจหายนิดๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น แต่อย่างว่าแหละ เรายังไม่ได้สนิทกันมากพอ ไม่ได้คุยแบบเปิดใจมันเลยดูไม่ง่ายที่จะให้เธอยอมตกลงอะไร

"แล้วคิดจะมีแฟนเมื่อไร?" 

"เวลาที่เหมาะสม...แต่ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ"

"..."

"พี่จะกลับเลยไหม พอดีแนทมีงานต้องไปทำ" 

"ทำงาน?" 

"อื้อ"

"ทำงานอะไร?" 

ถามมากยิ่งกว่าพ่อเธออีกนะผมเนี่ย

"งานที่ได้เงิน งานสุจริตค่ะ" 

"อย่าบอกนะว่าเรียนด้วยทำงานด้วย" 

"ใช่สิ ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหนมากินมาใช้จ่ายล่ะพี่" เธอมองผมอย่างแปลกใจ "แนทไม่เหลือใครแล้วนะอย่าลืม จะให้ไปกู้หนี้ยืมสินอีกคงไม่เอา" 

"ลำบากมากเลยสินะ" อีกครั้งที่ผมถามอย่างห่วงใย

ตัวก็มีแค่เนี้ยทำไมฟ้าช่างใจร้ายกับยัยเด็กจังวะ!