มัดมือชก#3

ธีรภพจัดแจงทุกอย่างด้วยตัวเอง ตั้งแต่การขับรถไปรับดารินในเช้าวันเดินทาง

พร้อมทั้งมอบหมายให้ ศิวะ เลขาคนสนิท ขับรถล่วงหน้าไปจัดการเรื่องห้องพักที่โรงแรมในเครือของเขาที่เขาใหญ่

ดารินนั่งรออย่างไม่เต็มใจนัก เธอเกือบโทรหาเพื่อนร่วมทีมให้ไปด้วยแล้ว

แต่ธีรภพยืนยันหนักแน่นว่าจะมารับเธอด้วยตัวเอง เมื่อรถหรูคันใหญ่จอดอยู่หน้าคอนโf

 ดารินก็มองนาฬิกา ก่อนเดินไปที่รถอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ขึ้นมาสิ พี่รออยู่นานแล้วนะ" ธีรภพเปิดกระจกเรียก พร้อมยิ้มจางๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติแต่เจือด้วยเจตนาบางอย่าง

ดารินฝืนยิ้มบางๆ ก่อนเปิดประตูขึ้นรถ เธอพยายามไม่สบตาเขาตรงๆ เพื่อซ่อนความประหม่า

ระหว่างทาง ธีรภพเปิดเพลงคลอเบาๆ และพยายามชวนเธอคุยเรื่องงาน แต่ทุกคำถามและคำตอบกลับดูเป็นทางการเกินไป

"รินไม่ต้องทำตัวเกร็งกับพี่ขนาดนี้ก็ได้นะ เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนี่"

ดารินถอนหายใจ ก่อนตอบกลับเสียงเรียบ

"คุณธีรภพตอนนี้เราอยู่ในสถานะเจ้านายกับลูกจ้าง ทุกอย่างควรอยู่ในกรอบงานนะคะ"

คำพูดที่เหมือนการตอกกลับนิ่มๆ ทำเอาธีรภพยิ้มน้อยๆ

"ก็ได้ แต่ขอเรียกว่ารินเหมือนเดิมได้ไหม?"

เธอชะงักเล็กน้อย แต่เลือกจะเงียบ ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบอีกครั้ง

เมื่อทั้งคู่มาถึงโรงแรมที่ตั้งอยู่กลางภูเขา ศิวะก็กำลังรอต้อนรับพร้อมรายงานให้ธีรภพทราบ

"ทุกอย่างจัดเตรียมพร้อมแล้วครับ ห้องของคุณธีรภพอยู่ชั้นบนสุดติดกันกับห้องของคุณดารินตามที่สั่งไว้"

ดารินหันขวับไปมองธีรภพทันที

"ทำไมต้องให้ห้องฉันอยู่ติดกับคุณด้วยคะ"

ธีรภพตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"จะได้สะดวกถ้าต้องคุยงานด่วน หรือรินคิดอะไรอยู่ล่ะ"

คำตอบที่ฟังดูบริสุทธิ์ แต่กลับทำให้ดารินอึ้งและไม่มีอะไรจะเถียง

เธอทำได้แค่กลอกตาและลากกระเป๋าของตัวเองเดินไปที่ห้องพัก ทิ้งธีรภพไว้ยืนมองตามด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่แม้แต่จะพยายามปิดบัง

หลังจากทั้งวันเต็มไปด้วยการสำรวจพื้นที่และพูดคุยเรื่องแผนงาน

ธีรภพก็ส่งข้อความมาชวนดารินทานมื้อเย็นด้วยกันในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรม เธอไม่อยากไป แต่ก็รู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้

เมื่อมาถึง เธอพบว่าเขาจัดโต๊ะอาหารที่มีเพียงสองที่นั่ง บรรยากาศอบอุ่นใต้แสงไฟสีส้มอ่อนๆ ที่ดูโรแมนติกอย่างจงใจ

"มานั่งสิ พี่รออยู่" ธีรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรินไวน์ใส่แก้วสองใบ

"ฉันไม่ดื่มค่ะ" ดารินพูดขึ้นทันที แต่ธีรภพยิ้มพลางเลื่อนแก้วไปตรงหน้าเธอ

                      "สักแก้วคงไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการผ่อนคลายจากงานวันนี้"

ดารินลังเล แต่สุดท้ายก็รับแก้วไวน์มา เธอไม่อยากดูเหมือนคนไม่เป็นมิตรต่อเจ้านาย

ในระหว่างมื้ออาหาร ธีรภพพยายามชวนคุยเรื่องทั่วไป ทั้งการเดินทางที่ผ่านมาของเธอ

และความสนุกในการออกแบบรีสอร์ต แต่ดารินตอบกลับอย่างสุภาพและเป็นทางการตลอด

 ไม่ปล่อยให้การสนทนาลื่นไหลไปในทางส่วนตัว

จนกระทั่งธีรภพพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ริน…สิบปีแล้วนะ แต่พี่ยังไม่เคยลืมเราเลย"

คำพูดนั้นทำให้ดารินชะงัก เธอวางแก้วไวน์ลงอย่างระวัง สายตาหลบเลี่ยง

"คุณธีรภพ เราไม่ควรคุยถึงเรื่องนี้เราไม่ได้อยู่ในจุดที่ควรพูดถึงอดีตอีกแล้ว"

ธีรภพมองเธอนิ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดความเป็นทางการลง

"แต่สำหรับพี่ อดีตมันไม่ได้จบแบบที่ควรจะเป็น"

ดารินเงียบ ปล่อยให้ความเงียบครอบงำบรรยากาศ ทั้งคู่จ้องมองกันในความนิ่งงันที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

"คืนนี้พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้รินไม่สบายใจ แค่อยากให้เรากลับมาคุยกันเหมือนเมื่อก่อน" ธีรภพพูดขึ้นในที่สุด

ดารินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามสงบ

"มันเป็นไปไม่ได้แล้วค่ะ เราต่างก็เปลี่ยนไปแล้ว"

ธีรภพไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

แต่ดารินเลือกที่จะไม่สนใจ เธอขอตัวกลับห้องพัก

โดยทิ้งธีรภพไว้กับโต๊ะอาหารที่ยังมีไวน์เหลือครึ่งขวดและความคิดมากมายที่วนเวียนในหัวใจ

ในคืนที่ความเงียบอยู่ในอากาศ ธีรภพเคาะประตูห้องของดาริน

ดวงตาของเธอกระตุกเมื่อได้ยินเสียงนั้นจากอีกด้านของประตู

เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงอ่านเอกสารงาน บรรยากาศรอบตัวเธอจมดิ่งลงสู่ความเงียบ

“ริน…พี่ขอนั่งคุยต่อได้ไหม?” เสียงของธีรภพดังมาจากนอกประตู

ดารินเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจหนักๆ ในใจรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธได้จริงๆ

เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู พร้อมกับมองเขาที่ยืนยิ้มอยู่ข้างนอก

"คุณธีรภพ" ดารินพูดเสียงเรียบ

ธีรภพยิ้มให้ก่อนที่เขาจะยกขวดไวน์ขึ้นแล้วพูดเบาๆ

"ไม่ไหวแล้วครับพี่อยากดื่มต่อ รินช่วยเป็นเพื่อนหน่อยนะครับ"

เธอลังเลอยู่สักพัก ก่อนพยักหน้าเบาๆ ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอขัดใจ

เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อน และไปนั่งบนโซฟาข้างเตียงอย่างสบายๆ ขวดไวน์ถูกเปิดแล้วเขาก็รินใส่แก้วสองใบในทันที

"ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ดื่มเถอะ" ดารินยิ้มบางๆ แล้วรับไวน์จากเขา

ธีรภพยกแก้วขึ้นแล้วพูดอย่างนุ่มนวล

"ขอบคุณครับ รินคงไม่อยากอยู่ด้วยกัน แต่พี่แค่อยากมีเวลาอยู่กับเรา"

ดารินรู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นในคำพูดของเขา เธอจ้องไปที่แก้วไวน์ในมือ ก่อนยกดื่มในคำพูดที่หลุดออกไป

"คุณทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกับเมื่อก่อนนั่นแหละค่ะ"

ธีรภพมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"พี่ขอโทษถ้าทำให้รินรู้สึกแบบนั้น พี่แค่ยังอยากอยู่ใกล้ๆ รินมากกว่านี้"

ดารินกลั้นหายใจ สายตาของธีรภพเหมือนจะขอโทษจริงจัง ความรู้สึกเก่าๆ ที่เธอพยายามกลบเกลื่อนกลับลอยขึ้นมาทันที

เธอละสายตาออกจากเขาแล้วพูดออกไปอย่างระมัดระวัง

"คุณธีรภพ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็แล้วแต่ค่ะ เรื่องเก่าๆ มันคงไม่ได้เป็นอะไรที่ควรพูดถึง"

ธีรภพเงียบไปครู่หนึ่ง ขวดไวน์ในมือเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่เขาคุยด้วยได้ในตอนนี้ ก่อนที่เขาจะตอบเสียงแผ่วๆ

"ครับพี่เข้าใจ"

ดารินรับรู้ถึงความเครียดในตัวเขา ความรู้สึกหลากหลายที่เขาถ่ายทอดผ่านคำพูด

แต่เธอไม่ได้ยินเสียงของการขอโทษในท่าทาง หรือคำพูดที่เพียงพอให้เธอยอมเปิดใจเผชิญหน้ากับอดีตนั้นได้

คืนนี้ทั้งคู่ดื่มไวน์ต่อไป ท่ามกลางความเงียบและคำพูดที่ไม่ได้กล่าวออกมา

ความรู้สึกที่พยายามจะบอกบางอย่างก็ยังคงค้างอยู่ในใจ ทั้งสองอยู่ห่างกัน แต่ก็เหมือนจะไม่อาจหลีกเลี่ยงได้