มัดมือชก#2

ดารินนั่งเหม่อมองโทรศัพท์ในมือ พลางคิดว่าเธอจะปฏิเสธงานออกแบบรีสอร์ตที่เขาใหญ่ของธีรภพดีไหม

เธอไม่ได้แน่ใจเลยว่าการเจอธีรภพอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอควรทำหรือไม่ แต่ลึกๆ ในใจก็ยังมีบางอย่างที่เธอต้องการคำตอบ

“ยัยริน!” เสียงเรียกของเพื่อนสาวดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้เธอสะดุ้งจากภวังค์

“อะ…อะไรเหรอพลอย” ดารินเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างโต๊ะ

“เหม่ออีกแล้วนะแกคิดอะไรอยู่ล่ะ"พลอยดาราถามพลางเลิกคิ้วสงสัย

ดารินพยายามยิ้มกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดเรื่องงาน”

พลอยดารามองเพื่อนสนิทของเธออย่างจับผิด

“งานหรือเรื่องใครกันแน่หน้าตาดูมีพิรุธมากเลยนะหรือว่ากำลังแอบรักใครอยู่หรือเปล่ายะ"

ดารินถอนหายใจเบาๆ พลางก้มลงมองแฟ้มงานบนโต๊ะ พยายามเก็บความคิดของตัวเองที่ว้าวุ่นใจกลับมา

พลอยดารามักรู้ทันเธอเสมอ และตอนนี้คำพูดของเพื่อนก็ทำเอาใจเธอกระตุก

"ไม่มีอะไรจริงๆ แค่คิดว่าจะไปเขาใหญ่นานแค่ไหน งานนี้รายละเอียดเยอะเลยนะแก"ดารินตอบพลางเปิดแฟ้มงานไปมาเป็นเชิงหลบสายตา

พลอยดาราเลิกคิ้วสูงกว่าเดิม

"อืม...เขาใหญ่เหรอแล้วทำไมสีหน้าแกดูไม่ค่อยสบายใจเลยล่ะรินหรือว่า"

เธอหยุดพูดก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นจับผิดเต็มที่

"อย่าบอกนะว่าผู้ชายเจ้าของรีสอร์ตที่จ้างแกไปออกแบบมีปัญหากับแก"

ดารินสะดุ้งอีกครั้ง คำพูดของพลอยพุ่งเข้าเป้าจนไม่ทันตั้งตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยแววตาตื่นๆ

ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้ฟังดูปกติที่สุด

"ไม่มีอะไรแบบนั้นทั้งนั้นแหละแกอย่ามโนไปเอง"

พลอยดาราหัวเราะออกมาเบาๆ แต่มองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"ก็ใครจะไปรู้ อยู่ดีๆ เจ้าของรีสอร์ตก็จ้างแกกับทีม ทั้งที่ไม่ได้เคยทำงานกับเขามาก่อน ฉันว่ามันแปลกๆ อยู่นะ!"

ดารินพยายามไม่แสดงอาการ แต่ในใจก็ยอมรับว่าสถานการณ์มันแปลกจริงๆ

ตั้งแต่ธีรภพจงใจเลือกเธอโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน และตอนนี้ยังจงใจสร้างสถานการณ์ให้ใกล้ชิดเธออีก

"จะไปคิดอะไรน่า ฉันก็แค่ทำงานปกติจ้างฉันก็ต้องทำ ไม่งั้นฉันจะเรียกตัวเองว่าสถาปนิกได้ไงยะ"

ดารินบ่ายเบี่ยง ก่อนจะทำเสียงขรึม "อีกอย่าง เขาก็เป็นเจ้านายฉันนะพลอย "

คำพูดนั้นควรจะฟังดูหนักแน่น แต่สำหรับพลอยแล้ว มันเต็มไปด้วยช่องว่างที่ฟังดูไม่น่าเชื่อ

"เหรอ ฉันว่ามันแปลกนะแก มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่ายะ" พลอยดารายิ้มเจ้าเล่ห์ 

ดารินยิ้มจืดๆ ให้เพื่อนก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าต่อให้บอกตัวเองซ้ำๆ ว่านี่คือ "งาน" ธีรภพก็ยังเข้ามาในความคิดเธอไม่หยุด