Mag-log inด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"เรากลับกันเถอะค่ะ" โรสเดินนำปีเตอร์ตรงไปที่รถ "โรสคุณจะ" "อย่าพึ่งพูดอะไรตรงนี้เลยค่ะ กลับไปค่อยคุยกัน" โรสชิงพูดขึ้นก่อน ด้านพิมพ์ก็เดินตามหลังปีเตอร์กับโรสไปห่างๆ แต่อีกใจก็อดที่จะเป็นห่วงหลุยส์ไม่ได้ เธออยากจะรู้จริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมโรสถึงได้โกรธหลุยส์มากมายขนาดนี้ และเรื่
พิมพ์ได้แต่นั่งเงียบหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียว ที่ปีเตอร์รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ยิ่งตอนที่เขาบอกว่าต้องมีเธอติดตัวเขาตลอด ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกดีมากยิ่งขึ้นไปอีก ตกเย็นบ้านเอริคหลังจากที่ปีเตอร์ตกลงเซ็นสัญญากับเอริคเรื่องร่วมหุ้นส่วนการทำเรือยอร์ชให้เช่าเสร็จแล้ว ก็มานั่งทานมื้อเย็นด้วยกันในห้องรับประทานอา
"ถ้าเรื่องที่แกเล่าเป็นความจริง แกก็ต้องทำให้โรสเชื่อก็แค่นั้น" "มันง่ายอย่างที่แกพูดก็ดีล่ะสิ" "ถ้าแกทำไม่ได้ แกก็เสียโรสไปก็เท่านั้น" ปีเตอร์ยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้ "แกช่วยคุุยกับโรสให้ฉันหน่อยได้ไหม" "ฉันจะไปช่วยอะไรได้ แกก็รู้เวลาโรสโกรธใครก็เข้าหน้าไม่ติดเลยสักคน" "ก็ได้ฉันไม่ง้อแกก็ได้ ฉันจะ
"คุณไปพักเถอะ มีอะไรก็บอกผมได้ตลอดเลยนะ" "ค่ะ" รับคำแล้วเดินผ่านหน้าพิมพ์ออกไปจากห้อง พิมพ์เดินเอาเอกสารไปวางลงบนโต๊ะทำงานปีเตอร์ แล้วหันไปมองแผ่นหลังของปีเตอร์ที่กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง "คุณโรสเธอเป็นอะไรเหรอคะ ทำไมถึงร้องไห้" ตัดสินใจถามออกไป "ไม่มีอะไร ไปทำงานเถอะ" "ค่ะ"เดินไปนั่งที่







