LOGINด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"น้ำทำไมแกถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ" เข็มถามขึ้น "ผับอื่นมีตั้งเยอะแยะทำไมต้องมาผับนี้ด้วยฉันไม่เข้าใจ" น้ำทำหน้าเบื่อหน่าย "แล้วทำไมจะมาไม่ได้ อย่างกับแกไม่เคยมาอย่างนั้นแหละ" "ช่างมันเถอะ แกจะดื่มก็รีบๆ ดื่มเลยฉันเริ่มจะง่วงแล้ว" "ก็ได้ ฉันจะรีบดื่มให้หมด จะได้รีบกลับสักทีไม่รู้จะรีบกลับอะไรนักหน
ไม่นานรถก็แล่นไปจอดตรงหน้าบ้านเช่า ปีเตอร์จึงเปิดประตูรถหันจะไปอุ้มพิมพ์เพื่อเข้าไปในบ้าน แต่เธอกลับขัดขืนอีกตามเคย "ฉันเดินเองได้ ไม่รู้จะอุ้มอะไรนักหนา" "ก็ฉันอยากจะช่วยเธอจะเดินให้เจ็บทำไม เมียทั้งคนใครจะยอมให้ลำบากล่ะ" เข้าไปช้อนอุ้มลงจากรถทันที "คุณรู้ตัวไหมว่าคุณมันหน้าหนาหน้าด้านที่สุด" พิ
"พิมพ์" "คุณกลับไปเถอะ ตามฉันมาทำไม"พิมพ์หันกลับมามองหน้าปีเตอร์ "ขอฉันกอดหน่อยได้ไหม" เดินเข้าสวมกอดพิมพ์ไว้แน่น พิมพ์ได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติ่งให้ปีเตอร์โอบกอดเธอฝ่ายเดียว ส่วนเธอไม่มีการโอบกอดกลับแต่อย่างใด ปีเตอร์หลับตาลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นจากตัวของพิมพ์ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่นานก็ผ
เมื่อทั้งคู่แจ้งจุดประสงค์ในการตรวจให้กับพยาบาลตรงหน้าเคาร์เตอร์เสร็จก็ไปนั่งรอเพื่อเข้าห้องตรวจ ระหว่างที่นั่งรอปีเตอร์ก็จับกุมมือพิมพ์ไว้ตลอดเวลาไม่ยอมห่าง ซึ่งพิมพ์ก็ยอมแต่โดยดี ไม่นานพยาบาลก็เรียกพิมพ์เข้าในห้องตรวจโดยมีปีเตอร์ยืนอยู่ข้างๆระหว่างการตรวจ พอตรวจเสร็จทั้งคู่ก็นั่งรอฟังผลตรวจปีเตอร์







