LOGINShare
บทที่ 2 องค์หญิงจอมป่วน (ต่อ)
publish date:
2026-05-26 21:07:28ร่างกายของรั่วซีอันตอบสนองฉับพลัน นางกระโจนลุกขึ้นไปบีบคอเป้าหมายอย่างทันท่วงที
เดิมทีนางแค่อยากจะหยั่งเชิงซีเหอดูสักครั้ง ทว่าสตรีคนนี้ใจร้อนนัก!
“เจ้า!..จะทำอะไร ปล่อยข้านะ นางผู้หญิงชั้นต่ำ!” ซีเหอเอ่ยติดขัดเมื่อถูกนางจิ้งจอกบีบคอ
ดวงตาฉายแววพิฆาตคู่นั้น จ้องมององค์หญิงผู้สูงศักดิ์อย่างดูแคลน นางคือน้องสาวของหนานกงซีเย่วตามที่หลิงหลันบอกในจดหมายจริงหรือ? เหตุใดถึงได้โอหังเช่นนี้
ทางฝั่งหนานกงซีเย่วยังไม่ทันได้ห้ามปราม สตรีทั้งสองก็เปิดศึกกันแล้ว
“เจ้าว่าใครชั้นต่ำ!” รั่วซีอันเค้นเสียงเอ่ย พลางบีบรัดที่ลำคอของซีเหอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ประมุขหอ ท่านโปรดยั้งมือด้วย...แค่ก ๆ” หนานกงซีเย่วเอ่ยห้ามปราม ทว่ากลับไม่เป็นผล
“สตรีนางนี้เป็นคนของท่านสินะ!” รั่วซีอันเอ่ยถามเยือกเย็น
ทันใดนั้น หลิงหลันกับชิงอวี่พลันเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี หลิงหลันรีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามผู้เป็นประมุข
“ท่านประมุขโปรดยั้งมือ นั่นคือองค์หญิงซีเหอ” หลิงหลันเอ่ยด้วยความตกใจ
องค์หญิง? หึ! ต่ำช้ายิ่งนัก
รั่วซีอันคลายมือออกอย่างว่าง่าย ทว่าซีเหอกลับไม่ยินยอมที่ถูกหยาม นางยกฝ่ามือง้างแขนขึ้นหวังจะประทับตราไว้บนใบหน้าของรั่วซีอัน ทว่ากลับถูกหนานกงซีเย่วห้ามไว้
“ซีเหอ! นางไม่ใช่สตรีที่เจ้าจะหยามเกียรติได้ตามอำเภอใจ เจ้าควรเคารพนางด้วยซ้ำ”
“เสด็จพี่! เหตุใดท่านจึงเรียกสาวใช้นางนี้ว่าประมุขหอ เหตุใดข้าต้องเคารพคนที่ไม่ให้เกียรติข้า” ซีเหอเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ
“แล้วสิ่งที่เจ้าปฏิบัติต่อนางเรียกว่าให้เกียรติอย่างนั้นหรอ?”
“เสด็จพี่! นี่ท่านเข้าข้างนางหรือ”
“นางคือประมุขแห่งหอวาดพิรุณ ผู้ดูแลและคุมขบวนการเดินทางในครั้งนี้ เจ้ารีบขอโทษนางซะ” หนานกงซีเย่วเอ่ยกับน้องสาว
ขอโทษงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!
“เหตุใดข้าต้องขอโทษนาง เป็นเพียงสามัญชน กล้าดีอย่างไรมารับคำขอโทษจากข้า” ซีเหอเอ่ยเสียงดัง
“ดีนี่! อย่าคิดว่าเป็นองค์หญิงแล้วจะทำอะไรข้าก็ได้ หรือจะให้ข้าลองเอาชาร้อน ๆ สาดใส่หน้าเจ้าคืนบ้าง จะรู้สึกอย่างไร” รั่วซีอันเค้นเสียงเอ่ย
“เจ้า!!!” ซีเหอกัดฟันเอ่ย
“ท่านอ๋อง น้องสาวของท่านสร้างปัญหาให้ข้า รีบส่งนางกลับเมืองหลวงจะดีที่สุด ข้าไม่อยากมีตัวถ่วงมาเพิ่ม” รั่วซีอันเอ่ยจบก็เดินออกจากห้องไปทันที
ตัวถ่วงหรือ? นางด่าข้า? หรือน้องสาวข้ากัน! หนานกงซีเย่วพึมพำในใจ
ทางฝั่งองค์หญิงซีเหอรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง สตรีนางนี้เก่งกาจมาจากที่ใดกัน ก็แค่มีลูกน้องฝีมือดีไม่ใช่หรือ คอยดูเถิด..ข้าจะถลกหนังสตรีเช่นเจ้า ซีเหอบ่นพึมพำในใจ ก่อนจะหันมาออดอ้อนพี่ชาย ทว่ากลับไม่เป็นผล
หนานกงซีเย่วเดินไปนั่งบนตั่งอย่างใจเย็น
“ซีเหอ หากเจ้ายังอยากไปแคว้นฉู่กับข้า ก็อย่าได้ไปหาเรื่องนางอีก” หนานกงซีเย่วเอ่ยพลางยกชาขึ้นมาจิบ
“แต่นาง....” ซีเหอเอ่ยยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงแทรกขึ้น
“นางหาใช่สตรีธรรมดาทั่วไป แม้แต่ข้าก็สืบประวัตินางไม่พบ เจ้าอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม” หนานกงซีเย่วเอ่ยเตือนน้องสาวด้วยความหวังดี
ทางฝั่งรั่วซีอันที่เดินออกมาตรวจสอบความเรียบร้อย และแบ่งเวรยามเฝ้าระวังในยามค่ำคืน กลับพบสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่ง อายุราวยี่สิบห้าปีกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ก่อนจะหันมาถามหลิงหลันด้วยความสงสัย
“สตรีนางนั้นคือใคร?”
“สตรีนางนั้นคือผู้ติดตามขององค์หญิงซีเหอเจ้าค่ะ” หลิงหลันเอ่ยตอบ
“ส่งคนจับตาดูนางไว้ให้ดี หากมีอะไรผิดปกติให้รีบมารายงานข้า” รั่วซีอันออกคำสั่ง
“เจ้าค่ะ!” หลิงหลันรับคำสั่ง
เพลาพลบค่ำ
เหล่าทหารและเชื้อพระวงศ์ต่างกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยในพื้นที่ของตน แต่วันนี้รั่วซีอันรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก จึงไม่ได้ร่วมวงอาหาร นางออกไปกินบะหมี่กับหลิงหลันอยู่ในตลาด ก่อนจะกลับเข้าที่พักในยามซวี (19:00-20:59 น.) หนานกงซีเย่วสังเกตเห็นรั่วซีอันนั่งชมดวงดาวอยู่คนเดียวในลานหน้าเรือน เขาจึงถือวิสาสะมานั่งข้างนาง
“เรื่องในวันนี้ ข้าต้องขอโทษเจ้าแทนซีเหอด้วย นางยังเด็กคงไม่รู้ความ” หนานกงซีเย่วเอ่ย
หึ! รั่วซีอันแยกยิ้มเย้ยหยัน “ปีนี้นางอายุสิบแปด นี่เรียกว่าเด็กงั้นเหรอ?”
หนานกงซีเย่วกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน “อย่างไรนางก็ทำตัวไม่เหมาะสม อีกอย่างนางขาดคนสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก ๆ ส่วนข้าที่เป็นพี่ชายก็ละเลยนางไปบ้าง นางจึงได้มีนิสัยเช่นนี้”
“หากขาดคนสั่งสอนแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้ ในโลกนี้คงมีแต่คนจิตใจต่ำช้าและนิสัยเสียเช่นนางกระมัง” รั่วซีอันเอ่ยประชดประชัน
ข้าเองก็นับว่าไม่มีบิดามารดาสั่งสอนด้วยกระมัง รั่วซีอันบ่นพึมพำในใจ ทว่าแววตาของนางยังคงเด็ดเดี่ยวดั่งเดิม
“ท่านอ๋องมาหาข้า มีเรื่องจะพูดแค่นี้หรือ?”
“ข้าต้องร่วมเดินทางกับประมุขอีกยาวไกล ไม่ทราบว่าท่านจะบอกชื่อแซ่จริง ๆ แก่ข้าได้หรือไม่ คงไม่ใจร้ายให้ข้าเรียกท่านว่าประมุขหอตลอดไปกระมัง” หนานกงซีเย่วเอ่ยถาม
“ชื่อของข้า... สักวันหนึ่งท่านอ๋องจะทราบเอง คงอีกไม่นานนี้” นางเอ่ยพลางจ้องไปที่ดวงตาพยัคฆ์คู่นั้น
“นี่ก็ดึกแล้ว ท่านอ๋องควรไปนอนได้แล้วกระมัง” เอ่ยจบนางก็ลุกจากไปทันที
ไม่นานนัก ชิงอวี่ก็เดินเข้ามา หวังจะรายงานข้อมูลที่สืบหามาได้ หลังจากที่เขาไปร่วมวงกินข้าวและคลุกคลีอยู่กับคนของหอวาดพิรุณมาทั้งวัน
“เรียนท่านอ๋อง คนของหอวาดพิรุณปากแข็งยิ่งนัก ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยชื่อประมุขหอแม้แต่คนเดียว”
หนานกงซีเย่วพยักหน้ารับรู้ สักวันเขาต้องรู้ให้ได้ว่านางเป็นใคร เหตุใดจึงควบคุมผู้อื่นได้ถึงเพียงนี้
สตรีเช่นนางมีความลับมากเพียงใดกัน!
………………….
Latest chapter
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 14 จิ้งจอกโผล่หาง (2/2)
ณ เรือนรับรอง เพลาพลบค่ำเข้ามาเยือน เรือนรับรองเริ่มครึกครื้นด้วยการจัดเตรียมอาหาร ส่วนซีเหอก็เอาแต่ฝึกดาบรำกระบี่ตามคำสั่งของรั่วซีอัน ทางฝั่งหนานกงซีเย่วก็นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างผ่อนคลายแถวชานเรือน ทันใดนั้น ชิงอวี่ก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างระแวดระวัง ชิงอวี่โค้งคำนับ ผู้เป็นอ๋องเห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ “ได้ความว่าอย่างไร” หนานกงซีเย่วเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ชิงอวี่ส่ายหน้าเบา ๆ “คนของหอวาดพิรุณบอกว่าประมุขหอออกไปทำภารกิจสำคัญยังไม่กลับ ส่วนภารกิจอะไรนั้น... พวกเขาไม่ยอมปริปากบอกเลยสักคำขอรับ” นางไม่อยู่ในเมืองหลวงงั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงมักรู้สึกว่านางอยู่ข้างกายข้าเสมอเล่า? หนานกงซีเย่วพึมพำในใจ ชิงอวี่เห็นผู้เป็นนายทำหน้าเศร้า จึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป “ท่านอ๋องคิดถึงประมุขหอหรือ?” “แค่ก ๆ ๆ” ชายหนุ่มไอกลบเกลื่อน ใครจะไปคิดว่าชิงอวี่จะเอ่ยถามเขาอย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้ แต่ถ้าหากถามว่าเขาคิดถึงนางหรือไม่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ตอบไม่ได้เช่น เพียงแต่การมีนางคอยปกป้องอยู่ข้างกาย เขากลับรู้สึกอุ่นใจมากกว่า “ทะ... ท่านอ๋อง” ชิงอวี่รีบรินน้ำชายื่นให้ “อาการป่วยกำเริบอีกแล้วหรือขอรับ”
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 14 จิ้งจอกโผล่หาง (1/2)
จวนราชครู เรือนไม้หลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางอุทยานหลวง สถานที่พักพิงของราชครูหลานหรือหลานชุนเฟิง ชายวัยห้าสิบกว่าปี เขามักสวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม เส้นผมดำหงอกถูกรวบตึงประดับด้วยกวนสีทอง รูปร่างสูงโปร่ง แม้จะมีอายุมากกว่าครึ่งศตวรรษแล้ว แต่ยังมีความสง่างามและความน่าเกรงขามสมกับเป็นคู่เรียงเคียงหมอนขององค์จักรพรรดินี แสงแดดยามเซินเริ่มอ่อนลงเต็มที แต่ยังคงสะท้อนเงาภาพศาลากลางสวนบนผิวน้ำจากสระเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกัน หลานชุนเฟิงกำลังเล่นหมากล้อมกับเสนาบดีหญิงกรมคลังอย่างเปิดเผย แต่ท่าทีของนางยังคงเกรงใจอีกฝ่ายอยู่หลายส่วน “ฝีมือการเดินหมากของท่านราชครูช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ” ชุยเยี่ยนโหม่วในวัยสี่สิบต้น ๆ เปล่งเสียงชื่นชม รอยยิ้มหวานยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้า ราชครูเฒ่ายกยิ้มชอบใจ “ฮ่า ๆ ฝีมือการเดินหมากของเจ้าก็นับว่าพัฒนาขึ้นทุกวัน” “มิกล้า ๆ ข้าน้อยจะกล้าเทียบชั้นกับท่านได้อย่างไร” ชุยเยี่ยนโหม่วพูดไปก็วางหมากไป “วันนี้การประลองเป็นอย่างไรบ้าง” หลานชุนเฟิงเอ่ยถามเป็นนัย สายตายังคงจับจ้องที่กระดานหมากอย่างไม่ละ ชุยเยี่ยนโหม่วเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยราวกับกำลังลังเลอะไรบางอย
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 13 แผลเก่าในตำหนักหงส์
ระหว่างทางกลับจวนนั้น ขณะที่รั่วซีอันกำลังจะก้าวเท้าขึ้นรถม้าซึ่งกำลังจอดรออยู่หน้าประตูวัง หนิงเฉิงเห็นเช่นนั้นก็รีบสาวเท้าตามมาติด ๆ “ช้าก่อน!” รั่วซีอันชะงักฝีเท้าลง ก่อนจะเบี่ยงกายหันมาหาต้นเสียง พบว่าเป็นน้องสาวต่างบิดา นัยน์ตาคู่นั้นพลันเปล่งประกายขึ้นราวกับเจอเรื่องประหลาดใจ แต่ท่าทางของนางกลับยังคงสงบนิ่งดังเดิม “เมื่อครู่ เหตุใดท่านจึงต้องอ่อนข้อให้หนิงอัน” หนิงเฉิงเชิดหน้าถามรั่วซีอันตามตรง หากวันนี้นางไม่ได้คำตอบ คงมิอาจข่มตาหลับ ทว่ารอยยิ้มบางเบาพลันปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากากทองคำรูปหางหงส์นั่น “คำพูดเหลวไหลพวกนั้น… เจ้าเชื่องั้นหรือ?” รั่วซีอันหยั่งเชิงถาม หนิงเฉิงไม่หลบสายตา มือเรียวกำหมัดแน่น “ข้าเชื่อในสิ่งที่ข้าเห็น” นางเอ่ยเสียงแข็ง รั่วซีอันยกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นฉายแววเจ้าเล่ห์เหลือคณา “เจ้าเห็นสิ่งใด?” นางเอ่ยช้าแต่ชัด พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้น ราวกับจะเค้นถามเอาความจริง “ท่านอย่ามาแกล้งโง่” รั่วซีอันแสร้งปั้นหน้าซื่อ นางเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หนิงเฉิงมากขึ้นทีละนิด จนอีกฝ่ายแทบกลั้นลมหายใจ “แล้วอย่างไร?” นางเว้นช่วงเล็กน้อย ชั่ววินาทีนั้
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 12 ผู้แพ้ที่ไม่เคยพ่าย (2/2)
ในยามที่ทั้งสองคนย่างกายลงสนามประลองอีกครั้ง หนิงอันเลือกใช้แส้คมเหล็กที่จับถนัดมือที่สุด ส่วนรั่วซีอันนั้นกลับใช้เพียงลูกธนูอันเดียว นั่นยิ่งทำให้หนิงอันสมเพชนางมากขึ้น“ไม่เจียมตัว!” หนิงอันก่นด่าแผ่วเบารั่วซีอันกระตุกยิ้มหยัน แววตาว่างเปล่าคู่สวยตอบกลับอย่างคนใสซื่อ“ลูกธนูงั้นหรือ องค์หญิงใหญ่บ้าไปแล้วหรือไร” คุณชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจแต่หลิงหลันกลับยกยิ้มพอใจส่วนหนานกงซีเย่วกลับยิ่งสนใจในตัวนางมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความอวดดีโดยไม่สนหัวใครของนางนั้น ทำให้เขานึกถึงสตรีผู้หนึ่ง… ที่เพิ่งจากไปเมื่อไม่นานมานี้เมื่อองค์หญิงทั้งสองเริ่มประลองฝีมือกัน แส้คมเหล็กในมือของหนิงอันก็ตวัดออกมาประดุจสายฟ้าฟาดฟิ้ว!รั่วซีอันเห็นเช่นนั้นก็รีบเบี่ยงกายหลบเพียงครึ่งก้าว ทำให้ปลายแส้คมเหล็กเฉียดผ่านชายแขนเสื้อไปจนเกิดรอยฉีกขาดเล็กน้อยเสียงสูดหายใจดังขึ้นทั่วสนาม แทบไม่มีใครกล้ากะพริบตาหนิงอันยังไม่ยอมหยุดมือ นางตวัดแส้ออกไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้รั่วซีอันกลับก้าวเข้ามาประชิดข้างกายหนิงอันด้วยความรวดเร็ว จนผู้คนรอบสนามแทบมองไม่ทันปลายลูกธนูคมกริบในมือนั่นแตะอยู่กลางลำคอของหนิงอันเพียง
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 12 ผู้แพ้ที่ไม่เคยพ่าย (1/2)
สนามประลองลานหญ้าเขียวขจีกว้างใหญ่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ขอบด้านข้างทั้งปีกซ้ายขวามีศาลาไม้สำหรับเป็นที่ประทับของผู้สูงศักดิ์และแขกที่มาเยี่ยมชม ส่วนพระแท่นที่อยู่ตรงกลางคือตำแหน่งขององค์จักรพรรดินีเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกันอย่างล้นหลาม เมื่อผู้ท้าประลองทั้งสามคนก้าวเท้าลงสู่สนาม“องค์หญิงเชิญประจำที่” เสียงเล็กแหลมของหลี่กงกงเอ่ยดังก้องอาณาเขต ทำให้สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่พวกนาง แม้แต่หนานกงซีเย่วที่นั่งอยู่ศาลาปีกซ้ายก็เช่นกัน“แค่ก ๆ สตรีสามคนนั้น…” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทว่าสายตาพยัคฆ์คู่นั้นกลับไม่ลดละ“พวกนางคือสตรีสูงศักดิ์แห่งแคว้นฉู่ และท่านอ๋องคือหนึ่งในตัวเลือกที่พวกนางจะรับเป็นพระสวามี” หลิงหลันพูดเสียงเรียบ“แค่ก ๆ” หนานกงซีเย่วแทบจะสำลักน้ำชา ชิงอวี่รีบเข้ามาลูบหลังผู้เป็นนายอย่างห่วงใยซีเหอแทบขยี้ตา “ท่านกำลังจะบอกข้าว่า… สตรีร่างอรชรพวกนั้นคือองค์หญิงทั้งสามหรื
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 11 วิธีเลี้ยงพยัคฆ์
นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปราวกับกำลังตักเตือนอะไรบางอย่าง“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว... ว่าห้ามเสียมารยาทกับลู่เหวิน!” น้ำเสียงนั้นทั้งเย็นเยียบทั้งเชือดเฉือน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกเสียวสันหลังไปวูบหนึ่ง นางสะบัดมือออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่น แล้วยืนหันหลังให้เขาอย่างเฉยชาดังเดิมชายหนุ่มรีบคลานเข่าอย่างลุกลี้ลุกลนเข้ามากอดขานางไว้ราวกับกลัวว่านางจะจากเขาไปอีกครั้ง ใบหน้าคมสันเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แววตาเหยี่ยวที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้กลับไหวระริกไม่ต่างจากคนสิ้นหวัง“อาจารย์… ข้าผิดไปแล้ว... ท่านให้อภัยข้าสักครั้งได้หรือไม่” ริมฝีปากหยักเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ มือหนากอบกุมขานางไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมรั่วซีอันยืนแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ใจนางก็เช่นกัน “ปล่อยข้า!”“ข้าไม่ปล่อย หากข้าปล่อยท่านไป ข้าคงต้องเสียใจไปทั้งชีวิต” เขาซบหน้าลง “อาจารย์… ข้าขอโทษ” เสียงนั้นสั่นนักแต่ในสายตาของรั่วซีอันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “คนที่เจ้าควรขอโทษไม่ใช่ข้า แต่เป็นลู่เหวิน!”&ldquo
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 4 หยาดเลือดซื้อใจ
รั่วซีอันเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสอง นางค่อยเปิดประตูห้องของหลิงหลัน พบว่าซีเหอกำลังนั่งเช็ดตัวให้หลิงหลันอยู่ข้างเตียงนัยน์ตาที่เพิ่งสงบลง เปลี่ยนเป็นคมกริบทันที ความโกรธเคืองเริ่มปะทุอยู่ในอก รั่วซีอันมุ่งตรงไปกระชากแขนของซีเหออย่างสุดแรง จนร่างบางขององค์หญิงถอยห่างออกมา“โอ๊ย!” ซีเหอร้องอุทานด้วยค
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 3 ความลับใต้เงากระบี่ (ต่อ)
“ท่านประมุข...ข้าไม่เป็นอะไร” หลิงหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเบา ๆ ลมหายใจเริ่มไม่สม่ำเสมอ“หุบปากเจ้าซะ บาดเจ็บขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอยู่อีก”รั่วซีอันพยุงหลิงหลันมาหลบอยู่ตรงเสาเรือนด้านหน้า ก่อนจะคว้ากระบี่คู่ใจเดินจากไปด้วยไฟแค้น“ทำร้ายคนของข้า...ต้องตาย!” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นแววตา
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 3 ความลับใต้เงากระบี่
ค่ำคืนยามจื่อท้องนภามืดมิดไร้แสงดาว เมฆดำทมิฬเคลื่อนคล้อยเข้ามาบดบังแสงจันทร์ในยามราตรี ตามมาด้วยสายอสนีบาตที่ฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ ๆ รั่วซีอันที่กำลังตกอยู่ในห้วงฝันพลันได้สติขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกตินางตัดสินใจขยับกายลุกออกจากเตียง ย่างฝีเท้าเบา
อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า บทที่ 2 องค์หญิงจอมป่วน
สามวันต่อมาขบวนรถม้าคันงามกำลังเคลื่อนผ่านประตูเมืองชั้นนอกของแคว้นหนาน เบื้องหน้ามีทหารองครักษ์หลายสิบนายคุมกันอย่างแน่นหนา ขณะที่เบื้องหลังมีหน่วยองครักษ์เดนตายแห่งหอวาดพิรุณติดตามอย่างใกล้ชิดรถม้าคันแรกเป็นที่ประทับของติ้งอ๋องผู้สูงศักดิ์ ทว่ารถม้าคันที่สองกลับ
You May Also Like
มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.5K viewsข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม45.0K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.7K viewsเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma162 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง99 viewsกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน630 viewsองค์หญิงตัวร้าย กับสวามีเย็นชา
Selena59 views
