Romans de จิ่วเยว่เฉินซา

สามวันต่อมาขบวนรถม้าคันงามกำลังเคลื่อนผ่านประตูเมืองชั้นนอกของแคว้นหนาน เบื้องหน้ามีทหารองครักษ์หลายสิบนายคุมกันอย่างแน่นหนา ขณะที่เบื้องหลังมีหน่วยองครักษ์เดนตายแห่งหอวาดพิรุณติดตามอย่างใกล้ชิดรถม้าคันแรกเป็นที่ประทับของติ้งอ๋องผู้สูงศักดิ์ ทว่ารถม้าคันที่สองกลับปิดบังบุคคลปริศนาไว้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าใครคือผู้ที่อยู่ในนั้น แต่ทว่าพวกเขาล้วนคาดเดาว่าเป็นประมุขแห่งหอวาดพิรุณขณะที่ขบวนรถม้ากำลังเดินทางออกนอกชานเมือง ทันใดนั้นเองก็ปรากฏอิสตรีนางหนึ่ง กำลังควบม้าเร็วพุ่งตรงมายังขบวนรถม้าอย่างปราดเปรียว เหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนคุ้มกันต่างพากันตื่นตะลึง รีบชักดาบออกมาตั้งรับทันที ทว่าว่าเมื่อฝีเท้ามาหยุดลง พวกเขาจึงพินิจดูใบหน้างดงามภายใต้ผ้าคลุมหน้าของสตรีนางนั้นอย่างระมัดระวัง“องค์หญิงซีเหอ!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันเหล่าทหารต่างจำได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้นหนาน ชิงอวี่หัวหน้าองครักษ์รีบทรุดกายลงทำความเคารพด้วยความนอบน้อม“คารวะองค์หญิง” ชิงอวี่เอ่ยเสียงเข้มซีเหอเพ

ตำหนักเฟยหลงท้องพระโรงทองคำอันโอ่อ่าแห่งแคว้นหนาน ตรงกลางคือบัลลังก์มังกรขององค์จักรพรรดิ เบื้องล่างซ้ายขวาคือขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ประชุมราชกิจเช้าวันนี้แลดูคึกคักกว่าทุกวัน“ฝ่าบาท ติ้งอ๋องร่างกายอ่อนแอ จะทนรับการเดินทางไปแคว้นฉู่ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” อัครมหาเสนาบดีเสิ่นเอ่ย“อัครเสนาบดีเสิ่นพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ท่านจะให้ฝ่าบาทส่งองค์ชายที่มีความรอบรู้ไปอย่างนั้นหรือ” อัครมหาเสนาบดีหยางเอ่ย“ท่านกำลังจะบอกว่า ติ้งอ๋องคือคนที่ไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรือ” รั่วซีอันเอ่ย พลางเดินเข้าท้องพระโรงอย่างอาจหาญ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันสะดุ้ง หันขวับยังต้นตอของเสียง ขณะนั้นหัวหน้าขันทีก็ประกาศขึ้นเสียงดัง ท่ามกลางสายตางุนงงของขุนนางชั้นผู้ใหญ่“ประมุขแห่งหอวาดพิรุณเข้าเฝ้า..” “หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่น หมื่นปี” รั่วซีอันทำความเคารพ“ประมุขหอเชิญลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้ทรงตรัส“ประมุขหอ?”“นี่หมายความว่าอย่างไร?”“เหตุใดสามัญชนคนหนึ่งถึงก้าวเข้ามาในท้องพระโรงได้”“นั่นสิๆ”สุ้มเสียงถกเถียงกันของขุนนางใหญ่น้อยดังขึ้นกลางท้องพระโรง“พวกท่านคงยังไม่รู้ นี่คือประมุขแ

ณ ใจกลางหัวเมืองตะวันตก ลานฝึกยุทธ์ขนาดใหญ่ทอดยาวกว้างขวาง พื้นดินปรากฏร่องรอยของการฝึกปรือ หุ่นไม้ที่ตั้งเรียงราย บ้างมีรอยดาบ บ้างมีรอยบุบจากการทุบตี สะท้อนให้เห็นการฝึกที่ดุเดือด อาวุธที่วางอยู่บนชั้นไม้ มีให้เลือกนับร้อยชนิด ตามความถนัดของแต่ละคนแสงตะวันสาดส่องลงมากระทบใบหน้าคมสันของหนานกงจื่อหาน โอรสองค์แรกของจักรพรรดิแคว้นหนาน มีสถานะเป็นถึงจิ้งอ๋อง ผู้ปกครองหัวเมืองตะวันตก ภายในลานฝึกยุทธ์ เสียงดาบฟาดฟันกลางอากาศ เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มือที่จับดาบมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการสังหาร บ่งบอกได้ว่า เจ้าของดาบแกร่งกล้ามากเพียงใด ไม่นานนักเขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงสรรเสริญดังก้องอาณาเขต“ดี! ดี! ดี!” ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ดังสนั่นหนานกงจื่อหานสังเกตเห็นลูกน้องคนสนิทเดินมา เขาจึงโยนดาบให้ทหารผู้น้อย จากนั้นจึงเดินปลีกตัวออกจากฝูงชน เพื่อมาฟังข่าวจากองครักษ์ปากคนสนิท“ได้ความว่าอย่างไร” หนานกงจื่อหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เมื่อคืน ติ้งอ๋องเสด็จไปที่หอวาดพิรุณ ดูเหมือนจะไปพบประมุขหอขอรับ” หลานฟางเอ่ยรายงานน้องรองของเขา ดูเหมือนจะร่างก

“รั่วซีอันหรือขอรับ” ชิงอวี่ขมวดคิ้ว “ว่ากันว่านางคือนักฆ่าอันดับหนึ่ง ขอแค่นางลงมือ ไม่มีภารกิจไหนที่ไม่สำเร็จ หากได้สตรีผู้นี้มาคุ้มครองท่านอ๋องก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่การว่าจ้างนางยากยิ่งกว่าการไปพบยมบาลน่ะสิขอรับ” “หากมันง่ายขนาดนั้น ข้าส่งเจ้าไปพบยมบาลไม่ดีกว่าหรือ?” ผู้เป็นอ๋องเอ่ยประชดประชัน“ท่านอ๋อง…?” ชิงอวี่แทบกุมขมับ “หยุดพูด..แล้วเชิญนางมาที่จวนซะ!”“ท่านอ๋องคงยังไม่ทราบน่ะสิจอรับ การว่าจ้างคนของหอวาดพิรุณต้องมีเงินจำนวนมหาศาล และอีกอย่างผู้ว่าจ้างไม่อาจนัดพบกับมือสังหารได้โดยตรง แต่จะมีแม่นางหลิงหลันเป็นคนเจรจา ส่วนผู้ใดจะเป็นคนลงมือนั้น ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของประมุขหอ” ชิงอวี่เอ่ย“งั้นก็พาข้าไปพบประมุขหอ” หนานกงซีเย่วเอ่ยจริงจัง“ขอรับท่านอ๋อง” ชิงอวี่รับคำสั่งอย่างจำใจรั่วซีอันงั้นหรือ? หากจำไม่ผิด การตายของรองเจ้ากรมคลังเมื่อวันก่อน คงจะเป็นฝีมือของนาง เป็นเพียงสตรีแต่อาจหาญยิ่งกว่าบุรุษ เขาชักสนใจนางขึ้นมาแล้วสิ!ยามรัตติกาล ณ หอวาดพิรุณสถานที่โอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่กลางลำน้ำ ยามค่ำคืนแม่น้ำสายนี้ทอแสงเปล่งประกายสะท้อนเงาอาคารสูงเสียดฟ้าประหนึ่งตึกสิบหกชั้น ฐาน

ท่ามกลางม่านฝนพรำที่โหมกระหน่ำ เงาร่างสตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีนิล ยืนหยัดอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักฆ่า ดวงตาคมกริบดุจนางพญาหงส์ฉายแววพิฆาต สายลมอันบ้าคลั่งพัดกรรโชกแรงผ่านกิ่งไม้ใบหญ้าในป่าเขา ส่งเสียงกระทบดังครึกโครมก้องอาณาเขต ทว่าร่างบางกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย“ฆ่านางซะ!” สุ้มเสียงชายชรารูปร่างอ้วนลงพุงที่ยืนห่างออกไปเอ่ยขึ้นทันทีที่มีคำสั่ง มือสังหารก็วิ่งเข้าจู่โจมสตรีนางนั้นอย่างไม่คิดชีวิต ทว่านางกลับไหวตัวทัน ปลายกระบี่อันแหลมคมในมือขวาตวัดขึ้นปลิดชีพนักฆ่าทีละคน ทุกที่ที่นางบรรจงกระบี่ล้วนแต่ปลิดชีพในคราเดียวกลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งผืนป่า อาภรณ์สีนิลถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสดๆ หลังจากที่นางสังหารนักฆ่าเหล่านั้นจนสิ้น ดวงตาคมกริบกลับจับจ้องชายชราที่ยืนห่างออกไปไม่เกินสิบก้าว นางเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขาหนึ่งก้าว เขาก็ถอยห่างจากนางหนึ่งก้าว“จะ...เจ้า!...เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงต้องฆ่าข้า” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ก่อนจะสะดุดหินก้มลงไปกองกับพื้นที่เปียกชุ่ม“เหตุใดจึงต้องฆ่าท่านงั้นหรือ?”น่าขัน! จะตายอยู่รอมร่อยังจะถามให้มากความ นางเดินไปหยุดตรงหน้า