บทที่ 3 ความลับใต้เงากระบี่

ค่ำคืนยามจื่อ

ท้องนภามืดมิดไร้แสงดาว เมฆดำทมิฬเคลื่อนคล้อยเข้ามาบดบังแสงจันทร์ในยามราตรี ตามมาด้วยสายอสนีบาตที่ฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ ๆ รั่วซีอันที่กำลังตกอยู่ในห้วงฝันพลันได้สติขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

นางตัดสินใจขยับกายลุกออกจากเตียง ย่างฝีเท้าเบาไปแง้มหน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก พบว่ามีชายชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในยามวิกาล แต่สิ่งที่แปลกไปยิ่งกว่านั้นคือ ทหารที่เฝ้าเวรยามกลับนอนหลับใหลไม่ได้สติอย่างน่าประหลาดใจ

หลิงหลันเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามาหาผู้เป็นประมุข ทว่ารั่วซีอันกลับใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตนเองเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าอย่างส่งเสียงดัง

คนพวกนี้วางแผนมาเป็นอย่างดี เกรงว่าทหารทุกคนคงหลับไม่ได้สติ หรือจะมีหนอนบ่อนไส้? รั่วซีอันนึกคิดในใจ

หลิงหลันเดินไปยืนตรงข้ามผู้เป็นประมุข สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันมาสบตารั่วซีอันอีกครั้ง

“ท่านประมุขคิดจะจัดการอย่างไร” หลิงหลันเอ่ยถาม

“รอดูท่าทีคนเหล่านั้นไปก่อน เราคนน้อย หากคิดจะทำอะไรต้องระวังให้มาก” รั่วซีอันเอ่ยตอบแผ่วเบา

ทันใดนั้น รั่วซีอันก็สังเกตเห็นองค์หญิงซีเหอเดินออกไปพบคนของกลุ่มชายชุดดำอย่างลับ ๆ หลิงหลันเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน

“ที่แท้เป็นฝีมือขององค์หญิง” หลิงหลันขบฟันเอ่ย มือกำหมัดแน่น

รั่วซีอันไม่เอ่ยสิ่งใดให้มากความ นางลุกพลวดรีบเดินลงบันไดชั้นสองออกไปพบซีเหอทันที หลิงหลันแปลกใจเล็กน้อย ทว่าก็เดินตามไปติด ๆ

เมื่อซีเหอเห็นรั่วซีอันเดินออกมาพบนางที่ลานกว้างหน้าเรือน ท่าทางโอหังของซีเหอก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

รั่วซีอันหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ทั้งคู่เผชิญหน้ากันด้วยแววตาที่เชือดเฉือน ทว่าสายตาคมกริบของรั่วซีอันนั้น กลับเหนือกว่าซีเหออยู่หลายส่วน

“ประมุขหอมาได้จังหวะพอดี...ข้ากำลังอยากคิดบัญชีแค้นกับท่านอยู่พอดีเลย” ซีเหอเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง

รั่วซีอันกระตุกยิ้มเย้ยหยัน “ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน” น้ำเสียงเยียบเย็นที่ไม่สนหัวใครนั้น กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกเดือดดาล

“เจ้าด่าข้างั้นเหรอ?” ซีเหอเอ่ยเสียงดัง

“ท่านยืนต่อหน้าข้า จะให้ข้าด่าหมาที่ไหนได้อีก?” รั่วซีอันเอ่ยอย่างไม่แยแส พลางยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย

“เจ้า!! แน่จริงก็มาประลองกับข้า! ข้าไม่เชื่อหรอกว่า.. ข้าจะเอาชนะคนไม่เอาไหนอย่างเจ้า!”

“ฝีมืออย่างองค์หญิง.. ไม่จำเป็นต้องให้ประมุขลงมือด้วยตัวเองหรอก! หากท่านเอาชนะข้าได้...นั่นถึงจะคู่ควรให้ประมุขลงมือ” หลิงหลันเอ่ยพลางก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าผู้สูงศักดิ์

ซีเหอไม่ปรายตามองหลิงหลันแม้แต่น้อย ทว่ากลับเอ่ยวาจายั่วโมโหรั่วซีอันแทน “เจ้ามันก็แค่มีลูกน้องฝีมือดี แค่ประลองกับข้า...เจ้ายังไม่กล้า ยังจะมาเรียกตัวเองว่าเป็นประมุขอยู่อีก”

รั่วซีอันมององค์หญิงด้วยแววตาเรียบเฉย แต่ซีเหอกลับกล่าววาจาโอหังต่อไป

“เดิมที.. พี่ชายข้าต้องการว่าจ้างยอดนักฆ่าอันดับหนึ่งอย่างรั่วซีอัน แต่ท่านกลับเสนอหน้ามาเอง ไม่รู้ว่าคิดไม่ดีอะไรกับพี่ชายข้ากันแน่”

“องค์หญิง! อย่าได้กล่าวถ้อยคำล่วงเกินท่านประมุข” หลิงหลัน ยกฝักกระบี่ขึ้นมาขวาง แสดงท่าทีไม่พอใจเต็มที่

“หลิงหลัน! เก็บกระบี่” รั่วสีอันออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ

          หลิงหลันจำใจเก็บกระบี่ แต่สายตากลับไม่ลดละความระแวดระวัง

“ข้าพูดผิดงั้นหรือ? ประมุขหออย่างนางแทบรั่วซีอันไม่ได้สักนิด แม้รั่วซีอันจะเป็นนักฆ่าที่เลือดเย็นในสายตาผู้อื่น แต่ในสายตาข้า นางเป็นผู้ที่มีจิตใจเมตตา ชอบช่วยเหลือชาวบ้าน แม้ผู้อื่นไม่รู้ แต่ข้ารู้” ซีเหอเปรียบเปรย

“หากท่านชื่นชมนางขนาดนั้น.. ไยไม่ยกน้ำชากราบนางเป็นอาจารย์แทนล่ะ”

“หากข้าได้พบนาง..ย่อมต้องมีวันนั้นแน่ แต่เป็นเจ้า! ที่ไม่ยอมส่งนางมาคุ้มกันพี่ชายข้า”

รั่วซีอันเดินเข้าใกล้ซีเหอจนได้กลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ นางเพียงปรายตามองอย่างดูแคลน ท่าทางหยิ่งทะนงของซีเหอในยามนี้ กลับทำให้นางนึกถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่ถือสา “หากวันนี้เจ้าเอาชนะหลิงหลันไม่ได้ ก็เรียกข้าว่าอาจารย์เถอะ”

“บังอาจนัก! ประมุขหออย่างเจ้าแทบรั่วซีอันไม่ได้เลยสักนิด” ซีเหอเค้นเสียงเอ่ย

“องค์หญิงไม่กล้าอย่างนั้นหรือ?” รั่วซีอันเอ่ยยั่วยุ ทั้งที่ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าซีเหอไม่มีทางเอาชนะหลิงหลันได้ ก่อนจะลอบยิ้มพอใจ

“ได้... เจ้าบังคับข้าเองนะ” ซีเหอขบฟันเอ่ย ก่อนจะปรายตาไปมองกลุ่มชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วออกคำสั่งขาด

“ลงมือ!”

กลุ่มชายชุดดำไม่รอช้า พุ่งเข้าโจมตีหลิงหลันอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าคนเหล่าหรือ? จะคณามือของนาง ก็แค่พวกกระจอกเท่านั้น

ซีเหอสังเกตเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงใช้แส้ฟาดออกไป หมายจะปลิดชีพผู้ที่นั่งดื่มสุราอย่างสบายใจ รั่วซีอันสัมผัสได้ถึงอันตรายอันใกล้ นางจึงลุกขึ้นและหมุนกายหลบในทันที

“ฮ้า...เจ้าทำแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ” รั่วซีอันยกยิ้มอย่างพอใจ พลางยกไหสุราขึ้นมาดื่ม

“ในเมื่อเจ้าเป็นวรยุทธ์ ไยต้องหลบเลี่ยงข้า!” ซีเหอเอ่ยอย่างไม่พอใจ นางฟาดแส้เพิ่มหนึ่งครั้ง รั่วซีอันก็หลบหนึ่งครั้ง มิหนำซ้ำรั่วซีอันยังเอ่ยวาจายั่วยุนางอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น กลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งก็โผล่มา รั่วซีอันสังเกตเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี นางจึงคว้ามีดปอกผลไม้มาข่มขู่ซีเหอในระยะประชิด

“สั่งคนของเจ้าให้หยุดซะ! ถ้าไม่อยากตาย” รั่วซีอันข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ซีเหอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางนึกไม่ถึงว่ารั่วซีอันจะมีวรยุทธ์เหนือชั้นกว่านางมาก แต่จะทำอย่างไรได้เล่า! คนชุดดำกลุ่มนี้ไม่ใช่คนที่นางว่าจ้าง

ซีเหอทำได้เพียงข่มความกลัวเอาไว้ ทว่าใบมีดแหลมคมกลับอยู่ในมือของสตรีที่นางไม่ชอบขี้หน้า อีกทั้งยังอยู่ห่างจากลำคอเพียงหนึ่งข้อนิ้ว

“คน...คนเหล่านี้ไม่ใช่คนของข้า” ซีเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน

กลุ่มชายชุดดำที่กระโดดข้ามกำแพงเข้ามามีหลายสิบชีวิต อีกทั้งยังพุ่งเข้าจู่โจมพวกนางทันที หลิงหลันต้านศัตรูในแดนหน้า แต่ศัตรูเหล่านั้นล้วนแต่มีวรยุทธ์สูงส่ง หาใช่คนที่รับมือได้อย่างง่ายดาย

ทางฝั่งรั่วซีอันที่เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี นางจึงรีบผลักร่างของซีเหอออก จนซีเหอล้มลงไปกองกับพื้น

“หากไม่อยากตายก็ไปซ่อนซะ!” รั่วซีอันบอกผู้เป็นองค์หญิง

ขณะเดียวกัน นางก็วิ่งเข้าสู่สมรภูมิอย่างกล้าหาญ หลิงหลันสังเกตเห็นประมุขลงมือจึงรีบโยนกระบี่ลี่ฉุนที่ห้อยอยู่ด้านหลังให้ผู้เป็นประมุข

“ท่านประมุข!” หลิงหลันเอ่ยเรียกให้อีกฝ่ายรับกระบี่ที่หุ้มด้วยห่อผ้าสีทึบ

รั่วซีอันรับกระบี่มาไว้ในมืออย่างช่ำชอง ดวงตาเย็นยะเยือกฉายแววจิตสังหารเนือง ๆ นางชักกระบี่ฟาดฟันศัตรูหมายจะปลิดชีพศัตรูให้สิ้น ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในขณะนั้น ชิงอวี่และหนานกงซีเย่วพลันได้สติขึ้น ทว่าร่างกายของพวกเขากลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้แต่ทรงตัวเดินไปดูริมหน้าต่างยังยากลำบากกว่าปกติหลายสิบเท่า

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น แค่ก ๆ” หนานกงซีเย่วเอ่ยแผ่วเบา

“เกรงว่าคนที่คิดอยากฆ่าท่านอ๋องคงลงมือแล้ว แต่ศัตรูมีมากมายถึงเพียงนี้ พวกนางสองคนจะต้านไหวหรือขอรับ” ชิงอวี่เอ่ย

“รอดูสถานการณ์ไปก่อน ข้าไม่เชื่อหรอกว่ารั่วซีอันจะทนเห็นประมุขกับเพื่อนร่วมรบตายต่อหน้าต่อตาได้” หนานกงซีเย่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ชิงอวี่พยักหน้าเข้าใจ แม้เขาจะไม่ชอบประมุขหอเพียงใด แต่ในใจกลับชื่นชื่มรั่วซีอัน

ทางฝั่งซีเหอที่หลบอยู่อีกมุมของเรือน นางรู้ดีว่าลำพังแค่พวกเขาสองคนคงต้านศัตรูไม่อยู่แน่ ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของนาง นางจึงตัดสินใจก้าวเข้าสู่สนามรบนี้ ทันใดนั้น ปลายดาบอันแหลมคมก็พุ่งทะลุลำตัวของหลิงหลันจากด้านหลัง โดยที่นางไม่ทันระวัง

“หลิงหลัน!!!” รั่วซีอันตะโกนสุดเสียงก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปพยุงตัวหลิงหลันไว้