บทนำ (ต่อ) ตอนบุปผาพิฆาตแห่งหอวาดพิรุณ

“รั่วซีอันหรือขอรับ” ชิงอวี่ขมวดคิ้ว “ว่ากันว่านางคือนักฆ่าอันดับหนึ่ง ขอแค่นางลงมือ ไม่มีภารกิจไหนที่ไม่สำเร็จ หากได้สตรีผู้นี้มาคุ้มครองท่านอ๋องก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่การว่าจ้างนางยากยิ่งกว่าการไปพบยมบาลน่ะสิขอรับ” 

“หากมันง่ายขนาดนั้น ข้าส่งเจ้าไปพบยมบาลไม่ดีกว่าหรือ?” ผู้เป็นอ๋องเอ่ยประชดประชัน

“ท่านอ๋อง…?” ชิงอวี่แทบกุมขมับ 

“หยุดพูด..แล้วเชิญนางมาที่จวนซะ!”

“ท่านอ๋องคงยังไม่ทราบน่ะสิจอรับ การว่าจ้างคนของหอวาดพิรุณต้องมีเงินจำนวนมหาศาล และอีกอย่างผู้ว่าจ้างไม่อาจนัดพบกับมือสังหารได้โดยตรง แต่จะมีแม่นางหลิงหลันเป็นคนเจรจา ส่วนผู้ใดจะเป็นคนลงมือนั้น ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของประมุขหอ” ชิงอวี่เอ่ย

“งั้นก็พาข้าไปพบประมุขหอ” หนานกงซีเย่วเอ่ยจริงจัง

“ขอรับท่านอ๋อง” ชิงอวี่รับคำสั่งอย่างจำใจ

รั่วซีอันงั้นหรือ? หากจำไม่ผิด การตายของรองเจ้ากรมคลังเมื่อวันก่อน คงจะเป็นฝีมือของนาง เป็นเพียงสตรีแต่อาจหาญยิ่งกว่าบุรุษ เขาชักสนใจนางขึ้นมาแล้วสิ!

ยามรัตติกาล ณ หอวาดพิรุณ

สถานที่โอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่กลางลำน้ำ ยามค่ำคืนแม่น้ำสายนี้ทอแสงเปล่งประกายสะท้อนเงาอาคารสูงเสียดฟ้าประหนึ่งตึกสิบหกชั้น ฐานชั้นล่างสุดคือหอเริงรมย์และเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมผู้มาเยือน

รั่วซีอันยืนทอดมองท้องนภายามจื่ออยู่บนระเบียงชั้นที่สิบสอง ดวงดาราพร่างพราวกระทบนัยน์ตาคู่สวย ไม่นานนัก ผู้ติดตามข้างกายอย่างหลิงหลันก็เข้ามารายงานว่า มีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือน

“ท่านประมุข ติ้งอ๋องต้องการพบท่านเป็นการส่วนตัว อ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะหารือเจ้าค่ะ” หลิงหลันเอ่ย

นัยน์ตาคู่สวยแผ่รังสีเจ้าเล่ห์ขึ้น เขามาหานางในสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าคงเป็นเรื่องอภิเษกสมรส แต่จะทำอย่างไรได้เล่า องค์ชายขี้โรคอย่างเขา ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ สาเหตุก็เพราะนาง

“ให้เขาเข้ามาได้” รั่วซีอันเอ่ยห้วน ๆ

หลิงหลันจะเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้ามา ครั้งแรกที่เขาพานพบ ใครจะไปคิดเล่า! ว่าประมุขแห่งหอวาดพิรุณจะเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง นัยน์ตาพยัคฆ์สะท้อนภาพแผ่นหลังบอบบางของนาง อาภรณ์สีชาดพลิ้วไหวตามแรงลมช่างสะดุดตาเขายิ่งนัก ก่อนจะนั่งลงข้างโต๊ะน้ำชา

“ประมุขหอคิดจะยืนคุยกับข้างั้นหรือ?” หนานกงซีเย่วเอ่ยถาม

รอยยิ้มหยักของรั่วซีอันยกขึ้นที่มุมปาก “ท่านอ๋องมีธุระอันใดก็รีบพูดมาเถิด เวลาของข้ามีจำกัด”

ช่างเป็นสตรีที่ทะนงตนจริงๆ

“เกรงว่าข้าไม่เอ่ยปาก ประมุขก็คงจะทราบดีอยู่แล้วกระมัง” หนานกงซีเย่วเอ่ยพลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างผ่อนคลาย

“ท่านอ๋องมีองครักษ์มากมาย เหตุใดจึงไหว้วานหอวาดพิรุณของข้า” รั่วซีอันหยั่งเชิงถาม

“ประมุขย่อมรู้ว่าข้ามีศัตรูมากมาย การเดินทางไปแคว้นฉู่ครั้งนี้ ท่านจะให้รั่วซีอันคุ้มครองข้าได้หรือไม่” หนานกงซีเย่วเอ่ยตามตรง

รั่วซีอันแยกยิ้มอย่างมีเลศนัย มาถึงก็ถามหาข้า แต่กลับไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร น่าขัน!

“ข้าก็มีกฎของข้า ในเมื่ออยากใช้งานหอวาดพิรุณก็ต้องทำตามกฎที่ข้าตั้ง”

“เจ้า!!” ชิงอวี่ทำท่าทีร้อนรนเมื่อมีคนวางอำนาจต่อหน้าผู้เป็นอ๋อง ทว่า... หนานกงซีเย่วได้ห้ามปรามไว้

“หากท่านอ๋องไม่เคารพกฎของข้า ก็เชิญกลับเถิด” รั่วซีอันเอ่ยไม่แยแส

“กฎของหอวาดพิรุณข้าย่อมรู้ดี เรื่องเงินทองข้าไม่ได้ขัดสน ส่วนที่เหลือเชิญประมุขหอเอ่ยมาตามตรง” หนานกงซีเย่วเอ่ยจริงจัง

เริ่มน่าสนใจ! รั่วซีอันคิดในใจ

“เงินหนึ่งแสนตำลึงทอง ส่วนคน.. ข้าจะจัดแจงตามความเหมาะสมเอง” รั่วซีอันเอ่ย

“หนึ่งแสนตำลึงทอง! นี่มันปล้นกันชัดๆ” ชิงอวี่แย้งเสียงดัง

“ถ้าไม่ยอมรับกฎของข้าก็ไสหัวกลับไป!” รั่วซีอันเอ่ยเสียงดัง

“ประมุขโปรดระงับโทสะ” หนานกงซีเย่วเอ่ยอย่างใจเย็น “เรื่องเงินข้าไม่มีปัญหาอะไร แต่หากได้มือสังหารอันดับหนึ่งอย่างรั่วซีอันมาคุ้มครอง ให้ข้าจ่ายเท่าไหร่ก็ยินดี”

“เรื่องนั้น ข้าจะพิจารณาดูอีกที หากไม่มีอะไรแล้วเชิญท่านอ๋องกลับไปเถิด” รั่วซีอันเอ่ย

หนานกงซีเย่วได้ยินเช่นนั้น ก็จากไปทันที ปฏิกิริยาของประมุขหอที่แสดงออกมานั้น เขาย่อมรู้ดีว่านางคิดเห็นอย่างไร

ระหว่างเดินลงบันได “ท่านอ๋อง เหตุใดยังทำข้อตกลงกับนาง มีผู้นำหน้าเลือดเช่นนี้ไม่มีเสียยังดีกว่า” ชิงอวี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“หุบปากของเจ้าเสีย” หนานกงซีเย่วเอ่ยพลางยกพัดขึ้นมาเคาะกระบาลชิงอวี่ไปหนึ่งที “การที่นางทำเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงิน แต่เป็นเพราะนางเห็นคุณค่าของทุกชีวิตที่อยู่กับนาง” 

แต่อย่างไรเสีย ชิงอวี่ก็มิอาจยอมรับสตรีผู้นี้ได้ ท่านอ๋องไปหาถึงที่ แต่กลับยืนหันหลังคุย ไม่ให้เกียรติเลยสักนิด

ทางฝั่งรั่วซีอันที่แสร้งทำเป็นโมโห ก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ ทว่าความคิดของนาง หลิงหลันก็มิอาจคาดเดา

“ท่านประมุขโมโหเช่นนี้ ไฉนจึงต้องตบปากรับงานนี้ด้วยเจ้าคะ” หลิงหลันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เรื่องแค่นี้จะทำให้ข้าโมโหได้อย่างไร ข้าก็เพียงแค่อยากดูปฏิกิริยาของเขาก็เท่านั้น ส่วนข้าจะไปหรือไม่ ก็ต้องดูความจริงใจของติ้งอ๋องผู้นั้น” รั่วซีอันเอ่ยพลางเดินมานั่งที่โต๊ะน้ำชาอย่างผ่อนคลาย

......................