บทที่ 1 หงส์ในดงมังกร

ณ ใจกลางหัวเมืองตะวันตก ลานฝึกยุทธ์ขนาดใหญ่ทอดยาวกว้างขวาง พื้นดินปรากฏร่องรอยของการฝึกปรือ หุ่นไม้ที่ตั้งเรียงราย บ้างมีรอยดาบ บ้างมีรอยบุบจากการทุบตี สะท้อนให้เห็นการฝึกที่ดุเดือด อาวุธที่วางอยู่บนชั้นไม้ มีให้เลือกนับร้อยชนิด ตามความถนัดของแต่ละคน

แสงตะวันสาดส่องลงมากระทบใบหน้าคมสันของหนานกงจื่อหาน โอรสองค์แรกของจักรพรรดิแคว้นหนาน มีสถานะเป็นถึงจิ้งอ๋อง ผู้ปกครองหัวเมืองตะวันตก 

ภายในลานฝึกยุทธ์ เสียงดาบฟาดฟันกลางอากาศ เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มือที่จับดาบมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการสังหาร บ่งบอกได้ว่า เจ้าของดาบแกร่งกล้ามากเพียงใด ไม่นานนักเขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงสรรเสริญดังก้องอาณาเขต

“ดี! ดี! ดี!” ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ดังสนั่น

หนานกงจื่อหานสังเกตเห็นลูกน้องคนสนิทเดินมา เขาจึงโยนดาบให้ทหารผู้น้อย จากนั้นจึงเดินปลีกตัวออกจากฝูงชน เพื่อมาฟังข่าวจากองครักษ์ปากคนสนิท

“ได้ความว่าอย่างไร” หนานกงจื่อหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เมื่อคืน ติ้งอ๋องเสด็จไปที่หอวาดพิรุณ ดูเหมือนจะไปพบประมุขหอขอรับ” หลานฟางเอ่ยรายงาน

น้องรองของเขา ดูเหมือนจะร่างกายอ่อนแอ แต่กลับคิดการใหญ่เสียจริง เสนอตัวไปแต่งงานที่แคว้นฉู่ แต่กลับหวังพึ่งพาคนของหอวาดพิรุณ เขาคิดว่าข้าจะปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายงั้นหรือ?

“ส่งลูกน้องฝีมือดีไปจัดการหอวาดพิรุณซะ ข้าอยากรู้นัก ถ้าหากเขาไม่มีคนของหอวาดพิรุณจะเป็นอย่างไร” หนานกงจื่อหานออกคำสั่ง

“ขอรับ” หลานฟางรับคำสั่ง

ค่ำคืนยามจื่อ ณ หอวาดพิรุณ

เสียงหวีดหวิวจากสายลมดังขึ้นเป็นระยะๆ บรรยากาศแห่งความเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาเยือน หอสูงเลื่องชื่อที่เคยรื่นเริง เพลานี้กลับไร้ซึ่งผู้คน แม้แต่แสงสว่างยามราตรีก็ไม่มี แลดูแตกต่างจากทุกวัน 

ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ได้รับคำสั่งให้ทำภารกิจ พวกเขาสุ่มดูอยู่ไม่ไกลจากหอสูง เสียงฟ้าพิโรธดังกึกก้อง เป็นสัญญาณเตือนให้พวกเขาเตรียมพร้อมลงมือ

ซู่-- ซู่-- เปรี้ยง! เปรี้ยง!

บรรยากาศโดยรอบสร้างความตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่หัวหน้ามือสังหารจะค่อยๆ ชักกระบี่ออกมา ก่อนจะออกคำสั่ง

“ลุย!”

กลุ่มชายชุดดำพุ่งเข้าโจมตีหอวาดพิรุณอย่างไม่กลัวเกรง แต่ใครจะรู้เล่าว่า หอวาดพิรุณนั้นเตรียมพร้อมรับมือไว้อยู่แล้ว คันศรที่พุ่งออกจากหอสูง ปักลงกลางลำตัวของชายชุดดำทีละคน ก่อนจะมีกลุ่มยอดฝีมือที่เร้นกายจากยุทธภพปรากฏตัวขึ้น ในขณะที่สองฝ่ายกำลังทำศึกนองเลือด ทว่า... สตรีที่ยืนทอดมองเหตุการณ์บนหอสูง กลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ท่านประมุขคาดการณ์ได้แม่นยำจริงๆ” สุ้มเสียงของหลิงหลันเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง “แต่น่าเสียดายยอดฝีมือเหล่านี้ ที่ต้องมาตายอย่างเปล่าประโยชน์”

“เดี๋ยวนี้ เจ้านึกสงสารศัตรูแล้วหรือ?” รั่วซีอันเอ่ยถาม

“ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ” หลิงหลันตอบกลับอย่างนอบน้อม

“คำตัดสินแพ้ชนะในค่ำคืนนี้ได้กำหนดไว้แล้ว  ของขวัญของติ้งอ๋องชิ้นนี้.. ข้าชอบนัก หวังว่าจะทำให้หอวาดพิรุณของข้า สงบสุขไปอีกสักระยะ” รั่วซีอันเอ่ยก่อนจะเดินหันหลังจากไป

ไม่นานนักกลุ่มชายชุดดำก็ถูกยอดฝีมือจากหอวาดพิรุณสังหารจนสิ้น เหลือเพียงหัวหน้ามือสังหารที่หนีรอดไปได้ ท่ามกลางสะพานที่ทอดยาวกลางแม่น้ำ มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ก่อนจะมีคนมาเก็บกวาดออกไป

ค่ำคืนแห่งการนองเลือดนี้ กลับมีคนผู้หนึ่งที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร เขาเพียงนอนเอนกายอยู่ในเรือน พลางจิบชาอุ่นๆ ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ

“ท่านอ๋องมอบของขวัญชิ้นนี้ให้ประมุขหอ นางจะไม่ถือโทษท่านอ๋องหรอกหรือ” ชิงอวี่เอ่ยถามผู้เป็นนาย

“นี่ก็คือความจริงใจที่ข้ามอบให้” หนานกงซีเย่วเอ่ย

“พวกท่านมอบความจริงใจกันเช่นนี้หรอกหรือ” ชิงอวี่เอ่ยพลางกลืนน้ำลายลงคอ

ความจริงใจนี้ ชวนขนหัวลุกยิ่ง

“เคร้ง!”

เสียงถ้วยกระเบื้องแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ชิ้นส่วนกระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง หลานฟางที่ตัวเปียกชุ่มราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำนั่งก้มหน้าคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อรับความผิด

“ยอดฝีมือตั้งมากมาย แต่กลับทำอะไรพวก มันไม่ได้! พวกเจ้าช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ” หนานกงจื่อหานเอ่ยด้วยความโมโห

“ท่านอ๋องโปรดอภัย การรับมือจากหอวาดพิรุณหาใช่เรื่องง่ายดาย แต่การไปครั้งนี้ ทำให้ข้ารู้ว่า ยอดฝีมือมากมายที่หายไปจากยุทธภพ ล้วนแต่เร้นตัวอยู่ที่นั่น” หลานฟางเอ่ย

“มิน่าล่ะ น้องรองถึงได้ว่าจ้างพวกเขา ที่แท้เบื้องหลังก็ไม่ธรรมดานี่เอง” หนานกงจื่อหานเค้นเสียงเอ่ย

“เจ้ารีบกลับไปทำแผลซะ วันหน้ายังมีโอกาส” หนานกงจื่อหานเอ่ยห้วนๆ

ก่อนที่หลานฟางจะน้อมรับคำสั่งและเดินออกจากห้องไป