ตอนที่8ผู้มีพระคุณ3

ระหว่างคิดในใจเช่นนั้นยังมองสบตากับเย่เสียในคันฉ่อง พลางคลี่ยิ้มเฉิดฉันที่แสนจะจริงใจส่งให้

เย่เสียคือผู้มีพระคุณ ช่วยเหลือลี่เซียนที่กำลังอ่อนแออย่างที่สุด เหตุเพราะเป็นวิญญาณหลุดลอย อาศัยพลังวัตรที่ฝึกตบะยามถูกขังให้สามารถผสานกายหยาบได้

ทว่ายามที่กายหยาบเพิ่งผสานได้แค่ไม่นาน พลังปราณยังไม่เข้าที่ นางจึงสิ้นสตินอนสลบไสลอยู่ตรงชายป่า เสื้อผ้าที่ใส่ยังเป็นชุดเดียวกับเมื่อยามอายุแค่แปดปี เป็นชุดสีขาวไร้ลวดลาย  คับแน่นไปหมดจนหายใจไม่ออก เผยเนินเนื้อได้อย่างน่าอาย มวยผมยังมัดเป็นก้อนกลมคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนหัว                          ส่วนรองเท้าคู่เล็กน่ารักหลุดหายไปที่ใดมิอาจทราบ

สภาพเยี่ยงนั้น แม้เป็นเด็กไม่ประสา แต่ก็พอคิดออกว่าไม่น่าดูเลยแม้แต่นิดเดียว

แม่นางน้อยกล่าวด้วยเส้นเสียงสดใส

“บุญคุณย่อมทดแทน พี่เย่เสียไม่ต้องเกรงใจ”

แต่อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้า “โง่เขลาเบาปัญญาอย่างเจ้า  หากเขาไม่พึงใจเจ้าขึ้นมา มิต้องเอาชีวิตไปทิ้งหรือ?”

ลี่เซียนหัวเราะคิก “ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอกเจ้าค่ะ”

แน่งน้อยเอ่ยตามสัตย์ แม้ว่านางในยามนี้คือเหรินเซียน[1] แต่ประสบการณ์ชีวิตยังแค่เด็กแปดขวบที่เติบโตภายในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณ ซึ่งถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงและแตกต่างจากสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างมาก  

ลี่เซียนจึงคิดแค่ว่าต้องปรับตัวให้มีชีวิตปกติได้เหมือนบรรดาพี่สาวเหล่านี้เท่านั้น เพียงทำตามตำราที่ได้อ่านเมื่อครู่

ช่างง่ายดาย...

เย่เสียไหนเลยจะเข้าใจลี่เซียน นางมุ่นคิ้วเอ่ยเสียงเครียด

“แต่ข้าได้ยินเรื่องราวของเขามาไม่น้อย รุ่ยอ๋องผู้นั้นประดุจยมทูตจากขุมนรกอเวจีเชียวนะ”

ประโยคชวนผวาและน้ำเสียงของเย่เสียที่สั่นเทาปานนั้น ทำให้ลี่เซียนแย้มยิ้มเอียงหน้ากะพริบตา ในใจคิดว่า การได้เจอยมทูตนับเป็นวาสนาแล้ว

ทว่า...คนผู้นั้นไม่ใช่ยมทูตแน่ๆ เขาเป็นเพียงมนุษย์ผู้หนึ่ง มิใช่ว่านางจะดูไม่ออกเสียหน่อย

และที่สำคัญ ความสามารถในการจดจำของนางไม่ด้อย  เมื่อเช้ายามที่นางได้เห็นเขาพร้อมพี่เย่เสีย นางก็รู้ทันทีว่าเป็นเขา

บุรุษบนหลังอาชา...

เจ้าของทวนเหล็กไหลที่ช่วยปลดปล่อยนางออกมาจากกำไลหยกลายคราม

แม้มีหน้ากากอักขระสีดำบดบังกว่าครึ่ง ทว่ากลิ่นอายเฉพาะกายของเขามิอาจปิดบัง ปราณสังหารเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนั้น นางมิอาจลืม

เขาคือผู้มีพระคุณที่สุดของนาง

เรือนพักส่วนพระองค์ของรุ่ยอ๋องตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศเหนือของค่ายทหาร

แม่นางน้อยลี่เซียนถูกผู้ดูแลพาเรือนร่างอรชรในอาภรณ์บางพลิ้วสีชมพูอ่อนหวานมายืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูเรือนของท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ โดยมีเย่เสียตามห่วงใยไม่ห่าง ก่อนจะถูกผู้ดูแลฉุดกระชากลากตัวออกไปอีกทาง

ก่อนจากกันเย่เสียยังพินิจลี่เซียนโดยละเอียดหัวจรดเท้า ดวงตาทอประกายวาววับแล้วเอ่ยคำด้วยสีหน้าจริงจังอีกว่า

“เจ้างดงามถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องต้องพึงใจมากเป็นแน่ หากเป็นไปได้จงทำให้พระองค์ลุ่มหลง ต่อไปย่อมมีชีวิตสงบสุข สมปรารถนาทุกประการ”

กล่าวจบก็ยื่นน้ำมันหอมชนิดหนึ่งใส่มือให้ลี่เซียนทั้งยังกระซิบคำเสียงเครียดว่ามันคือยาวิเศษใช้เพื่อการณ์นี้

หวังว่าจะใช้ได้ผลกับอ๋องปีศาจเช่นเขาผู้นั้น

ลี่เซียนเพ่งพิศน้ำมันหอมในมืออย่างละเอียด นางเอียงหน้าน้อยๆ ทำความเข้าใจถึงจุดประสงค์ของเย่เสีย

ดวงเนตรกลมโตดำขลับทอประกายพร่างพราวทันใด เมื่อเข้าใจได้กระจ่าง

แท้จริงมันคือสิ่งที่ใช้สะกดจิตวิญญาณของชายผู้นั้น                           ให้โปรดปรานนางนั่นเอง หากนางทำให้เขาโปรดปรานได้สำเร็จ อาจมีหนทางกลับหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ดั่งใจปรารถนา

เมื่อใคร่ครวญเสร็จสรรพ มือขาวอ่อนนุ่มก็ยัดน้ำมันหอมใส่อกเสื้อไว้ เพื่อเก็บเป็นที่ระลึกควบคู่กับตำราวสันต์ครวญ

แม่นางน้อยลี่เซียนเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดอ่อนมาก

ทุกสิ่งที่ผู้อื่นให้มาช่างมีค่าหาใดเปรียบ

แต่เนื่องจากชุดถูกเปลี่ยนเป็นบางพลิ้วกว่าเดิมจึงไม่อาจใส่แขนเสื้อได้อีก จำต้องยัดตรงอกเสื้อแล้ว

ยามนี้เนินเนื้อหยุ่นนุ่มจึงดูอวบอูมขึ้นมากทีเดียว

ลี่เซียนจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนครู่หนึ่งจนเรียบร้อย      ก่อนเดินไปทางหน้าประตูเรือนด้วยกิริยาเนิบช้าตามจริตที่ได้ฝึกมาถึงสามวัน ซุกซ่อนความซุกซนเอาไว้ได้แนบเนียน

ดวงเนตรกลมโตกระจ่างใสเพ่งพิศรอบทิศอย่างต้องการเรียนรู้ทุกสรรพสิ่ง

[1] เหรินเซียน (人仙) คือมนุษย์ที่มีพลังหยินหยางอย่างสมดุลจนมีชีวิตเป็นอมตะ  ไม่แก่ไม่ตาย แต่ยังมีความหิวกระหายและต้องการเครื่องนุ่งห่มอย่างมนุษย์ทั่วไป อาศัยอยู่ในมนุษย์ภูมิ