ตอนที่9รู้ได้อย่างไร?

นางเห็นทหารยามตัวใหญ่ยืนอยู่เต็มสองฝั่งทั้งด้านซ้ายและด้านขวาตลอดทั้งด้านหน้าประตูเรือน

มือหนึ่งของพวกเขาถือด้ามหอกตั้งชันกับพื้นดิน มืออีกข้างไขว้หลัง ท่าทางแข็งขันถมึงทึงมาก ถัดไปยังมีทหารยามยืนเรียงรายมากมาย ในท่วงท่าดุจเดียวกัน มองไปคล้ายรูปปั้นของเทพเฮยอู่ฉาง[1]ก็ไม่ปาน

แม่นางน้อยมองด้วยความสนใจ บรรยากาศของที่นี่ แตกต่างจากอารามผิงอันในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างสิ้นเชิง เพราะที่นั่นมีแต่นักพรตอาภรณ์ขาว สีหน้าแย้มยิ้มแช่มช้อยเปี่ยมไมตรี

ที่นี่น่าสนใจจริงๆ

ชั่วจังหวะครุ่นคิดอย่างอารมณ์ดี พลันมีทหารนายหนึ่งเดินมาขวางหน้า ส่งสายตาเหี้ยมเกรียมเพ่งมอง

“เจ้าเป็นใคร?”

เสียงห้วนต่ำเอ่ยถามอย่างดุดัน หอกในมือของคนผู้นั้นยื่นออกมาขวางเบื้องหน้าลี่เซียนอย่างหยาบคาย

แน่นอนว่าคนผู้หนึ่งซึ่งเป็นถึงเหรินเซียนในแดนมนุษย์ย่อมมิอาจเผยออกไปได้ว่าตนเป็นถึงเซียนมิใช่มนุษย์ธรรมดา

หญิงสาวจึงหยุดฝีเท้าไม่ก้าวเดินต่อ พลางเอียงคอมองทหารตัวใหญ่ด้วยดวงตากลมใส มิได้พรั่นพรึง ก่อนตอบเสียงนุ่มตามความจริงแค่บางส่วนว่า “ข้ามีนามว่าลี่เซียน มาทำหน้าที่ปรนนิบัติท่านอ๋องตามคำสั่งหัวหน้าทหารเจ้าค่ะ”

ทหารอีกคน เดินขึ้นหน้ามาเมื่อได้ยินวาจาเช่นนั้น สีหน้าของเขาฉายแววเข้มงวด หัวคิ้วขมวดมุ่นอย่างไม่เชื่อคำเท่าใด

“ท่านอ๋องมีรับสั่งให้หัวหน้าทหารไปเรียกใช้คณิกาหรือ?”

“เจ้าค่ะ” ลี่เซียนตอบตามสัตย์ “มีหัวหน้าทหารคนหนึ่งไปแจ้งกับท่านแม่ตั้งแต่ยามอิ่วสี่เค่อ และข้าคือผู้ถูกเลือก”

นางกล่าวพร้อมแย้มยิ้มเฉิดฉายวาดไปถึงดวงตา

ทั้งพิลาสล้ำและกระจ่างใสดุจดวงดารารัตติกาลเหมันต์ แลดูพราวระยับจับจิตจับใจ งดงามอย่างมาก

แม่นางน้อยไม่รู้ตัวเลยว่า ตนเองเป็นสาวงามเหนือใคร สามารถละลายหัวใจผู้คนที่พบเห็นได้ปานใด  

ทหารนายนั้นที่ไม่เชื่อถือกันในคราแรกพลันสติเหม่อลอย สองตาเริ่มเหม่อมอง พลางปลดความระแวดระวังลงหลายส่วน ด้วยเข้าใจว่าคณิกาที่สะคราญโฉมถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องคงต้องการปลดปล่อยจริงๆ เป็นแน่

บุรุษด้วยกันย่อมเข้าใจ

ทว่าเขายังไม่ทันเอ่ยปากอนุญาตให้สาวงามเดินเข้าไป

จังหวะนั้น ...ทหารคนแรกที่บังเกิดรักแรกพบเพราะรอยยิ้มดุจฟ้าประทานของลี่เซียน เริ่มแปรเปลี่ยนสายตาข่มขวัญเป็นสายตากรุ่มกริ่ม เขาเบี่ยงหอกออกจากด้านหน้าของสาวงามมาถือแนบที่ลำตัว เดินประชิดเข้ามา หรี่ตาเล็กน้อย ยกยิ้มยียวน

อึดใจชายผู้นี้พลันยื่นปลายนิ้วเชยคางมน ก้มหน้าลง แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงดุดันที่แปรผันเป็นแหบต่ำทุ้มพร่า

“ข้าคิดว่า นางคณิกาเช่นเจ้าคงไม่แคล้วใช้เล่ห์กลมารยาขั้นเซียนเพื่อเข้าหาท่านอ๋องของพวกเรา มิเช่นนั้นบุรุษสูงศักดิ์ที่ถือเนื้อถือตัวเช่นรุ่ยอ๋องจะเรียกหาได้อย่างไร? มิสู้ให้พวกข้าได้พิสูจน์เจ้าเสียก่อนโดยการเชยชม...อ่ะ”

วาจาบุรุษยังไม่ทันจบ สติพลันดิ่งวูบ หมดสติสลบไป

ทั้งทหารคนที่ทำเจ้าชู้กรุ่มกริ่ม ทหารอีกคนที่เดินเข้ามาถามไถ่คาดคั้น รวมถึงทหารที่ยืนยามทั้งหมด ต่างพากันล้มตึง            ไม่ทราบสาเหตุ

ลี่เซียนเห็นเช่นนั้นพลันตกใจ นางรีบสะกดอาการแตกตื่นของตนเอาไว้ เก็บพลังเร้นลับกลับคืนรวดเร็ว

ที่เป็นเช่นนี้เพราะประโยคที่ว่า

ใช้เล่ห์กลมารยา ‘ขั้นเซียน’ เพื่อเข้าหาท่านอ๋อง

“โอว...เขารู้ได้อย่างไรว่าข้าใช้เป็นถึงขั้นนั้น!”

สาวน้อยพึมพำเสียงสั่น ยกมือกุมหน้าอก หัวใจเต้นแรง

นางตระหนกอย่างมากกับวาจานั้น จึงเผลอส่งพลังปรานสายหนึ่งออกมา ทำทหารสลบเหมือด

ทุกคนเลย…

ด้วยจิตใต้สำนึกยังเป็นเพียงเด็กน้อยไม่ประสา ปฏิกิริยาแรกเมื่อพลั้งเผลอทำผิด ลี่เซียนจึงวิ่งหนีพี่ๆ ทหารแบบไม่คิดชีวิต นางเร่งฝีเท้าก้าวปราดเข้าเรือนตรงหน้า หายตัวแวบไปทันใด

สายลมราตรีพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท แสงเทียนแม้มีน้อยนิดกลับนิ่งสนิทมิอาจไหวเอนเพราะแรงลม

เรือนพำนักส่วนพระองค์แห่งรุ่ยอ๋องมิได้หรูหรา เพียงเน้นความสะดวกเรียบง่าย

ภายในห้องรโหฐานขนาดใหญ่ มีเพียงเครื่องเรือนจำเป็น มีห้องโถงรับรอง ห้องหนังสือ ห้องนอนและห้องอาบน้ำ

ทว่าที่มีมากนับไม่ถ้วนกลับเป็นศาสตราวุธชนิดต่าง ๆ หน้าตาแปลกประหลาด ประสิทธิภาพเหนือคาด ทั้งแขวนบนผนังและตั้งตระหง่านเรียงรายบนแท่นไม้สลักพยัคฆ์อันน่าเกรงขาม

บรรยากาศทั่วห้องเงียบสงบ คละเคล้าแสงเทียนบางเบา กรุ่นกลิ่นอายสูงศักดิ์เจือจาง ปราศจากข้ารับใช้ ไม่มีกระทั่งนางกำนัลติดตามหรือสาวใช้คนสนิทแต่อย่างใด

[1] เทพเฮยอู่ฉาง (黑无常) สวมชุดสีดำและหมวกทรงกรวยสูงสีดำมีหน้าตาดุดัน