บทที่ 1.2 ฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก

เสียงขันทีประกาศกึกก้อง ตามด้วยร่างสูงใหญ่กำยำ ฉลองพระองค์สีเหลือง ปักลวดลายมังกร แผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ ก้าวเข้ามาในตำหนักคุนหนิงสายตาราบเรียบ ยากจะคาดเดาอารมณ์ยามนี้

            ฮองเฮาคนใหม่บ่นในใจอีกครั้ง ‘ตายยากจริง ๆ’

            ฮ่องเต้แห่งแคว้นซ่งถังมีนามว่าเผยเจิ้นหยาง พระองค์ได้รับรายงานจากขันทีจากตำหนักคุนหนิงว่าฮองเฮาผูกคอคิดจบชีวิตตนเอง จึงอยากทอดพระเนตรด้วยตนเองว่าจริงรึไม่ แต่สิ่งที่เห็นยามนี้กลับไม่เฉียดเข้าใกล้สักนิด ชวนให้ผิดหวังนัก

            เว่ยฮองเฮานอกจากใช้มารยาเรียกร้องความสนใจ นางยังใช้วิธีเลว ๆ กำจัดสนมทั้งตำแหน่งเล็กจนตำแหน่งใหญ่อย่างมิคิดปรานี แม้พวกนางอยู่เฉย เป็นคนบริสุทธิ์ ไร้พิษภัย

            ทั้งที่ควรตระหนักว่าการเข้ามาเป็นสตรีสูงศักดิ์อันดับหนึ่งในวังหลวง ต้องแลกด้วยสิ่งใด จิตใจย่อมเปิดกว้างประหนึ่งแม่น้ำ หาใช่คับแคบเยี่ยงนี้

            และเว่ยฮองเฮาเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่เขาถูกบีบบังคับจากไทเฮา เพราะนางคือหลานสาวตระกูลเว่ย

            เว่ยไทเฮาคือมารดาเลี้ยง สมัยตอนเขาอายุแปดปี ยามนั้นพระมารดารั้งตำแหน่งฮองเฮาสวรรคต ส่วนเว่ยไทเฮารั้งตำแหน่งกุ้ยเฟย ครั้นหมดช่วงแห่งการไว้ทุกข์ เสด็จพ่อจึงทรงแต่งตั้งเว่ยกุ้ยเฟยขึ้นเป็นฮองเฮาแทน เขาจึงถูกเลี้ยงโดยเว่ยไทเฮามาตลอด

            การที่มิใช่พระโอรสแท้ ไฉนเลยจะได้ความรักความเอาใจใส่ พระมารดาเลี้ยงเพียงสั่งให้เขาเรียนศาสตร์ทุกอย่าง แทบไม่มีเวลาพัก ช่วงวัยแบบนั้นควรมีสหาย ทว่าเขาไม่มี...ไม่มีเลยสักคน

            เพราะชีวิตเกิดมาในกรงขัง คำว่า ‘อิสระ’ เป็นเช่นไร ตัวเขาย่อมไม่เคยได้สัมผัส

เรื่องอภิเษกสมรสกับเว่ยฮองเฮา ไทเฮาล้วนจัดแจง อีกอย่างเพราะอำนาจตระกูลเว่ยหยั่งรากลึกหลายชั่วอายุคน หากมีนางไว้ข้างกาย ย่อมส่งผลดีกับความมั่นคงของบัลลังก์มังกร

            เมื่ออยู่ด้วยกัน นิสัยเว่ยฮองเฮาไม่ค่อยเปิดกว้าง เมื่อเขารับสนม นางมักกรีดร้องโวยวาย บางครั้งเขาไม่ปรารถนามอบยาห้ามครรภ์แก่สนม ทว่าเว่ยฮองเฮาก็ใช้กลอุบาย ผสมมันกับยาบำรุง เรียกได้ว่านางฆ่าลูกโอรสสวรรค์ไปแล้วมากมายนับไม่ถ้วน

            แต่เขายอมปิดตาข้างหนึ่ง ไม่เอาผิดนาง ด้วยระยะหลังเว่ยฮองเฮาเปลี่ยนแผนการเป็นเอาอกเอาใจพระสวามี มิทำร้ายสนม

            ทว่าหัวใจเขาไม่ได้อยู่กับนางตั้งแต่แรก ทำเช่นไรก็ไม่มีทางไขว่คว้าสำเร็จ ยังคงเป็น ‘ฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก’ อยู่วันยังค่ำ

            “หนนี้เจ้าเรียกร้องความสนใจจากข้าอีกแล้วสินะ ใจไม่กล้าพอหรือ?” เผยเจิ้นหยางเลิกคิ้ว มองร่างระหงปราศจากความรู้สึก

            อีกฝ่ายเงยหน้ามองเขา แต่นัยน์ตาคู่สวยเปลี่ยนถึงสิบส่วน ปกติเว่ยหลานมักซ่อนความร้ายกาจไว้ที่แววตา แต่ยามนี้เขากลับไม่พบมัน เกิดสิ่งใดขึ้นกับนางกันแน่

            หญิงสาวเหลือบเห็นร่องรอยบนขื่อคาน กอปรกับอาการเจ็บบริเวณคอและมีความทรงจำร่างเดิมอยู่บ้าง พลันกระจ่างว่าแท้จริงแล้วฮองเฮาตั้งใจผูกคอปลิดชีวิตตนเองจริง ๆ และทำสำเร็จด้วย เพียงแต่วิญญาณของนางซึ่งมาจากยุคปัจจุบันเข้ามาอยู่ในร่างแทน

            หญิงสาวยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ เอ่ยว่า “ขันทีคนใดไปทูลฝ่าบาทกัน ข้าแค่ปวดเมื่อยร่างกาย จึงฝึกเล่นกับเชือกเท่านั้น หาใช่แขวนคอปลิดชีพ”

            ไม่พูดเปล่า เว่ยฮองเฮาคนใหม่ลุกขึ้นยืน ขยับคอไปมาเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่านางยังปกติดี ไร้อาการบาดเจ็บ

            เผยเจิ้นหยางบดกรามแน่น คว้าเอวคอดกิ่วเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งกำยำ ก้มพระพักตร์หล่อเหลาลง จมูกโด่งเป็นสันเฉียดใกล้ใบหน้างาม

            เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันก้มหน้าลงอย่างรู้ธรรมเนียม

            “เจ้ามีแผนการใหม่สินะ”

            เว่ยฮองเฮาพยายามเบือนหน้าหนีฮ่องเต้ ทว่าถูกมือหยาบกร้านจับคางบีบบังคับให้หันกลับไปเผชิญหน้าดังเดิม “แล้วแต่ฝ่าบาทจะทรงคิดเพคะ”

            เผยเจิ้นหยางหยุดชะงักชั่วขณะ เพราะคราบเว่ยฮองเฮาคนเดิมไม่มีอีกแล้ว หากเป็นเมื่อก่อน ยามมายังตำหนักคุนหนิง นางมักเสแสร้งเอาอกเอาใจ แต่เรื่องเหล่านั้นเขาล้วนดูออกว่านางทำไปเพราะอยากรักษาอำนาจ มิใช่ความเสน่หา

            แต่คนอย่างเว่ยหลาน อย่าได้ดูแคลนนาง สตรีคนนี้มีแผนการในหัวมากมาย ไม่แน่ว่าอาจทำไปเพราะอยากล่อลวงเขา เนื่องด้วยวิธีการเดิมไม่ได้ผล

            “เช่นนั้นหรือ?” มุมปากฮ่องเต้พลันโค้งขึ้น

            “...” เว่ยฮองเฮารู้สึกเหนื่อยหน่าย ตัวนางมาจากยุคสองพัน การแก่งแย่งชิงดีในวังหลวงไม่เคยอยู่ในหัว ยิ่งอาชีพที่เคยทำด้วยแล้ว การออดอ้อนบุรุษย่อมทำไม่เป็น

            “ข้าขอย้ำเตือนเจ้า อย่าพยายามอีกเลย เจ้าทำเช่นไรก็ไม่มีทางได้ความโปรดปรานจากข้า เพราะข้าไม่มีวันรักเจ้า”

            เผยเจิ้นหยางผลักเว่ยหลานออกจากตนเอง หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวจึงเซเล็กน้อย แต่เพราะเคยฝึกฝนร่างกายหนักมาก่อน นางสามารถประคองตนเองไว้ได้ทัน ไม่ล้มลงกับพื้นไปเสียก่อน

            ฮ่องเต้ชั่วผู้นั้นปรายตามองกันด้วยความรังเกียจ ก่อนสะบัดแขนเสื้อออกจากพระตำหนักคุนหนิงอย่างรวดเร็ว ไม่รั้งอยู่ดูอาการนางอีก