บทที่ 1.1 ฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก

“กรี๊ด!”

            เสียงกรีดร้องนางกำนัลดังทั่วพระตำหนักคุนหนิงซึ่งเป็นที่พำนักของฮองเฮาแห่งแคว้นซ่งถัง พวกนางตกใจขีดสุด ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เนื่องด้วยก่อนหน้านั้น ฮองเฮาทรงรับสั่งให้นำชาชั้นดีมาถวาย แต่เมื่อกลับเข้ามา ภาพที่เห็นตรงหน้ายามนี้ช่างน่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่ง

            เพราะเว่ยฮองเฮาถึงขั้นผูกคอกับขื่อคานในตำหนักส่วนพระองค์ และกำลังมีอาการหายใจไม่ออกเสียแล้ว!

            นางกำนัลผู้ติดตามฮองเฮามีมากถึงสิบ ทว่าคนสนิทเพียงสองคน พวกนางนามว่า ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ นับว่ามีสติมากที่สุดในเหล่าข้าราชบริพาร รีบนำเก้าอี้ไม้มาตั้งไว้แล้วปลดเชือกออก ประคองตัวฮองเฮาไปนอนบนเตียง จากนั้นก็ให้นางกำนัลคนอื่นตามหมอหลวงอย่างเร่งด่วน

            “ฮองเฮาเพคะ เหตุใดจึงทำถึงขั้นนี้” ฮุ่ยลู่กล่าวเลื่อนลอย ทอดมองวรกายแน่นิ่งด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวด

            ไม่น่าเลย...ชีวิตของสตรีคนหนึ่ง เมื่อก้าวเข้าวังหลัง ต่างต้องดิ้นรนเพื่อความโปรดปรานและอำนาจ หากอ่อนแอแม้เพียงชั่วครู่ อาจโดนเล่นงานได้

ที่ผ่านมาเว่ยฮองเฮาทำตัวร้ายก็เพื่อตนเองและครอบครัวทั้งนั้น...

            ทว่าสตรีพูดจาโผงผางและร้ายอย่างตรงไปตรงมามิอาจคว้าหัวใจฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้น ดูเหมือนพระองค์โปรดปรานสนมที่มักเอื้อนเอ่ยถ้อยคำหวานหู ฟังแล้วสบายใจมากกว่า

            หลังฮองเฮามีพระธิดาเพียงองค์เดียว ผู้ปกครองแผ่นดินก็ไม่เคยเสด็จมายังตำหนักคุนหนิง ยกเว้นหากมีความจำเป็น เว่ยฮองเฮาไร้ทางเลือก นางกลัวว่าเมื่อสนมคนโปรดตั้งครรภ์มังกรแล้วคลอดพระโอรส พระสวามีอาจหาหนทางสลัดทิ้งจากตำแหน่ง จึงทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกร้องความสนใจ และไม่ดูดำดูดีบุตรสาวอวบอ้วนวัยน่ารัก เพราะอยากได้พระโอรสมากกว่า

            ครั้งแรกเว่ยฮองเฮาแกล้งป่วย ทว่าฮ่องเต้ไม่เสด็จตำหนักคุนหนิงทันที กว่าจะมาก็ผ่านพ้นราวสิบวัน แต่มิใช่ความห่วงใย เพียงเพราะหน้าที่และคำพูดของไทเฮา ‘อย่างไรก็ควรให้ความสำคัญกับฮองเฮาบ้าง’

            ฮ่องเต้มีหรือจะดูไม่ออกว่าอาการป่วยของเว่ยฮองเฮาคือเรื่องปลอม เขารังเกียจการกระทำของนางที่ไร้ความจริงใจ สายพระเนตรพลันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ ดังนั้นการมาเยี่ยมของฮ่องเต้ควรจะสร้างความเกษมสำราญแก่ฮองเฮา กลับเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มนับพันหมื่นทิ่มแทง

            กระนั้นผู้ปกครองวังหลังก็หาได้ย่อท้อ คิดหาวิธีการอื่น พระนางทำตนเองให้ดูดีตลอดเวลา สูตรเครื่องหอมถูกนำมาใช้ยามสรงน้ำมากมาย หากร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจรุง อาจสร้างความปั่นป่วนแก่ฮ่องเต้บ้าง

            ทว่าเมื่อโอรสสวรรค์มีความจำเป็นต้องมายังตำหนักคุนหนิง พระองค์มิได้ทำอะไรเกินเลยฮองเฮา ร่วมเตียงแต่ไร้การร่วมอภิรมย์ ยามนั้นความหวังในการตั้งครรภ์มังกรริบหรี่นัก แทบไม่เห็นแสงสว่างด้วยซ้ำ

            และเมื่อวาน อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายพูดคุยกับฮองเฮาในตำหนักคุนหนิง หลังกลับไป สตรีหงส์เซื่องซึมลง กระยาหารเสวยแค่เพียงน้อยนิด และยังนอนหมดเรี่ยวแรง ปราศจากการเปล่งวาจากับข้าราชบริพาร

            จวบจนวันนี้ ฮองเฮาสั่งนางกำนัลทุกคนนำชาชั้นดีหลายแบบมาให้ แต่พอพวกนางกลับมาก็เห็นว่ามารดาแผ่นดินเลือกจบชีวิตด้วยการแขวนคอในพระตำหนักคุนหนิง!

            ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ไม่ชอบเวลาแห่งความเป็นความตาย ถึงแม้เว่ยฮองเฮาไม่เคยพูดและทำดีด้วย อย่างไรก็คือนาย พวกนางปรารถนาอยากรับใช้พระนางชั่วชีวิต…

            “พี่ฮุ่ยลู่ หากฮองเฮา…” อี๋หนี่เอ่ยตะกุกตะกัก

            หากแต่ยังกล่าวไม่ทันจบ ฮุ่ยลู่ก็เอ่ยขัดก่อน “อย่าพูดออกมานะ ฮองเฮาต้องปลอดภัย” พูดพลางจับมืออี๋หนี่แน่น มองวรกายงามแววตาสั่นระริก

            นางกำนัลที่เหลือในพระตำหนักคุนหนิงทำได้เพียงก้มหน้างุด ช่วยกันภาวนามิให้เว่ยฮองเฮาเป็นอะไร สตรีหงส์แม้มีอำนาจ ทว่าช่างน่าสงสาร…

            และดูเหมือนสิ่งที่คาดหวังดันเกิดผล แพขนตายาวค่อย ๆ ขยับขึ้นเชื่องช้า งดงามเสมือนยามปีกผีเสื้อโบยบิน เหล่านางกำนัลต่างเบิกตากว้าง ยิ่งฮองเฮาขยับตัวราวขี้เกียจ บิดกายไปมาเหมือนไม่เจ็บปวดจากเชือกรัด ก็สร้างความตกตะลึงแก่ทุกคนจนเหงื่อปรากฏสองข้างขมับ

            “ที่นี่ที่ไหนเนี่ย” หญิงสาวกวาดสายตามองรอบ ๆ ด้วยความงวยงง แต่เมื่อขยับร่างกาย พลันรู้สึกรวดร้าวบริเวณหลังคอ หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งจับศีรษะ อีกข้างจับปลายคาง ออกแรงหมุนครั้งเดียวให้กลับมาเป็นดังเดิมโดยปราศจากเสียงร้อง

            นางกำนัลต่างอ้าปากค้าง หมอหลวงเพิ่งมาถึงพอดี พอเห็นภาพเบื้องหน้าก็ตกใจ ใครจะคาดคิดว่าเว่ยฮองเฮาจะทำการรักษาตนเองแบบนั้น เป็นสถานการณ์ที่น่าตระหนกยิ่ง

            “ฮะ ฮองเฮา ทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงละล่ำละลักเอ่ย

            “...” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะกวาดสายตามองโดยรอบ พวกเขาทั้งหมดไม่ใช่คนขององค์กรนักฆ่า หนำซ้ำยังแต่งกายประหลาด สวมชุดประหนึ่งหลุดออกมาจากซีรีส์ย้อนยุค

            แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากถาม ความทรงจำก็พรั่งพรูเข้ามา เธอจำได้ว่าตนเองทำงานพลาด ส่งผลให้สิ้นชีวิต และได้ยินเสียงดังก้องในหูบอกว่าจะให้ชีวิตใหม่ แต่เป็นยุคโบราณ...

            และเมื่อครู่พวกเขาเรียกว่าฮองเฮา...ตนเองทะลุมิติมาเป็นฮองเฮาไม่ผิดแน่

            ฉิบหายแล้ว!

            พูดก็พูดเถอะ ไม่เคยชอบฮ่องเต้เลย เข้าใจว่าต้องมีหลายเมียเพราะความจำเป็น แต่ทำไมส่วนใหญ่โกรธเกลียดชิงชังเมียหลวงนัก เป็นอะไรมากไม่ทราบ

            ‘ไอ้ฮ่องเต้เฮงซวยเอ้ยยยย’ หญิงสาวได้แต่สบถในใจอย่างหงุดหงิด

            ขณะนั้นเอง “ฝ่าบาทเสด็จ...”