ตอนที่ 8 แสดงความยินดี

ตอนที่ 8 แสดงความยินดี

หลายวันต่อมา

ห้องโถงใหญ่ในตำหนักหลุนหลง มีสตรีมากมายเข้ามาร่วมแสดงความยินดีเมื่ออาการของฮองเฮาเริ่มดีขึ้นผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าทุกคนคือไทฮองไทเฮา ข้างซ้ายคือฮองไทเฮา ข้างขวาคือหวงไท่เฟย สองข้างฝั่งจะเป็นหวงกุ้ยเฟย กุ้ยเฟย 2 ลำดับและเหล่าสนมของฝ่าบาท มาหาฮองเฮาถึงตำหนัก

“ฮ่า ฮ่า ช่างเป็นเรื่องน่ายินดี ฮองเฮาข้าดีใจจริง ๆ ที่เจ้าตั้งครรภ์ก่อนผู้อื่นจะได้ไม่เกิดปัญหาในภายภาคหน้า คุณงามความดีของเจ้าข้าจะมอบที่ดินผืนงามลุ่มน้ำเจียงซีให้เจ้าเป็นของกำนัลและเอาไว้เป็นสมบัติของทายาทที่กำลังจะเกิดจากเจ้า หากเป็นโอรสข้าจะมอบเขาไท่หยางให้ตระกูลไป๋เป็นการตอบแทน” ทุกคนต่างได้ยินก็พากันดวงตาลุกวาวเมื่อไทฮองไทเฮามอบที่เหมือนแผ่นดินทองคำให้แก่ฮองเฮา

“เป็นพระมหากรุณาเพคะ”

“ข้าเองก็มีของกำนัลให้เจ้าเช่นเดียวกัน”

แปะ ๆ ฮองไทเฮาเอ่ยจบตบมือเสียงดังสองสามครั้งเหล่าทหารแบกหีบสมบัติเข้ามามากมาย ไม่ว่าจะเป็นกำไลสร้อยหยก อัญมณีหายากมากมายกองอยู่ต่อหน้าทุกคน แสงประกายแวววาวกระทบทุกสายตา

“ขอบพระทับเพคะฮองไทเฮา”

“ของข้าก็มิได้น้อยหน้า ยกเข้ามา” หวงไท่เฟยเอ่ยจบทหารอีกชุดก็เดินเข้ามาพร้อมหีบสมบัติ ผ้าไหมหายากลวดลายมีเฉพาะในพื้นที่บ้านเกิดของหวงไท่เฟยเท่านั้น ล้วนมีค่าและราคาหาเปรียบมิได้ ทุกคนต่างพากันดีใจและตื่นเต้นแทนซินเหยียน มีเพียงหนึ่งที่จ้องมองด้วยความริษยาอิจฉาดวงตาลุกวาว

ซินเหยียนลุกขึ้นยกมือประสานกันกลางอกโน้มตัวลงคารวะผู้อาวุโสทั้งสาม เมื่อชาติที่แล้วทั้งสามก็ดีกับนาง ชาตินี้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน

ทุกคนต่างร่วมแสดงความยินดีดื่มน้ำชาไม่นานก็พากันเสด็จกลับเพื่อให้ฮองเฮาได้พักผ่อน

ตำหนักฉู่อี๋

ฟางหรูดวงตาร้อนผ่าวนั่งไม่เป็นสุข ขนาดยังไม่คลอดโอรสออกมาทุกคนยังดีและมอบทุกอย่างให้ขนาดนี้มีหวังหากฮองเฮาคลอดบุตรออกมาคงจะมอบกระทั่งบัลลังก์ให้นางเสียกระมั่ง ยิ่งคิดเช่นนั้นนางยิ่งเห็นความย่อยยับและอำนาจที่นางต้องการสลายไปกับตา ลุกขึ้นพรวดสั่งนางกำนัลให้จัดเตรียมรถม้า นางจะเดินทางไปเรือนตระกูลจื่อ หากชักช้าทุกอย่างที่วางแผนเอาไว้คงจบสิ้นลงจริงๆ

“ซือหยาสั่งการให้ขันทีเตรียมรถม้าให้ข้า ข้าจะเดินทางไปเรือนตระกูลจื่อ”

“เพคะหวงกุ้ยเฟย”

ไม่นานหลังจากนั้น เกี้ยวของหวงกุ้ยเฟยได้ออกเดินทางออกไป สายตาคู่หนึ่งจับจ้องการเคลื่อนไหวของนางอยู่เสมอ

“หลี่เจี๋ยเจ้าจงตามออกไปเฝ้าดูห่าง ๆ ข้าสังหรณ์ใจว่านางต้องมีแผนอันใดแน่นอน สายตาที่ข้าเห็นวันนี้ช่างชัดเจน ข้าต้องรักษาเด็กคนนี้เอาไว้ให้ได้เป็นอย่างดีจนกว่าจะคลอดออกมา”

“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา อีกอย่างกระหม่อมมีเรื่องจะแจ้งพ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่ฮองเฮาให้ไปตามสืบยามนี้กระหม่อมได้รายชื่อใต้เท้าที่ร่วมในแผนการครั้งนี้แล้ว” หลี่เจี๋ยมอบหนังสือรายชื่อให้แก่ฮองเฮา นางรับเอามาและรีบเก็บซ่อนไว้ใต้เสื้อ สั่งการให้เขาตามหวงกุ้ยเฟยออกไปได้แล้ว

“เจ้าทำดีมาก ตอนนี้รีบตามหวงกุ้ยเฟยไปได้แล้วอย่าให้นางจับได้เป็นอันขาด”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่เจี๋ยปลีกตัวแยกออกตามหวงกุ้ยเฟยไปอย่างลับ ๆ

ส่วนซินเหยียนเมื่อได้หนังสือรายชื่อนางรีบกลับเข้าตำหนักเพื่ออ่านมันอยากจะรู้เหลือเกินว่ามีตระกูลใดบ้างที่เป็นฝ่ายเดียวและหนุนหลังใต้เท้าจื่อซุนห่าวกับหวงกุ้ยเฟย

ฝั่งด้านหวงกุ้ยเฟย

นางเดินทางมาถึงเรือนรีบเข้าพบบิดาในห้องทำงานปิดประตูมิดชิดไม่ให้ผู้ใดเข้ามาด้านใน

“ท่านพ่อเหตุใดถึงชักช้าเช่นนี้ ท่านคงรู้เรื่องที่ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ชายชราลูบคลำเขลานั่งใช้ความคิดก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“หวงกุ้ยเฟยใจเย็น ๆ ก่อนเถิดใช่ว่าอยากจะลงมือก็ลงมือได้ทันที ส่วนเรื่องฮองเฮาทรงตั้งครรภ์นั้นรับรู้และวันนี้ก็ได้เข้าไปที่ท้องพระโรงเอ่ยแสดงความยินดีกับฮ่องเต้กันถ้วนหน้า”

“จะให้ใจเย็นรอได้เช่นไรกัน ท่านไม่รู้หรือหากเด็กกำเนิดออกมาและเป็นโอรสเมื่อนั้นเรื่องที่เราวางแผนเอาไว้คงจบสิ้นไร้ความหมาย” ฟางหรูหายใจแรงอย่างร้อนใจ

“อย่าให้เรื่องนั้นตะขิดตะขวางใจ เพียงหวงกุ้ยเฟยเข้าหานางสนมชั้นสาม และนำยานี้ให้นางไปมอบให้ฮองเฮา ต้มดื่มบำรุงร่างกายทุก ๆ วันเพียงเท่านี้ก็ไม่มีเรื่องให้คิดมาแล้ว”

“มันจะดีต่อเราเช่นไรหรือ ? ข้าไม่เห็นหนทางเลย”

“ยาบำรุงมีตัวยาสมุนไพรที่ไม่เหมาะกับสตรีที่ตั้งครรภ์ ไร้กลิ่นไร้รสชาติ กินต่อเนื่องกันเพียง 5-7วัน ก็เกิดอาการตกเลือดอย่างไรล่ะ”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง ฮ่าฮ่า ข้าคิดดีจริง ๆ ที่ออกมาหาท่านพ่อที่เรือนในครั้งนี้ทำให้ความกังวลของข้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง ว่าแต่กุ้ยเหรินจะยอมทำตามหรือเพคะหากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น นางจะไม่ชี้นิ้วมาที่ข้าหรอกหรือ?”

“ไม่ต้องกังวลใต้เท้าโหวบิดาของนางเป็นใต้เท้าที่อยู่ในบัญชาการของข้าผู้นี้ ชี้ตายเป็นตาย เจ้าวางใจเถิดส่วนเรื่องที่เราจะทำอีกไม่นานแล้วอดทนรออำนาจที่หอมหวานอยู่ในวังหลวงอย่างสบายใจเถอะ” สายตาเจ้าเล่ห์ของใต้เท้าจื่อมองมายังบุตรสาวหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อนึกถึงแผนที่กำลังจะลงมือทำ ฟางหรูสบายใจไม่น้อยกลับตำหนักด้วยรอยยิ้มและอารมณ์ดี

เมื่อกลับมาถึงวังหลวงนางมิได้กลับตำหนักในทันที มองดูท้องฟ้าดวงอาทิตย์ยังอยู่สูงน่าจะยามเซิน (16.00) จึงเดินทางไปหากุ้ยเหรินที่ตำหนักของนาง

กุ้ยเหรินตกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ หวงกุ้ยเฟยเดินทางมาหานางถึงตำหนัก พวกนางเป็นเพียงสนมชั้นผู้น้อยไม่เป็นที่โปรดปราณของฮ่องเต้ได้ยศได้ตำแหน่งเพราะได้รับพระราชทานเข้ามา ไม่เคยได้ปรนนิบัติฮ่องเต้เลยสักครั้งแต่ก็มีชีวิตที่สุขสบาย

“ถวายพระพรหวงกุ้ยเฟย ท่านมาเยือนที่ตำหนักของหม่อมฉันน่าจะให้ขันทีมาแจ้งล่วงหน้า หม่อมฉันมิได้เตรียมการอะไรไว้ต้อนรับอย่างสมควรเลยเพคะ”

“กุ้ยเหรินเจ้าไม่ต้องกังวลและมากพิธีที่ข้ามาหาเจ้าเพราะข้าเอ็นดูเจ้า มองเห็นเจ้าเหมือนน้องสาวของข้า นางอ่อนแอเจ็บป่วยบ่อย ๆ ใบหน้าซีดเซียวจนออกจืดชืดช่างคล้ายเจ้า อยู่ในวังหลวงเต็มไปด้วยอันตราย อีกทั้งยังโดดเดี่ยวไร้ผู้ที่สามารถพูดคุยได้ เห็นเจ้าคล้ายเห็นนาง มาเถิดมานั่งใกล้ ๆ ข้าต่อจากนี้จงเรียกข้าว่าพี่หญิงก็แล้วกัน”

กุ้ยเหรินความคิดความอ่านช้าและไม่ทันคนคิดว่าหวงกุ้ยเฟยเอ็นดูตนเองจริง ๆ ในใจเต็มไปด้วยความดีใจ ยิ้มกว้างนั่งลงข้าง ๆ หวงกุ้ยเฟย นางกำนัลเตรียมน้ำชาและขนมว่างมาให้ทั้งสอง หวงกุ้ยเฟยสอบถามความเป็นอยู่ของนางทุกอย่าง ทั้งสองคุยกันถูกคอและคุยกันเนินนานจนกระทั้งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยมากกว่าเดิม