LOGINShare
ตอนที่ 48
publish date:
2026-09-09 00:47:25
Latest chapter
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก บทส่งท้าย
บทส่งท้าย...อีกห้าเดือนต่อมา... หลายวันก่อนข่าวจากสกุลกู้มีมาถึงหูของอู๋ฮูหยินน้อย ที่พอได้ฟังสตรีครรภ์แก่ซึ่งปกติก็เจ้าน้ำตาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ข่าวที่พี่สะใภ้คนงามของนางทอดทิ้งบุตรวัยไม่ทันจะครบสองหนาวหนีตามพ่อค้าจากดินแดนทะเลทรายไป ปล่อยให้พี่ชายของนางต้องเลี้ยงบุตรทั้งสามแต่เพียงลำพัง น้ำตาก็แทบท่วมเรือนอรุณฉาย เดือดร้อนให้อู๋เหล่ยต้องปลอบโยนจนเพลีย ห่วงใยทั้งลูกน้อยในครรภ์และภรรยาตัวนุ่มสุดหัวใจ"อ้ายเหริน...คนดี...อย่าร้องอีกเลย ดวงตาของเจ้าบวมจนแทบปิดแล้ว"จุมพิตหน้าผากนูนเด่นแผ่วเบาทะนุถนอม"เจ้ายิ่งร้อง ข้ากลับยิ่งเจ็บปวดหัวใจ"กู้เฝิงซีนางก็รู้ตัวแต่มันกลับบังคับใจตนเองให้หยุดร้องไม่ได้ ตลอดหลายเดือนที่ต้องเผชิญกับอาการบ่อน้ำตาตื้นที่เกิดขึ้น นางมีแต่หงุดหงิดใจเพราะปกตินางเป็นคนที่เรียกว่าร้องไห้ยากเย็น พอมีสิ่งใดหรือเรื่องใดกระทบใจนิดหน่อยก็น้ำตาริน ส่วนลึกบอกชัดเจนว่านางนั้นรำคาญตนเองอย่างยิ่งเมื่อจนปัญญาสุดท้ายใต้เท้าอู๋ผู้ปราบเหล่าร้ายมาค่อนชีวิตสามสิบหนาวไม่เคยกลัวตาย และยิ่งไม่เคยกลัวเจ็บ หากแต่วันนี้ที่เขากลัวที่สุดก็เห็นจะเป็นน้ำตาของอ้ายเหรินตัวนุ่มในอ้อมแขนน
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก ตอนจบ
ตอนจบราตรีนี้ก็เป็นเช่นหลายราตรีที่ผ่านมา ภายนอกจวนว่าใต้เท้าอู๋นั้นเอาใจภรรยาจนสตรีทั่วฉางโจวริษยาแล้ว ทว่าภายในห้องหอกลับยิ่งน่าริษยากว่า เพราะบัดนี้เป็นกู้เฝิงซีที่นอนเหยียดยาวโดยมีอู๋เหล่ยบีบนวดตั้งแต่ปลายเท้าจนสูงขึ้นถึงปลีน่อง วนเวียนเช่นนั้นจนคนท้องสี่เดือนเหมือนจะเคลิ้มหลับ"อุ๊ย!..."...เฮือก!..."เม่นน้อยเจ้าเป็นอันใดเจ็บตรงใดหรือเจ้า ฟู่จวินบีบเจ้าแรงไปหรือ?"ก้อนหินเฒ่าแตกตื่นเพราะเกรงว่าตนเองจะบีบลงแรงมากไป จนอ้ายเหรินอาจจะเจ็บปวดนางจึงร้องออกมาเช่นนี้ เห็นเช่นนั้นกู้เฝิงซีนางจึงอมยิ้มด้วยเอ็นดูก้อนหินเฒ่าผู้เป็นสามีอย่างยิ่ง"เปล่าเจ้าค่ะ เอ่อ...เจ้าตัวเล็กดิ้นเจ้าค่ะ เขาดิ้นแล้ว เขาเพิ่งดิ้นครั้งแรกเจ้าค่ะ"อู๋เหล่ยเร่งขยับไปใกล้แล้วแตะยังหน้าท้องที่นูนเด่นขึ้นมาพอสมควรด้วยกิริยาระมัดระวังจนคนท้องมองแล้วอมยิ้มเอ็นดูก้อนหินเฒ่าจนเต็มใบหน้าไปอีก จากอดีตที่เขาคือก้อนหินเฒ่าร้ายกาจ บัดนี้ช่างเอาอกเอาใจจนนางนั้นเอาใจออกห่างเขาไม่ลง“ตรงนี้เจ้าค่ะ”นางจึงเลือกจะจับมือของสามีทาบลงไปในจุดที่คนซึ่งอยู่ด้านในนั้นขยับเป็นครั้งแรก และอาจเป็นเพราะจังหวะหรืออันใดก็สุดจะรู้ เพียงอู๋เ
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก ตอนที่ 50
ตอนที่ 50"เสี่ยวฝูเร็วเข้า เร่งพาใต้เท้าของเจ้าไปนอนในห้องเดี๋ยวนี้ ฉิงเหม่ยมากับข้า"บังเกิดความวุ่นวายขึ้นครู่ใหญ่ ถึงในยามนี้กู้เฝิงซีนางอยากหยิบกระบี่ของสามีออกมาแทงตาเฒ่ามากเล่ห์เช่นเซี่ยเสิ่นจั๋วมากเพียงใด แต่อาการของสามีก็ไม่อาจละเลย จึงต้องวางทุกสิ่งแล้วดูแลอู๋เหล่ยก่อน แต่กระนั้นนางก็ยังมีแก่ใจหันมาคว้าเอาข้อมือของน้องสาวบุญธรรมติดกายไปด้วย เซี่ยเสิ่นจั๋วนั้นให้นับถือพี่บุญธรรมของภรรยาเด็กอย่างยิ่งหวงกว่าบิดาเสียอีก..."ฟู่จวิน..."ทั้งน้ำเสียงและสัมผัสอ่อนโยนก็พอให้อู๋เหล่ยได้เบาใจว่าราตรีนี้เขาจะไม่ต้องถูกไล่ออกไปท่องพระสูตรที่หน้าเรือนเป็นเพื่อนเจ้าสหายชั่วเซี่ยเสินจั๋วเป็นแน่"ข้าเป็นอันใดไปหรือเม่นน้อย"เขาจำได้ว่ารู้สึกมึนศีรษะ จากนั้นทุกสิ่งก็ดับมืดลงไปเลย พอฟื้นคืนความกังวลเลยมากมายเพราะกลัวตนเองจะอายุมากจนร่างกายเจ็บป่วยไม่ไหวเสียแล้ว"เฝิงซีตรวจอย่างละเอียดแล้ว นอกจากอ่อนเพลียฟู่จวินก็ร่างกายแข็งแรงปกติดีทั้งหมด แต่เพื่อความไม่ประมาท เมื่อครู่จึงให้เฉียนฝูเร่งไปเชิญท่านหมอจางมาตรวจดูซ้ำอีกครั้งเจ้าค่ะ"ถึงนางจะเก่งกาจด้านพิษ แต่ทางด้านการแพทย์รักษาคน กู้เฝิงซียังห
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก ตอนที่ 49
ตอนที่ 49ต่อจากนั้นผ่านไปอีกหกวัน กู้เฝิงซีและจางจิ้งเหยาก็ค้นพบที่มาของจุดกำเนิดแห่งโรคร้ายว่าแท้จริงก็ล้วนไม่ผิดไปจากที่หย่งจงหวางและองค์ไท่จื่อหลี่โม่คังสงสัย โรคนี้แท้จริงมิใช่ภัยธรรมชาติ ทว่ามันคือภัยจากฝีมือคน...ซึ่งวิธีนั้นช่างแยบยลอย่างยิ่ง นั่นก็คือพวกมันใช้ยุงและมดคันเป็นตัวพาหะ ซึ่งยุงนั้นเป็นชนิดกลางวัน เมื่อชาวบ้านถูกกัด อาการหลังผู้ได้รับพิษเมื่อผ่านไปราวห้าถึงเจ็ดวัน อาการนั้นจะใกล้เคียงกับกาฬโรคจนแพทย์ทั้งหลายล้วนเข้าใจผิด การให้ยาจึงยิ่งส่งผลไปกระตุ้นให้ผู้ถูกพิษแทนที่จะหายกลับกลายเป็นยิ่งทรุดหนักและตายลงในท้ายที่สุด เพราะตัวสมุนไพรที่ใช้รักษากาฬโรคกลับเป็นยาที่เมื่อร่างกายของผู้ป่วยรับเข้าไปเจอกับพิษร้าย จะยิ่งเพิ่มความร้ายกาจของพิษหญ้าหมอกทมิฬ และหญ้าเกล็ดหิมะม่วง ที่เป็นตัวตั้งต้นพิษปีศาจ คำนึงตัวยาเก่าแก่ของเผ่าเหลียงที่สาบสูญไปร่วมร้อยกว่าหนาวแล้วพอพิษร้ายเจอกับหญ้าพญาหงแดง ตัวยาหนึ่งที่ใช้บรรเทาความปวดของกาฬโรค ความรุนแรงจากเดิมเพียงสร้างความเจ็บป่วยเท่านั้น จึงเพิ่มความรุนแรงขึ้นอีกถึงเก้าส่วน นับว่าผู้คิดค้นพิษนี้ช่างฉลาดล้ำลึก และต้องคุ้นเคยกับสมุนไพรที่ให
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก ตอนที่ 48
ตอนที่ 48 ผ่านไปอีกร่วมสิบวัน การข่าวจากกระโจมกองเสบียงรายงานมาเป็นระยะถึงสถานการณ์ของชาวบ้านทั้งเจ็ดหมู่บ้านที่เริ่มลุกลามเพิ่มขึ้น ซ้ำยังติดต่อไปอีกถึงสองหมู่บ้านถัดไปแล้วและพอเป็นเช่นนี้ก็คล้ายกับกู้เฝิงซีนางยิ่งกดดันตนเอง จากที่แต่แรกนางนอนน้อยกินไม่ตรงเวลา ช่วงสามวันมานี้ อู๋ฮูหยินน้อยแทบจะกินนอนก็แต่ในห้องปรุงพิษ จมอยู่กับตำราต่าง ๆ จะมีออกมาก็เพียงเข้าห้องสุขาเท่านั้น“ใต้เท้า…”เฉียนฝูนั้นเห็นผู้เป็นนายทั้งสอง คนหนึ่งก็หมกมุ่นจนแทบไม่พูดกับผู้ใดอีก ผู้หนึ่งก็ห่วงใยจนแทบไม่กินไม่นอนไปกับภรรยาด้วย เขาเป็นบ่าวเห็นเช่นนี้ก็ปวดใจอย่างยิ่ง จึงอยากทำทุกสิ่งที่ตนเองสามารถทำได้เพื่อช่วยแบ่งเบาให้แก่ทั้งสอง“วันนี้เสี่ยวฝูจับปลาในลำธารได้มาหลายตัว ใต้เท้าอยากกินเมนูใดเป็นพิเศษหรือไม่ขอรับ”คนกำลังอ่านแผนที่ทางการทหารสองริมฝั่งแม่น้ำอยู่อย่างใช้สมาธิ พอได้ฟังบ่าวชายคนสนิทบอกว่าได้ปลามาหลายตัว เขาก็หันกลับไปมอง พอสายตาไปสะดุดกับปลาสำลีตัวอวบอ้วน ก็นึกอยากทำปลานึ่งบ๊วยและปลาสำลีเปรี้ยวหวานที่อ้ายเหรินตัวนิ่มของเขาชอบกิน อู๋เหล่ยวางงานในมือลงแล้วขยับกายลุกขึ้นทันที“วันนี้ในส่วนสำรับของข
ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก ตอนที่ 47
ตอนที่ 47หากแต่พอกายสูงใหญ่มาทรุดนั่งด้านข้างเตียง กู้เฝิงซีนางกลับลุกขึ้นมานั่งแล้วสอดสองแขนโอบกอดต้นคอแกร่งแล้วเป็นฝ่ายปีนขึ้นไปนั่งบนตักของสามี แล้วเป็นผู้โน้มใบหน้าของเขาลงมาจุมพิตเสียเอง"อื้ม..."ถึงนางจะไม่เก่งกาจกับจุมพิตนี้ แต่เพียงนางลงมือก่อนอู๋เหล่ยก็กายสั่นไหวเสียววูบวาบไปถึงท้องน้อย แล้วไถลลงลึกไปถึงท่อนลำกลางกายที่ครัดเคร่งแข็งขึงโป่งพองจนแทบระเบิดออกมาเสียเดี๋ยวนี้เพียงแค่นางจุมพิตเขาอย่างเขินอายกึ่งกล้ากึ่งกลัวจากจุมพิตไร้เดียงสาที่ริมฝีปากนางก็ไต่ลงมาที่ลำคอ แล้วจึงผลักจนกายสูงใหญ่ที่แสนจะเต็มใจลงไปนอนแทนที่ตนเองเมื่อครู่...หึ...คอยดูราตรีนี้นางจะไม่ปรานีก้อนหินเฒ่าอีกแล้ว เพราะอุตส่าห์ขอร้องแล้วโดยแท้เขาก็ยังใช้อาการข้างเคียงของพิษร้ายมาบีบบังคับนางทางอ้อม...ฮึ่ย..."อ๋า...ซี้ด..."กายสูงใหญ่ถึงกับสะท้านไหวเพียงนางกดริมฝีปากลงมาอีกครั้งที่ลำคอแกร่ง ลิ้นนุ่มนั้นก็ดูดดึงหนักบ้างเบาบ้างสลับกันไป อู๋เหล่ยหอบหายใจแรงคล้ายจะหายใจไม่ทัน หญิงสาวเหลือบสายตามองไปที่เงาของคนใต้ร่าง แต่ความมืดกลับไม่เอื้ออำนวยให้นางได้เห็นสีหน้าของก้อนหินเฒ่าว่าเขามีสีหน้าทรมานเพียงใด"อ๋า...
You May Also Like
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.4K viewsซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ48.3K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.1K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน37.7K viewsพี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย
ไฉ่เฉิน / หลานจิง / ราตรีฝนพรำ / เกนไลซี / ไนยาดา266 viewsข้าหย่าและรวยมาก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์97 viewsใต้อาณัติท่านอ๋องทมิฬ
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง964 viewsเปิ่นหวางเฟย 八王妃
ไป๋เหลียน/ฑริกา141 views
