คิดวิธีหาเงินเข้าบ้าน 1

"ท่านแม่ ถ้าความสูงประมาณนี้ล่ะก็ เราหยิบไข่บนรังนกได้บางรังเลยนะ" จื่อเหวินตาวาววับหลังได้สัมผัสมุมมองใหม่

 "นั่นก็ถูกของเจ้า แต่จะเก็บไข่ไปพร่ำเพรื่อไม่ได้หรอกนะ"

 "ทำไมล่ะขอรับ?"

 "พวกมันเป็นนกป่า มีศัตรูตามธรรมชาติมากพออยู่แล้ว หากเราเอาไข่มันมากินทุกครั้งที่เจอ ลูกนกก็จะไม่ได้เกิด แล้วถ้ามีคนทำแบบนี้ทุกวันวันละร้อยละพันคน พวกมันคงสูญพันธุ์ในสักวัน"

 "ท่านแม่ สูญพันธุ์คืออะไรขอรับ?"

 "เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นมันตัวเป็น ๆ อีกหลังจากนั้น เหลือเพียงซากโครงกระดูกให้เจ้าเรียนรู้ว่าเคยมีมันอาศัยอยู่ร่วมกับเรา"

 "ฟังดูเศร้าจัง"

 "ฟังดูเศร้าจริง ๆ" เยี่ยนถิงยืนยันคำตอบด้วยสายตาว่างเปล่า จะกล่าวว่านางไม่สนต่อหน้าพวกเขาก็คงไม่ได้ ต่อให้ต้องล่าสัตว์ทั้งป่านางก็คงไม่รู้สึกอะไร และที่มันสิ้นเปลืองทรัพยากรโดยใช่เหตุก็เป็นเรื่องจริง

เดินเข้ามาลึกอีกนิด เยี่ยนถิงก็พบแหล่งพืชผลที่เก็บได้ เด็กเดินไปขุนหัวมันอยู่ทางหนึ่ง ส่วนนางก็ขุดเผือกและเก็บผลไม้อยู่ไม่ไกล ของพวกนี้เก็บไปมาก ๆ ใช่ว่าจะดี หากเก็บตามใจคงไม่มีเหลือให้กินถึงวันหน้า คนที่มาทีหลังก็จะได้เข้าป่าลึกขึ้นไปอีกด้วย

 ข้าคงต้องหางานทำแล้ว

 นางปาดเหงื่อสู้แดด ความสามารถติดตัวของหม่าเยี่ยนถิงมีศาสตร์และศิลป์ที่สตรีชั้นสูงต้องทำได้ครบหมด แต่ความรู้ในหัวของนางกลับไม่มีโอกาสได้รับการเจียระไน 

 ในเมื่อไม่มีกรอบตระกูลปิดกั้นแล้ว หม่าเยี่ยนถิงจะขอเอาความรู้นั้นมาใช้สักหน่อยคงไม่เป็นไร อีกทั้งนางก็อยู่ในโลกยุคใหม่ที่การศึกษาเปิดกว้างให้ทุกคน หากนำมารวมกันได้ต้องเกิดผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมเป็นแน่

 "ต้องฟื้นฟูสวน ทำคอกสัตว์ แล้วก็อะไรอีกนะ..."

 เยี่ยนถิงวางแผนชีวิตไปพลางหาผลไม้บริเวณนั้นเพิ่ม เวลาบ่ายคล้อยพวกเขาก็ได้วัตถุดิบมาเต็มตะกร้า ตะกร้าสานของเด็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยผลไม้หลากสีที่หาเจอในป่า ขากลับเยี่ยนถิงก็ยังไม่ลืมทักทายท่านป้าเจ้าของร้านหมั่นโถวและคนคุ้นหน้าที่คุ้นตาที่เคยให้ความช่วยเหลือ

 กลับมาถึงเรือนหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน เยี่ยนถิงก็แบ่งงานให้เด็ก ๆ ทำตามที่พวกเขาร้องขอ หนี่เหวินเป็นลูกมือมารดานำผักไปล้างน้ำ ส่วนจื่อเหวินก็มาช่วยหุงข้าวที่เหลือไม่กี่หยิบมือ

 เยี่ยนถิงเหลือบมองดูแล้วก็รู้สึกว่าต้องรีบหาเงินเพิ่ม เด็ก ๆ อยู่ในวัยกำลังโต นางไม่อยากให้อดแม้แต่มื้อเดียว ตั้งแต่เช้ามาก็ได้กินหมั่นโถวของฝากไปคนละชิ้นเท่านั้น หากไม่ใช่ว่านางพึ่งหายป่วยจนแทบไม่มีแรงก็คงทำอะไรง่าย ๆ ให้พวกเขากินได้ก่อนออกไป

 "ท่านแม่ น้ำจะหมดแล้วขอรับ" จื่อเหวินชะโงกหน้าดูในตุ่มแล้วหันมาบอกมารดา

 "เจ้าไปกับน้องได้หรือไม่ ช่วยกันถือมาคนละถัง" เยี่ยนถิงเอ่ยถาม อย่างไมมั่นใจ แต่จากความทรงจำเหมือนเด็กๆ จะเคยช่วยมารดาตักน้ำตอนที่ท่านแม่ป่วย

 "ได้ขอรับ / ได้เจ้าค่ะ"

 "อย่าไปกับคนแปลกหน้า อย่ารับของมาไม่ว่ากับใคร ต่อให้เป็นคนที่เจ้าคุ้นหน้าก็ตาม ห้ามเอาอะไรใส่ปากทั้งนั้น ถ้ารู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจก็ทิ้งถังน้ำแล้ววิ่งหนีเลยนะ เข้าใจหรือไม่"

 "...ท่านแม่พูดยาวจังขอรับ ข้าฟังไม่ทัน"

 "ข้าจะพูดใหม่อีกรอบ หลังจากนี้ก็จะพูดอีก จะพูดจนกว่าพวกเจ้าสองคนจะท่องได้"

 "มันคืออะไรหรือเจ้าคะ?"

 "กฎเพื่อความอยู่รอดอย่างไรล่ะ" 

 เยี่ยนถิงตอบด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม นางไม่รู้ว่าโลกนี้จะมีคนชั่วหลอกเด็กไปขายเหมือนชาติก่อนหรือไม่ แต่เพราะเติบโตมากับโลกสีดำนางจึงมองทุกอย่างเป็นสีเทา ๆ หมด การป้องกันไว้ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยแล้วมาเสียใจในภายหลัง

 คล้อยหลังเด็ก ๆ ไปตักน้ำที่ลำธาร รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าของอดีตนักฆ่าก็หายไป เหลือเพียงความเรียบเฉยไร้อารมณ์ หม่าเยี่ยนถิงจัดการปอกเปลือกหัวมันนำลงไปต้มรอให้เปื่อย พวกนางไม่มีเนื้อให้กิน มีแต่ไข่ไก่ป่าที่บังเอิญเก็บมาได้ระหว่างทาง จึงไม่ลังเลที่จะเอาลงหม้อ

 แววตาหญิงสาวไม่เหลือเค้าความสดใสที่ได้เห็นมาตลอดเช้านี้ ความสดใสของเด็ก ๆ เป็นสิ่งนางอยากให้คงอยู่ต่อไป แม้หม่าเยี่ยนถิงจะไม่มีมันมาตั้งแต่แรกก็ตาม

 ตัดความรู้สึกออกไปแล้วทำงานให้เสร็จ นั่นคือสิ่งที่องค์กรหล่อหลอมนางมา งานของนางตอนนี้คือการเป็นแม่ ถ้าพวกเขาไม่อยู่ในสายตา ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาสีหน้าสดใสนั่นไว้ ช่างเป็นอะไรที่ฝืนทำจนเหนื่อยทั้งที่พึ่งผ่านมาครึ่งวัน

 น่าชื่นชมคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวทุกคนบนโลกจริง ๆ ที่อดทนฝ่าฟันมันมาได้ แน่นอนว่าหม่าเยี่ยนถิงก็สมควรได้รับคำชมนั้นเช่นกัน

 ระหว่างรอให้น้ำแกงเดือด และเด็ก ๆ กลับมา หม่าเยี่ยนถิงก็ใช้มือเปล่าถางวัชพืชรอบบริเวณบ้านรอไปพลาง สวนของบ้านหลังนี้ไม่ได้กว้างขวางมากมาย แต่ก็ถูกละเลยเพราะสภาพจิตใจที่พังทลายของผู้เป็นเจ้าของ