คิดวิธีหาเงินเข้าบ้าน 2

หม่าเยี่ยนถิงนับเวลารออยู่ในใจ กระทั่งเด็ก ๆ หลับมา นางได้ยินเสียงพวกเขาตั้งแต่ไกล

 "ท่านแม่ พวกข้ากลับมาแล้ว"

 "เที่ยวเดียวไม่พอหรอกนะ"

 "ใช่เจ้าค่ะ พวกข้ายังแบกถังน้ำใหญ่ไม่ได้ ต้องไปอีกหลายครั้งเจ้าค่ะ"

 หม่าเยี่ยนถิงฉีกยิ้มด้วยความเอ็นดูในตัวบุตรสาว นางลูบผมบุตรสาวตัวน้อยเบา ๆ ก่อนเบนสายตาไปหาแฝดผู้พี่ที่ทำหน้ารอคอยอยู่เช่นกัน

 "มานี่มา" พอเขาเข้ามาใกล้นางก็ลูบศีรษะเขาเบา ๆ เช่นกัน ไม่ให้เขาน้อยใจว่ามารดารักน้องสาวมากกว่า

 "เจ้าเก่งที่พาตัวเองกับเหมียวเหมียวกลับมาได้อย่างปลอดภัย" คนได้รับคำชมรู้สึกหัวใจพองโตจนเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่ เด็กชายยิ้มกว้างแข่งกับมารดา แล้วน้องสาวก็ยิ้มตาม หม่าเยี่ยนถิงหัวเราะด้วยความชอบใจ

 "ไม่เห็นท่านแม่ยิ้มนานแล้ว ปกติท่านแม่เอาแต่ร้องไห้ ท่านแม่ต้องยิ้มอีกเยอะ ๆ เจ้าคะ" หนี่เหวินเบิกตากว้างมองมารดาอย่างตกตะลึง ก่อนจะกล่าวออกมาจากหัวใจดวงน้อย ๆ นางชอบเวลาท่านแม่ยิ้มเป็นอย่างมากเพราะเหมือนโลกของนางสดใสขึ้นมาทันที 

 "พวกเจ้าก็ต้องยิ้มเยอะ ๆ เหมือนกัน"

 ให้ความสดใสและความหวังนี้ อยู่ตราบนานเท่านาน

 หม่าเยี่ยนถิงมองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู พวกเขาน่ารักและดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก ซึ่งทำให้หัวใจที่ด้านชาของนางรู้สึกอ่อนนุ่มขึ้นมาบ้าง และนางไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเจออะไรที่เลวร้ายเหมือนนางชาติก่อน

 หม่าเยี่ยนถิงเลิกคิดฟุ้งซ่านก่อนจะหันไปมองโอ่งดินดูจากขนาดของตุ่มและถังน้ำแล้ว หม่าเยี่ยนถิงคิดพิจารณาว่าหาทำรถเข็นขึ้นมาอาจจะง่ายขึ้น พวกเขาสามารถแบกน้ำถังใหญ่โดยไม่ต้องใช้แรงมาก และไปกลับน้อยครั้งกว่า

 ก่อนจะไปถึงจุดนั้นต้องมีเงิน เพราะตอนนี้ร่างนี้ไม่มีเงินสักตำลึงเดียว ฉะนั้นจากนี้ไปนางต้องช่วยเหลือตัวเอง เพื่อเลี้ยงดูเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ร่างเดิมทิ้งไว้ให้นางได้ดูแล อีกอย่างนางเต็มใจที่จะดูแลพวกเขาที่แสนน่ารักและยังรู้ความมากจนนางรู้สึกปวดใจ

 "พวกเจ้าไปตักน้ำต่อเถอะ ตักมาอีกเที่ยวเดียวก็พอ แล้วไปทานข้าวเสีย หลังจากนั้นแม่จะไปตักเอง" หม่าเยี่ยนถิงบอกเจ้าก้อนฝาแฝดที่เป็นเด็กดีมากด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

 "แต่..."

 "ไม่มีแต่ ช่วยงานได้แต่อย่าทำอะไรเกินกำลัง" หม่าเยี่ยนถิงลูบศีรษะเล็กๆ นั่นอย่างรักใคร่ ก่อนจะสั่งสอนไปด้วย พวกเขารู้ความมากขนาดนี้ก็น่าดีใจมากแล้ว แต่นางก็ไม่อยากให้พวกเขาทำงานหนักเกินตัว แต่จะไม่ให้ทำอะไรเลยก็ไม่ใช่วิถีของนางเช่นกัน

 "ขอรับ / เจ้าค่ะ" เจ้าก้อนแป้งฝาแฝดทั้งสองตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง ยิ่งได้รับคำชมยิ่งเชิดหน้าเล็ก ๆ นั่นอย่างภาคภูมิใจทำให้หม่าเยี่ยนถิงกลั้นยิ้มอย่างนึกเอ็นดู 

 "ดี"

 หม่าเยี่ยนถิงยิ้มให้อีกหน ก่อนกลับไปคนน้ำแกงให้เข้ากัน มองส่งเด็ก ๆ เดินไปลำธารใกล้ ๆ จากที่แอบนับในใจแล้วเทียบเวลาใช้ราวเที่ยวละหนึ่งจอกชาไปกลับ เท่านี้นางก็คาดเดาเวลาที่อาจเกิดเหตุได้แล้ว หากพวกเขากลับช้ากว่านี้ก็อาจแปลได้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

 ดีที่พวกเขากลับมาตรงเวลา น้ำแกงกับมันฝรั่งต้มถูกจัดสำรับอย่างง่าย พวกเขาไม่เรื่องมากและไม่บ่นเพราะรู้สถานการณ์ตัวเองดี ช่างเป็นเด็กที่รู้ความจนนางยังแอบแปลกใจ

 หม่าเยี่ยนถิงทำแกงไว้หม้อใหญ่ ตอนเย็นแค่อุ่นเอาก็ทานได้แล้ว เหลือถึงพรุ่งนี้เช้าด้วยอย่างแน่นอน เท่านี้นางก็เอาเวลาไปทำอย่างอื่นได้

 "ท่านแม่ ท่านเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ ให้เหมียวเหมียวนวดให้ท่านดีหรือไม่" หม่าเยี่ยนถิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกอย่างเอ็นดู พวกเขาน่ารักจริง ๆ เป็นผ้าขาวที่ทำให้นางอยากปกป้องตลอดไป

 "ได้เช่นนั้นก็ดีเลย"

หลายวันต่อมา หม่าเยี่ยนถิงก็เริ่มคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในโลกใหม่ นางตื่นมาอุ่นน้ำแกงไว้ให้เด็ก ๆ แล้วตนเองไปถางวัชพืชรอบ ๆ บ้าน เพราะเป็นพื้นที่ไม่กว้างไม่แคบแต่หญ้าก็ยังขึ้นรกหนาทึบ นางต้องใช้เวลากับมันหลายวันทีเดียว เวลาย่างเข้ายามสายเด็ก ๆ ก็ตื่นมาล้างหน้าพร้อมทานข้าวเรียบร้อย

 "ท่านแม่ วันนี้ให้ข้ากับเหมียวเหมียวทำอะไรดีขอรับ"

 หม่าเยี่ยนถิงใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไปหาของป่ามาขายก็หลายวัน แต่เงินก็ยังไม่มากพอให้ใช้หมุนเวียน หากจะทำพืชผลคุณภาพดีไปขายเพื่อให้ได้ราคาสูง ๆ ผักที่มนุษย์ดูแลปลูกเองย่อมดูดีกว่าผักผลไม้ตามธรรมชาติ แค่ต้องระวังแมลงศัตรูดี ๆ หน่อย

 "เราจะขึ้นเขากันอีกสักวัน"

 หากรวมเงินของวันนี้ด้วย น่าจะพอซื้อเมล็ดพันธุ์มาปลูกได้สองสามอย่าง

 หญ้าฝั่งขวาของเรือนถูกถางออกจนโล่งเตียนดีแล้ว เหลือแต่ฝั่งซ้ายที่ยังเห็นประปราย พรุ่งนี้บ่ายก็คงเสร็จหมด หลังจากนั้นต้องเริ่มปรับหน้าดิน

 หรือจะเว้นการซื้อเมล็ดพันธุ์ไปก่อนดี