LOGINShare
ตอนที่ 8 - บุกจวนอ๋อง
publish date:
2026-05-03 23:19:10ซุนเล่อเหยียน เข้าไปอยู่ในหอบุปผาสำราญตั้งแต่นางเพิ่งอยู่ในวัยปักปิ่น ซึ่งในตอนนั้นนางหอบเอาซุนอันเล่อไปขอทำงานกับ เหลียงเจียผิง เจ้าของหอนางโลมนี้ ด้วยเพราะนางมีใบหน้างดงามอีกทั้งผิวพรรณดี และความสามารถของนางที่มีมากกว่าสตรีหลายคนในนั้น ทำให้เหลียงเจียผิงสนใจและรับนางไว้ ในตอนนั้นซุนเล่อเหยียนก็เป็นอี้จี้เช่นเดียวกับบุตรสาวในเวลานี้
ทว่าด้วยอุบัติเหตุบวกกับความใจง่ายของนางทำให้ตกเป็นของบุรุษผู้หนึ่งจนกระทั่งตั้งท้อง และเมื่อเหลียงเจียผิงรู้นางไม่ได้โกรธเคือง แต่ยังมีเมตตายกบ้านและที่ดินทั้งหมดที่มีในหมู่บ้านนี้ให้ หวังให้นางออกมาใช้ชีวิตที่นี่กับลูกและน้องสาว โดยที่ไม่มีใครคิดว่า นางจะคิดสั้นเช่นนี้
“เช่นนั้นข้าจะให้ชาวบ้านไปช่วยกันขนไม้ในป่ามาทำเล้าเป็ด ไก่ และเล้าหมูเพิ่มเอาไว้ก่อน”
“คงต้องลำบากท่านลุงเหรินกับชาวบ้านแล้ว ... ข้าไม่มีเรื่องอันใดแล้วคงต้องขอตัวไปดูเด็ก ๆ อ่านเขียนสักหน่อยแล้ว”
เมื่อได้บอกสิ่งที่ต้องการเรียบร้อย ซุนหย่งเล่อก็ลุกขึ้นยืนประสานมือไว้ข้างหน้าบริเวณเอวพร้อมกับยอบตัวลงเล็กน้อย เพื่อเป็นการคำนับผู้อาวุโส ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ทำกันมาช้านาน ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินออกไปนางก็ต้องหันกลับมาอีกครั้งด้วยนึกขึ้นมาได้
“เมล็ดธัญพืชอยู่ที่รถม้าของข้า ข้ายังไม่ได้นำลงมาด้วย ต้องรบกวนท่านลุงเหรินช่วยจัดการให้แล้ว”
“ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ ...”
ผู้อาวุโสรับคำพลางมองไปยังรถม้าที่จอดอยู่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน สายตามองไปรอบ ๆ แล้วให้สงสัย เพราะที่รถม้ามีเพียงคนคุมบังเหียนเท่านั้น เหตุใดจึงไร้เงาหานเถิงซีบุรุษหนุ่มที่ตามติดแม่นางซุนราวกับเงาตามตัวเช่นนั้นได้
แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เหรินเหิงอี้ก็ได้เพียงแค่เก็บเอาความสงสัยนั้นไว้กับตัวมิกล้าเอ่ยถามออกไป
“เช่นนั้นเราไปกันเถอะเซียวหลิน ... ป่านนี้สหายเจ้าชะเง้อคอรอกันแล้ว”
“เจ้าค่ะ ... เมื่อสองวันก่อนหลังจากที่พี่สาวซุนกลับไปแล้ว ข้าได้หัดเขียนหนังสือตามที่พี่สาวซุนบอกตั้งหลายชั่วยามเลยนะเจ้าคะ เดี๋ยวไปถึงแล้วข้าจะนำมาให้ดูว่า ข้าเขียนสวยเหมือนท่านหรือไม่”
เจ้าตัวเล็กรับคำแล้วก็บอกเล่าในสิ่งตัวเองทำเสียงใสให้ซุนหย่งเล่อได้ฟัง
สองสาวต่างวัยพากันเดินไปยังศาลาเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านช่วยกันนำไม้จากป่าทางท้ายหมู่บ้านมาสร้างไว้เป็นที่สำหรับอ่านเขียนของเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน ซึ่งสามารถเข้าไปนั่งรวมกันได้ประมาณสักสิบคนเห็นได้
จางหลี่จวินเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังห้องทำงานของหนานอ๋อง ราวกับมีเรื่องด่วน บ่าวรับใช้ที่ได้พบเห็นหากกำลังเดินจำต้องหยุดหลบทาง และยอบตัวลงทำความเคารพแม่ทัพหนุ่ม
“มาก็ดีแล้วข้ามีเรื่องต้องชำระความกับเจ้า”
เสียงขรึมของหนานอ๋องดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มซึ่งเป็นสหายรักเดินเข้ามา
จางหลี่จวินกับหนานอ๋องเป็นสหายร่วมเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ และยังเป็นสหายที่ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมาหลายสนาม ทำให้ทั้งคู่ค่อนข้างสนิทกันบางเรื่องบางอย่างจึงไม่จำเป็นต้องมากพิธี อย่างเช่นการบุกเข้ามาพบในห้องทำงานส่วนพระองค์เช่นเวลานี้
“ท่านอ๋องจะต้องชำระความกระหม่อมด้วยเรื่องใด อย่าลืมนะว่ากระหม่อมกุมความลับของพระองค์อยู่”
ในน้ำเสียงที่ดังออกมานั้นแสดงถึงคนมีชัย ก่อนทิ้งตัวลงนั่งยังที่นั่งที่บ่าวรับใช้จัดเตรียมให้เมื่อครู่
“นี่เจ้า!”
“กระหม่อมต้องเป็นฝ่ายชำระความพระองค์จึงจะถูกต้อง”
“เมื่อคืนเจ้าหนีข้าไป จะไม่ให้ข้าชำระความได้เช่นนั้นหรือ”
“ท่านอ๋อง ... ยามนั้นท่านกำลังมีความสุขกับคณิกาโฉมงามจะให้กระหม่อมอยู่ขัดแข้งขัดขาเช่นนั้นหรือ”
แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นมือก็พลางยกจอกสุราที่บ่าวรับใช่เพิ่งรินให้เมื่อครู่ขึ้นดื่ม
“ช่างเถอะข้าไม่อยากจะเถียงกับเจ้าแล้ว แต่เจ้าจะไม่บอกข้าจริง ๆ เช่นนั้นหรือว่า เมื่อคืนเจ้าไปกับคณิกานางไหน”
หนานอ๋องมองหน้าอีกฝ่ายอย่างลุ้น ๆ ตั้งแต่เติบโตด้วยกันมาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสหายผู้นี้ไม่เคยสนใจเรื่องสตรี เมื่อคืนกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ยอมไปด้วยก็ใช่เรื่องง่าย และหากเขายินดีถูกใจคณิกานางไหนย่อมต้องอยากรู้ว่า นางผู้นั้นเป็นใครที่ทำให้จางหลี่จวินยอมมีสัมพันธ์ด้วยเช่นนี้
“อาศัยอะไรที่กระหม่อมจะต้องบอกพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้านี่นะ ... ข้าไม่อยากจะคุยด้วยกับเจ้าแล้ว”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไร รับฟังกระหม่อมพูดก็พอ”
“มีอะไรจะบอกข้าเช่นนั้นหรือ”
บ่อยครั้งเสียเมื่อไรที่แม่ทัพน้อยวาจาผู้นี้จะมีเรื่องมาเล่าขาน เว้นแต่คุยเรื่องรบทัพจับศึกเท่านั้นที่จะทำให้เขากลายเป็นคนพูดเก่งขึ้นมา
“หวังว่าคงไม่ได้มาชวนข้าคุยเรื่องตำราพิชัยสงครามเช่นนั้นหรอกนะ”
หนานอ๋องรีบดักคอขึ้นทันที
“เห็นทีจะไม่ผิด”
ในเมื่อท่านอ๋องเปิดประเด็นมาเช่นนี้ หากเขาจะไม่รับก็จะดูไม่ถูกต้อง
“เช่นนั้นข้าไม่ว่าง เจ้ามาทางไหนก็เชิญเจ้าออกไปทางนั้น”
จะไม่ให้เชิญกลับได้เช่นไร ในเมื่อเวลานี้บ้านเมืองก็สงบสุขยังไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาพูดคุยกันเรื่องตำราพิชัยสงครามเช่นนี้
“กระหม่อมแค่มีเรื่องมาปรึกษาพระองค์ ...”
จางหลี่จวินเอ่ยเพียงเท่านี้ก็เงียบไป สีหน้าแววตาฉายให้ได้เห็นถึงความเป็นกังวลชัดเจนอยู่
Latest chapter
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 73 - คืนร่วมหอ (จบบริบูรณ์)
“เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์”เมื่อทุกคนออกไปจนหมด แม่ทัพหนุ่มรีบถามขึ้นทันที น้ำเสียงยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นเช่นเดิม“สักเจ็ดวันแล้วเจ้าค่ะ”“เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า”“ก็ในเจ็ดวันนี้ท่านพี่ไม่ได้พบข้านี่เจ้าคะ”หลังจากได้รับราชโองการแล้ว เมื่อว่างจางหลี่จวินจะต้องไปค้างแรมกับซุนหย่งเล่อที่เรือนพักภายในหอทุกครั้ง มีเพียงเจ็ดวันก่อนถึงวันมงคล สำนักราชวังมีเรื่องให้เขาต้องจัดการอีกทั้งยังเป็นกฎไม่ให้คู่บ่าวสาวได้เจอกันก่อนแต่งงานเป็นเวลาสามวันด้วย แม่ทัพหนุ่มจึงได้พบเจอกับนางในวันนี้อีกครั้ง“แล้วที่ข้าไม่ได้พบ เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่หย่งเล่อ”ได้ทีจึงเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเลยทีเดียว“ข้าไม่คุยกับท่านพี่แล้ว ข้าจะนอนแล้ว”เพราะความเขินอายทำให้นางต้องเลี่ยง ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้เขา“หย่งเล่อ”จางหลี่จวินโน้มตัวเข้าหานางพร้อมกับค่อย ๆ จับร่างนางให้พลิกกลับมาหาเขาอีกครั้ง“เจ้าคะ”“เจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าจึงยินดีแต่งงานกับเจ้าตามคำของพี่สาวเจ้า”ได้ยินคำพูดอีกฝ่ายแล้วร่างเล็กต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เขาเห็นเช่นนั้นจึงช่วยประคองให้นางลุกขึ้นนั่ง
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 72 - คืนร่วมหอ - 2
จางหลี่จวินยืนมองผู้เป็นภรรยาที่นั่งนิ่งด้วยท่าทางที่สง่างามสมกับเป็นบุตรีของเฉินอ๋อง ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออก พร้อมกับขยับเข้าใกล้นาง สองมือจับที่ผ้าสีแดงแล้วค่อย ๆ เปิดขึ้นเผยใบหน้างดงามให้เขาได้เห็นเต็มตาสายตาคู่สวยของท่านแม่ทัพเต็มไปด้วยความอบอุ่น และให้การต้อนรับ จ้องมองใบหนางดงามอย่างหลงใหล“ฮูหยินของข้า ช่างงดงามยิ่งนัก”“ท่านแม่ทัพกล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ”“ข้าไม่ได้กล่าวหนักไป สิ่งที่ข้าพูดคือความจริง เวลานี้บุรุษในอันฉี ต่างอิจฉาข้ากันทั้งนั้นที่ได้เจ้ามาเป็นฮูหยินอยู่ข้างกายเช่นนี้”แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นภรรยา“ท่านแม่ทัพเองก็มีสตรีมากมายที่หมายปองนะเจ้าค่ะ”“ไม่เอาแล้ว ๆ เหตุใดเจ้าจึงยังเรียกข้าท่านแม่ทัพอยู่อีก นับจากนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพี่เข้าใจหรือไม่”ได้ยินภรรยาเรียกตัวเองเช่นเดิมแล้วให้รู้สึกขัดหู จึงรีบบอกให้นางแก้คำเสียใหม่“เจ้าค่ะ ... ท่านแม่ ... เอ่อ ท่านพี่”“ฮูหยินของข้าน่ารักที่สุด”เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงร่างเล็กเข้ามาโอบกอดไว้อย่างรักใคร่ ก่อนจะประกบริมฝีปากหนาเข้าที่หน้าผากมนของเจ้าสาว และไม่มีทางที่จะยอมจบเพียงแค่จุมพิตบ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 71 - คืนร่วมหอ - 1
วันเวลาล่วงเลยมากว่าสามเดือน จนถึงวันมงคลสมรส ซุนหย่งเล่อในชุดแต่งงานผ้าไหมสีแดงสวยงามปักลายมงคลด้วยดิ้นทองอันประณีต ผมมวยสูงประดับด้วยเครื่องประดับหรูหรา ในมือถือปิ่นหยกสีขาวของผู้เป็นมารดาที่ซุนอันเล่อเก็บเอาไว้ให้นางยืนอยู่หน้าป้ายชื่อผู้เป็นมารดา ริมฝีปากสีชาดคลี่ยิ้มออกมา แววตาเต็มไปด้วยความสุข“เหตุใดเจ้าจึงได้มาอยู่ที่นี่”ซุนอันเล่อในชุดสีเดียวกับเจ้าสาวเดินมาอยู่เบื้องหลังนาง ก่อนเอ่ยขึ้น“หากวันนี้ท่านแม่อยู่ด้วยข้าคงมีความสุขมากกว่านี้นะเจ้าคะ”เสียงเจ้าสาวดังขึ้น พลางหันมายิ้มให้ผู้เป็นน้าสาว“ท่านแม่เจ้าก็อยู่กับเจ้าตลอด ในเวลานี้ท่านก็ยินดีและกำลังอวยพรให้เจ้าอยู่”ผู้เป็นน้าสาวเอ่ยขึ้น มือก็พลางหยิบปิ่นหยกในมือเล็กนั้นมาถือไว้“มา ๆ ๆ เจ้ามานั่งตรงนี้ ข้าจะปักปิ่นนี้แทนแม่เจ้าเอง”นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงมือเจ้าสาวให้มานั่งที่เตียงของนางด้วย“เจ้าค่ะ”ผู้เป็นเจ้าสาวรับคำพร้อมทั้งนั่งลง ตามคำบอกของนาง“ไหนมาให้ข้าได้ดูหน้าเจ้าชัด ๆ อีกทีสิ”เมื่อจัดการปักปิ่นให้เรียบร้อย นางจึงจับใบหน้างดงามของเจ้าสาวมาดูให้เต็มสองตา“ในที่สุดเจ้าก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่แห่งนี้อีกแ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 70 - บทเพลงรัก (จบตอน)
“ทะ ๆ ... ท่านแม่ทัพ ข้า ... อ๊ะ ...”นางครางเสียงหวานออกมาไม่ขาดภายในถ้ำอุ่นเขาส่งนิ้วแข็งแรงเข้าไปสำรวจ น้ำภายในถ้ำถูกปล่อยออกมาจนเต็มฝ่ามือใหญ่ เขายังคงขยับนิ้วเข้าออกไม่ขาด สะโพกเล็กขยับรับตามจังหวะการเคลื่อนของนิ้วนั้นโดยอัตโนมัติ แม่ทัพหนุ่มมองทุกการเคลื่อนไหวของสะโพกแล้วให้ได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจเวลานี้นางพร้อมที่จะรับเขาเต็มตัวแล้ว ปลายนิ้วแข็งแรงจังหวะเรื่อย ๆ ก่อนจะเพิ่มจำนวนขึ้นจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว และสามนิ้ว แม้จะเพิ่มถึงสามนิ้ว และแม้เขาจะเคยขยายปากทางเข้าถ้ำนี้ด้วยขนาดของตัวเองแล้ว ทว่ามันยังคงคับแคบอยู่เช่นเดิม“อืมมมม ... ท่านแม่ทัพข้าเจ็บ”“ยังเจ็บอยู่อีกหรือ”เขาเอ่ยถามน้ำเสียงกระเส่า สายตายังคงมองการเคลื่อนไหวของสะโพกเล็กไม่วางตา“ข้าจะระวังไม่ให้เจ้าเจ็บ”แม่ทัพหนุ่มเร่งจังหวะจนน้ำภายในหล่อลื่นออกมาจนชื้นแฉะเขาก็ถอนออกจนหมด ร่างเล็กกระตุกวาบสะโพกเล็กลอยค้างอยู่เช่นนั้น“อื้ออออ ... เหตุใดท่านจึงหยุด”“เพราะข้าจะเป็นผู้สำรวจถ้ำนี้เองเช่นไรเล่า”เขามอบจูบอันแสนหวานให้นางอีกครั้ง ก่อนจะกระตุ้นไฟปรารถนาให้นางด้วยการไล้เลียที่ปลายถันสีอ่อน ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงครางกระ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 69 - บทเพลงรัก - 2
แม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ ดันร่างเล็กให้นอนราบบนที่นอน แล้วจึงทาบทับร่างใหญ่ของตัวเองลงบนร่างนาง โดยยังคงให้แขนอีกข้างค้ำยันรับน้ำหนักตัวเองเอาไว้อยู่เขามอบจุมพิตอันหอมหวานอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้ปากเล็กนั้นเป็นอิสระได้ง่าย ๆ ซุนหย่งเล่อปล่อยเสียงครางอันแสนหวานที่เขารอฟังนั้นออกมาอย่างเผลอไผล“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินหย่งเล่อ”เขายอมปล่อยให้ริมฝีปากเล็กได้เป็นอิสระอีกครั้ง ก่อนมากระซิบที่ข้างหูน้ำเสียงพร่า แววตาที่มองนางนั้นหวานซึ้งซึ่งคงมีเพียงนางผู้เดียวที่จะได้เห็นแววตาเช่นนี้“นี่ท่านคงไม่ได้โดนท่านพี่อันเล่อวางยามาอีกใช่หรือไม่”ได้ฟังน้ำเสียงและได้เห็นแววตาแล้วอดที่จะถามออกมาไม่ได้“กับเจ้าเพียงแค่ท่านพี่เจ้าเอ่ยปากบอกกับข้าตรง ๆ ข้าก็ยินดีโดยที่ไม่ต้องเสียยาเลยแม้แต่นิดเดียว”“ท่านแม่ทัพ”ทั้งวาจาและแววตาที่จ้องมองนางในตอนนี้ ทำให้นางถึงกับไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย“หย่งเล่อ กายข้าเริ่มร้อนขึ้นมาอีกแล้วเจ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่”เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับพรมจูบซุกไซ้ใบหน้าตัวเองไปตามใบหน้าเล็กจนมาถึงริมหูเล็ก“กายเจ้าก็ร้อนไม่ต่างจากข้าเลยนะหย่งเล่อ”“ข้า ...”“เช่นนั้นวันนี้ไม่ต้องลำบากให้เจ้าต
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 68 - บทเพลงรัก - 1
“เป็นอะไรไป”“อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ข้าต้องคิดถึงเจ้าแน่ ๆ เลย”นางเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่นเครือ ด้วยเพราะความที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนโต เมื่อถึงเวลาต้องห่างกันก็รู้สึกใจหายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ข้าก็ต้องคิดถึงเจ้าเช่นกัน ... แต่ใช่ว่าข้าไปอยู่ไกลจากที่นี่เสียที่ไหน เจ้าจะไปหาข้า หรือให้ข้ามาหาเจ้าทุกวันยังได้เลย”“เจ้าก็พูดไป เจ้าแต่งงานนะไม่ใช่ว่าย้ายที่อยู่ เมื่อเจ้าเข้าจวนไปแล้ว ย่อมต้องมีเรื่องมากมายให้เจ้าจัดการ จะให้เทียวไปเทียวมาอย่างที่เจ้าบอกมันจะได้เช่นไรกัน”ฟางลี่อิงเอ่ยค้านคำพูดของสหายรักขึ้น“ข้าต้องหาเวลามาพบเจ้า กับท่านพี่อันเล่อได้บ่อยครั้งอย่างแน่นอน”“จริง ๆ นะหย่งเล่อ”คนได้ฟังเอ่ยขึ้นพร้อมกับเข้าโอบกอดร่างของสหายรักเอาไว้ทันที แม้จะรู้ว่าความเป็นจริงแล้วจะเป็นไปได้ยาก แต่ก็อดดีใจกับคำพูดนางไม่ได้“ข้าเคยโกหกเจ้าเช่นนั้นหรือ”“ข้าจะเชื่อเจ้า ... เจ้าพักเถอะ ข้าต้องไปเตรียมตัวแล้ว แต่จะว่าไปเจ้าไม่อยู่ก็ดีเหมือนกันนะ ต่อไปนี้ข้าแขกของที่นี่จะได้สนใจแต่ข้าแต่เพียงผู้เดียว”จากน้ำเสียงที่ดูเศร้าเมื่อครู่ กลับมาสดใสอีกครั้งเมื่อได้แกล้งส
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 19 - หยิน - หยาง แสนหวาน - 1
แม่ทัพหนุ่มผละร่างใหญ่ออกมาเพียงนิด เพื่อจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองจนเหลือเพียงกางเกงตัวเดียว ส่วนบนเผยแผงอกกว้างที่มีล่องลอยของบาดแผลให้ได้เห็นอยู่บ้าง กล้ามหน้าท้องเป็นคลื่นลอนสวยสมส่วนซุนหย่งเล่อมองร่างกายกำยำได้ครู่เดียวก็หลับตาปี๋ สองมือเล็กกุมไว้ที่ผ้าชิ้นสุดท้ายที่พันรอบอกนั้นเอาไว้แน่น ส่งผลใ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 10 - เห็นทีจะเลี่ยงไม่ได้ - 1
หลังจากคืนวันนั้นซุนหย่งเล่อก็พาตัวเองหลบไปอยู่ที่หมู่บ้านจื่อเถิงอยู่สามราตรีมิได้กลับมา“แม่นางใหญ่ซุน ให้ข้ามาดักรอเจ้า”“ท่านพี่อันเล่อมีอะไรกับข้าหรือ”“เรื่องนี้ข้าไม่อาจรู้ได้ เจ้าอยากรู้ก็ไปหานางเถิด นางรออยู่ในห้องพักเจ้าค่ะ”ซุนหย่งเล่อได้ฟังก็พยักหน้ารับแล้วก็เดินจากไป ใช่ว่านางจะเชื่อใ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 9 - เรื่องร้อนใจของท่านแม่ทัพ
ถ้อยคำเพียงสั้น ๆ ทว่าดึงดูดความสนใจให้กับหนานอ๋องได้ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมีคำนี้หลุดออกจากปากแม่ทัพใหญ่ผู้นี้“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะมาปรึกษาข้า ... นี่หูข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่”อ๋องหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง มือก็พลางจับที่หูตัวเองไปด้วยจางหลี่จวินยังคงนิ่ง สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองที่จอกสุ
ฮูหยินนางโลมของท่านแม่ทัพ ตอนที่ 7 - หมู่บ้านจื่อเถิง
หมู่บ้านจื่อเถิงแห่งนี้เป็นหมู่บ้านซึ่งอยู่ชานเมืองออกไปทางทิศเหนือของเมืองหลวง หากเดินทางโดยรถม้าจะกินเวลาโดยประมาณหนึ่งชั่วยามซุนหย่งเล่อจะมาที่หมู่บ้านนี้สามวันครั้งในยามเฉิน นางจะอยู่จนกระทั่งถึงยามเซินก็จะเดินทางกลับ ค้างแรมบ้างเป็นครั้งคราว*** (ยามเฉิน 07.00 น. – 08.59 น. / ยามเซิน 15.00 น.
You May Also Like
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.2K viewsพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น43.4K viewsย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.7K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.6K viewsนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า110 viewsลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์
บีตามใจเขียน468 viewsท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น
BigM00N599 viewsชายาตาบอดของทรราช
ต้นไม้แห้ง149 views
