ตอนที่ 7 - หมู่บ้านจื่อเถิง

หมู่บ้านจื่อเถิงแห่งนี้เป็นหมู่บ้านซึ่งอยู่ชานเมืองออกไปทางทิศเหนือของเมืองหลวง หากเดินทางโดยรถม้าจะกินเวลาโดยประมาณหนึ่งชั่วยาม

ซุนหย่งเล่อจะมาที่หมู่บ้านนี้สามวันครั้งในยามเฉิน นางจะอยู่จนกระทั่งถึงยามเซินก็จะเดินทางกลับ ค้างแรมบ้างเป็นครั้งคราว

*** (ยามเฉิน 07.00 น. – 08.59 น. / ยามเซิน 15.00 น. – 16.59 น.)

“เห็นแม่นางซุนมายืนตรงนี้แล้ว ให้ข้าอดคิดถึงมารดาของแม่­นางไม่ได้ เมื่อเข้าสู่วสันตฤดูนางก็ชอบมายืนมองดูต้นจื่อเถิงออกดอกเช่นนี้”

ผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นบอกน้ำเสียงติดเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนที่เวลานี้ยังคงทอดสายตามองที่ต้นจื่อเถิงเบื้องหน้า

*** วสันตฤดู (ฤดูใบไม้ผลิ) ช่วงเดือนเมษายน - พฤษภาคมของไทยทุกปี ดอกจื่อเถิงจะเริ่มบาน ***

หม่ายี่เถียน หรือท่านป้าหม่าภรรยาเหรินเหิงอี้ ซึ่งเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้านจื่อเถิงนี้ และเป็นบุคคลที่ซุนหย่งเล่อให้ความเคารพมากด้วยเช่นกัน

“ท่านแม่คงชอบดอกจื่อเถิงนี้มากเลยใช่ไหมเจ้าคะ”

“ชอบมากเลยเจ้าค่ะ ... ไม่เอาแล้วข้าไม่พูดถึงแล้ว กลับเข้าไปในหมู่บ้านกับข้าจะดีกว่า เวลานี้ชาวบ้านกับเด็ก ๆ รอแม่นางอยู่ที่แปลงผักกันแล้ว”

พูดจบผู้อาวุโสก็สอดแขนนางเข้าที่เอวเล็กเพื่อรั้งให้เดินตามนาง ซุนหย่งเล่อหันมองหน้าเจ้าของวงแขนนั้นนิดหนึ่งก่อนส่งยิ้มให้ แล้วก็ยอมเดินตามเข้าไปในหมู่บ้านอย่างว่าง่าย

“ท่านปู่ ๆ พี่สาวซุนมาแล้วเจ้าค่ะ ... พี่สาวซุน”

เสียงเด็กน้อยวัยหกขวบเศษดังขึ้นบอกทุกคน พร้อมกับวิ่งปรี่เข้าหาสตรีที่กำลังเดินมาพร้อมกับหม่ายี่เถียน

“ใช่ข้ามาแล้ว ไหนพวกเจ้าเตรียมอะไรไว้บ้างแล้ว”

ซุนหย่งเล่อบอกน้ำเสียงใส ริมฝีปากสีกลีบบัวคลี่ยิ้มออกจนเห็นไรฟันขาว ดวงตาหงส์คู่สวยที่เพิ่งดูหม่นเมื่อครู่กลับมาสดใสมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

มือเรียวลูบศีรษะเล็กของเด็กน้อย เหรินเซียวหลิน หลานสาวตัวเล็กของเหรินเหิงอี้กับหม่ายี่เถียน ที่โอบกอดรอบเอวนางไว้อยู่ตอนนี้อย่างเอ็นดู

“ข้ากับชาวบ้านช่วยกันปรับหน้าดินตามที่แม่นางซุนต้องการไว้เรียบร้อยแล้ว แม่นางจะลงเมล็ดธัญพืชกับกล้าผลเลยหรือไม่”

เหรินเหิงอี้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้ผ้าคาดไว้ที่เอวมาเช็ดมือเอาดินที่ติดมือนั้นพอให้ออกไปบ้าง

“วันนี้คงลงได้แค่เมล็ดธัญพืชเพียงเท่านั้นก่อน ส่วนกล้าผลอีกสักสอง - สามวันข้าจะนำมาเพิ่มให้อีก”

“เช่นนั้นข้ากับชาวบ้านจะเร่งไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”

ผู้อาวุโสรีบรับคำ ท่าทางกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด

“ช้าก่อนท่านลุงเหริน ข้ามีเรื่องจะหารือกับท่านสักหน่อย”

ซุนหย่งเล่อรีบห้ามเอาไว้ ด้วยครุ่นคิดตลอดช่วงเช้าว่าจะทำอะไรเพิ่มเติมให้กับหมู่บ้านได้อีก

“เช่นนั้นเชิญแม่นางนั่งก่อน”

เหรินเหิงอี้บอกพร้อมกับใช้ผ้าคาดเอวผืนเดิมปัดทำความสะอาดม้านั่งที่วางอยู่สอง – สามตัว เพื่อให้พอนั่งสนทนากันได้

“เชิญท่านลุงเจ้าค่ะ”

ซุนหย่งเล่อเอ่ยบอกพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่ง โดยมีเจ้าตัวเล็กมานั่งข้าง ๆ ไม่ห่างกาย

“แม่นางซุนมีเรื่องอันใดจะให้ข้าช่วยเชิญกล่าว”

“ข้าเพียงคิดเห็นว่า อยากจะนำปลามาเลี้ยง และเพิ่มหมู เป็ด ไก่ อีกสักเล้าสองเล้าท่านลุงเห็นว่าเป็นเช่นไร”

นางเอ่ยบอกความคิดที่ไตร่ตรองมาแล้วให้ผู้อาวุโสได้ทราบ

“แม่นางคิดเห็นเช่นไรข้าก็คิดเห็นเช่นนั้น เพียงแต่ข้ายังมองไม่เห็นพื้นที่ ที่จะขุดบ่อเลี้ยงปลาได้”

หมู่บ้านจื่อเถิงเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประชากรไม่กี่ครัวเรือน พื้นที่ใช้สอยก็ไม่ได้มาก แต่ก็ยังพอมีเหลือให้ทำการเกษตรได้อยู่บ้าง หากแต่จะขุดบ่อเลี้ยงปลาคิดว่าน่าจะต้องใช้พื้นที่มากพอควร เหรินเหิงอี้จึงมองไม่เห็นว่ามีพื้นที่ตรงไหนที่เหมาะสม

“เมื่อครู่ข้ายืนดูต้นจื่อเถิงที่ท้ายหมู่บ้าน ข้าเห็นยังพอมีพื้นที่อยู่บ้าง ท่านลุงคิดว่าพื้นที่บริเวณนั้นเพียงพอที่จะขุดบ่อปลาหรือไม่”

“ถ้าเป็นพื้นที่ตรงนั้น ข้าเองก็เห็นสมควร เพราะเดิมก็เป็นบ่อน้ำเล็ก ๆ อยู่แล้ว ขุดอีกสักหน่อยก็คงพอให้เลี้ยงปลาได้อยู่ แต่ ... ที่ตรงนั้นมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของแม่นางซุน”

“หากท่านลุงเห็นด้วยก็ไม่ต้องเป็นกังวลไป บ้านข้าอยู่ห่างบ่อน้ำนั้นตั้งไกล อีกทั้งตัวข้าเองก็ไม่ค่อยได้มาค้างแรมที่นี่บ่อยครั้ง ข้ายินดีที่จะแบ่งพื้นที่ให้สำหรับเลี้ยงปลา และขยับห่างออกไปอีกหน่อย น่าจะพอทำเล้าเป็ด ไก่ และเล้าหมูเพิ่มเติมได้ ท่านลุงคิดเห็นสมควรหรือไม่”

ซุนหย่งเล่อออกความคิดก่อนเอ่ยถามความเห็นของผู้อาวุโสอีกครั้ง

“หากแม่นางไม่ติดใจประการใด ข้าก็เห็นว่าเหมาะสมที่สุดแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นก็เริ่มจากทำเล้าเป็ด ไก่ และเล้าหมูก่อนแล้วกัน เพราะขุดบ่อคงต้องใช้แรงคนมากอยู่ ข้ากลับไปแล้วจะขอคนจากหอ­บุปผาสำราญมาช่วยอีกแรง”

ทุกคนในหมู่บ้านนี้ย่อมรู้ดีว่า ซุนหย่งเล่อเป็นเด็กกำพร้า ซุน­เล่อเหยียน มารดาของนางคิดสั้นปลิดชีพตัวเองหนีอาย หลังจากให้นมบุตรสาวได้เพียงสามเดือน ทิ้งให้นางใช้ชีวิตอยู่กับซุนอันเล่อในหอ­นาง­โลมที่นางเอ่ยถึงเมื่อครู่