ตอนที่ 9 - เรื่องร้อนใจของท่านแม่ทัพ

ถ้อยคำเพียงสั้น ๆ ทว่าดึงดูดความสนใจให้กับหนานอ๋องได้ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมีคำนี้หลุดออกจากปากแม่ทัพใหญ่ผู้นี้

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะมาปรึกษาข้า ... นี่หูข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่”

อ๋องหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง มือก็พลางจับที่หูตัวเองไปด้วย

จางหลี่จวินยังคงนิ่ง สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองที่จอกสุราตรงหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไร

“เมื่อคืนน้องสาวข้าทำให้คุณชายสุขสำราญดีหรือไม่”

ซุนอันเล่อเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้พบหน้าแขกคนพิเศษ

หลังจากที่จางหลี่จวินจัดการเกี่ยวกับตัวเองเรียบร้อย เขาก็ตามถีหลันไปยังเรือนรับรองตามคำเชิญของซุนอันเล่อ

“เพราะอะไรแม่นางซุนจึงได้ทำเช่นนี้”

แม่ทัพหนุ่มเลี่ยงที่จะตอบ เพราะความสุขที่ได้รับจากแม่นางซุนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะนำออกมาพูดให้ใครฟังได้ เช่นนั้นแล้วเขาจึงเปลี่ยนเป็นถามกลับอีกฝ่ายแทน

“น้องสาวข้าไม่ใช่คณิกา คุณชายย่อมรู้ดี”

ซุนอันเล่อก็เลี่ยงที่จะตอบคำถามของอีกฝ่ายเช่นกัน

“เช่นนั้นแม่นางต้องการสิ่งใด”

“ข้าต้องการให้คุณชายรับผิดชอบต่อน้องสาวข้า”

แม่นางซุนบอกเจตนาของตัวเองออกไปอย่างชัดเจน นางไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา

“อาศัยอะไรให้ข้าต้องรับผิดชอบต่อแม่นางน้อยซุนของเจ้าด้วย ในเมื่อ ...”

“ก็เพราะน้องสาวข้าไม่ใช่คณิกา”

นางยังคงเอ่ยประโยคเดิมขึ้น

“แต่สิ่งที่เจ้าทำก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูก”

“แท้จริงแล้วคุณชายก็รู้ตัวอยู่แล้วว่า ท่านกำลังเป็นอะไรแล้วไยท่านยังเดินไปยังเรือนพักของอี้จี้ เหตุใดคุณชายจึงไม่กลับจวน ...”

ซุนอันเล่อหรี่ตามองท่านแม่ทัพหนุ่มตรงหน้า ริมฝีปากบางสีชาดยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ เมื่อได้เห็นสีหน้าและแววตาของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยขึ้นต่อ

“ยาที่คุณชายได้รับไปหากไม่เดินไปถึงต้นจื่อเถิง และหากไม่ได้ใกล้ชิดกับหย่งเล่อ เพียงแค่ท่านได้แช่น้ำสักหนึ่งชั่ว­ยามอาการท่านก็จะบรรเทาลง แต่ท่านก็ยังเดินไปถึงตรงนั้น ...”

ซุนอันเล่อหยุดวาจาแล้วมองหน้าอีกฝ่ายนิดหนึ่งก่อน เอ่ยขึ้นต่ออีกครั้ง

“หากไม่ใช่เพราะคุณชาย ...”

นางเอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วก็เงียบอีกครั้ง สายตาคู่สวยมองหน้าอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ภายในใจแอบคิดว่านางคงไม่พลาดมองคนผิดหรอกนะ

“ข้าต้องการให้ท่านแม่ทัพ แต่งหย่งเล่อเป็นฮูหยินเอกของท่าน”

เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบ ซุนอันเล่อจึงเอ่ยคำที่นางต้องการบอกเขาออกมาพร้อมทั้งเน้นย้ำคำว่า ‘ฮูหยินเอก’ ชัดเจนด้วย

“จางหลี่จวิน ๆ ๆ”

หนานอ๋องเห็นแม่ทัพหนุ่มยังคงนิ่ง ไม่เอ่ยอะไรออกมา อีกทั้งยังต้องเรียกเขาหลายครั้ง จนสุดท้ายต้องขึ้นเสียงและใช้มือแข็งแรงตบเข้าที่โต๊ะหนึ่งทีด้วย

“ท่านอ๋อง เหตุใดพระองค์จึงต้องเรียกกระหม่อมเสียงดังเช่นนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าต้องถามเจ้ามากกว่าว่าเจ้าเป็นอะไร ทำไมถึงได้ใจลอย นี่มันไม่ใช่นิสัยของเจ้า”

“กระหม่อมต้องขออภัยท่านอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เป็นถึงแม่แม่ทัพใหญ่การมานั่งเหม่อลอยเช่นนี้มันถูกต้องเสียเมื่อไรกัน เมื่อคิดได้จางหลี่จวินรีบเอ่ยคำออกมาทันที

“ข้าไม่ได้ติดใจอะไร ข้าแค่อยากรู้ว่ามีสิ่งใดที่ทำให้เจ้าไม่สบายใจ ถึงต้องมานั่งเหม่อใช้ความคิดต่อหน้าข้าเช่นนี้”

น้ำเสียงหนานอ๋องแสดงถึงความห่วงสหายสนิทเสียมากกว่าที่จะเคืองโกรธ

“กระหม่อมไม่มีอันใดแล้ว ... กระหม่อมต้องขอตัวก่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อคิดทบทวนถึงความต้องการของซุนอันเล่อแล้ว ก็ทำให้จางหลี่จวินไม่คิดที่จะปรึกษา เพราะเรื่องนี้เขาควรใช้หัวใจตัวเองตัดสินใจ ไม่ใช่ให้ใครมาช่วยชี้แนะ

เสียงคณิกาสาวรูปโฉมงดงาม ต่างพากันเอ่ยทักทายเชื้อเชิญลูกค้า ที่เดินเข้า – ออกหอบุปผาสำราญไม่ขาด น้ำเสียงที่ใส่จริตพอให้ดูงามชวนฟัง เล่นหูเล่นตาให้ชวนหลงใหล ไม่แปลกที่บุรุษต่างแวะมาหาความสำราญที่นี่มากมาย

“แม่นางน้อยซุน กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

ถีหลันเอ่ยทักขึ้น ด้วยความที่นางมีรูปโฉมงดงาม และหูตาที่แพรวพราว ว่องไว ซุนอันเล่อจึงให้นางทำหน้าที่เรียกลูกค้า และให้การดูแลต้อนรับเบื้องต้น อีกทั้งคอยสังเกตการณ์ต่าง ๆ หากมีสิ่งใดที่ดูไม่ถูกไม่ควรให้รีบแจ้งนางหรือหานเถิงซีทันที ฉะนั้นเกือบทุกเรื่องนางมักจะรู้ก่อนเป็นคนแรก

“มีอะไรกับข้าหรือไม่ถีหลัน”