ตอนที่ 4/2

ในขณะที่ซางเหมียนกำลังหยิบขนมโก๋ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ประตูเรือนก็ถูกเปิดออก

เว่ยฉือเซียวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ซางเหมียนรู้สึกเย็นสันหลังวาบ รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาบอกให้นางรู้ว่า หายนะมาเยือนแล้ว

และที่เลวร้ายไปกว่านั้น คือด้านหลังของเขา มีสตรีวัยกลางคนนางหนึ่งเดินตามเข้ามา

สตรีนางนั้นรูปร่างผอมสูง หลังตั้งตรง ใบหน้าตอบเรียวไร้เครื่องประทินโฉม เส้นผมสีดอกเลาถูกเกล้ามวยสูงอย่างเป็นระเบียบไม่มีหลุดลุ่ยแม้แต่เส้นเดียว ดวงตาเรียวเล็กแต่คมดุจเหยี่ยวมองลอดผ่านกรอบหน้าต่างออกมา นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีเทาเข้ม มือข้างหนึ่งถือไม้เรียวหวายเส้นเล็กที่ดูเงาจากการใช้งานมาอย่างโชกโชน

"ท่านพี่..." ซางเหมียนยิ้มเจื่อน ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเสียมิได้ ขนมโก๋แทบติดคอ "กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ แล้วท่านแม่ เอ่อ... ท่านแม่ว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

เว่ยฉือเซียวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าภรรยา "ท่านแม่ฝากความคิดถึงมาให้เจ้า และท่านแม่เห็นด้วยกับข้าทุกประการว่า เจ้าควรต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ"

"คะ... ความหมายคือ?" ซางเหมียนเริ่มเหงื่อตก มือไม้เย็นเฉียบ

"ขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือ แม่นมเหยียน" เว่ยฉือเซียวผายมือไปทางสตรีชุดเทา "อดีตหัวหน้าฝ่ายอบรมมารยาทแห่งวังหลัง นางจะมาเป็นครูฝึกส่วนตัวของเจ้า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

แม่นมเหยียนก้าวออกมาข้างหน้า ย่อกายคารวะซางเหมียนด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก ทุกองศาของการก้ม การวางมือ ช่างแม่นยำราวกับวัดด้วยไม้ฉาก

"บ่าวผู้ต่ำต้อย แซ่เหยียน คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ" เสียงของนางแหบแห้งแต่กังวานและทรงอำนาจ "ได้รับความไว้วางใจจากท่านโหวและฮูหยินผู้เฒ่า ให้มาดูแลขัดเกลาฮูหยิน เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการมีทายาท บ่าวขออนุญาตล่วงเกินฮูหยินล่วงหน้านะเจ้าคะ"

"ทะ... ทายาท เตรียมความพร้อม?" ซางเหมียนงุนงง "เดี๋ยวนะ ข้าแค่ขี้เกียจตื่นเช้า เกี่ยวอันใดกับทายาท"

เว่ยฉือเซียวอธิบายด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "ท่านหมอบอกว่าร่างกายเจ้าเย็นเกินไปและอ่อนแอ ข้าจึงเรียนท่านแม่ไปตามตรง ท่านแม่เป็นห่วงเรื่องหลานสกุลเว่ยฉือมาก จึงกำชับให้ข้าและแม่นมเหยียนเคี่ยวเข็ญเจ้าให้แข็งแรงโดยเร็วที่สุด เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ตารางชีวิตของเจ้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย"

เขาหยิบม้วนกระดาษใบใหม่ขึ้นมา ซึ่งยาวกว่ากฎระเบียบสามร้อยข้อเมื่อวานเสียอีก

"ยามเหม่า ตื่นนอน วิ่งรอบจวนยี่สิบรอบ กับแม่นมเหยียน"

"ยามเฉิน ฝึกคัดอักษรและมารยาทการกินอาหารให้งดงาม"

"ยามซื่อ ฝึกเย็บปักถักร้อยเพื่อฝึกสมาธิ"

"ยามอู่ พักรับประทานอาหาร (ห้ามนอน ให้เดินย่อยอาหาร) "

"ยามเว่ย ฝึกวิชาเต้าอิน เพื่อยืดเส้นสายและปรับสมดุลเลือดลม"

"..."

ซางเหมียนฟังแล้วหน้ามืดจะเป็นลม แข้งขาอ่อนแรงจนต้องทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ ดวงตาพร่ามัว

"วิชาเต้าอิน วิ่งยี่สิบรอบ" นางทวนคำเสียงสั่น "ท่านพี่ ท่านฆ่าข้าเถอะเจ้าค่ะ เคร่งครัดขนาดนี้ ให้ข้าไปรบชายแดนยังดีเสียกว่า"

"ยังไม่หมด" เว่ยฉือเซียวหันไปพยักหน้าให้บ่าวรับใช้

สาวใช้คนหนึ่งเดินถือถาดเข้ามา บนถาดนั้นมีถ้วยยาใบใหญ่ที่มีควันลอยขึ้นมา พร้อมกับกลิ่นเหม็นเขียวที่รุนแรงจนซางเหมียนต้องเอามือปิดจมูก กลิ่นมันเหมือนของหมักดองที่เก็บไว้นานแรมปีผสมกับซากสมุนไพร

"นี่คือยาต้มบำรุงโลหิต" เว่ยฉือเซียวกล่าวด้วยความภูมิใจ "ท่านหมอหลวงปรุงให้เป็นพิเศษ ส่วนผสมประกอบด้วย บอระเพ็ด รากบัวพันปี และสมุนไพรหายากอีกมากมาย เอาเป็นว่ารสชาติอาจจะขมไปบ้าง แต่สรรพคุณเป็นเลิศ ช่วยให้เลือดลมเดินสะดวก ร่างกายอบอุ่น เหมาะสำหรับสตรีขี้หนาวและขี้เกียจอย่างเจ้า"

"ข้าไม่กิน!" ซางเหมียนปฏิเสธเสียงแข็ง หน้าถอดสี "กลิ่นเหม็นขนาดนี้ กินเข้าไปข้าต้องตายแน่ ๆ ท่านพี่ ข้าขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย ข้ายอมจ่ายเงินค่าปรับให้ท่านก็ได้ ข้าจะไม่ดื้อแล้วเจ้าค่ะ"

"เรื่องเงินเอาไว้ก่อน เรื่องสุขภาพสำคัญกว่า" เว่ยฉือเซียวรับถ้วยยามาถือไว้ แล้วยื่นไปตรงหน้าภรรยา "ดื่มเสีย เหมียนเอ๋อ เพื่อลูกของเราในอนาคต"

"ลูกอะไร เรายังไม่ได้... กันเสียหน่อย!" ซางเหมียนหน้าแดงและโกรธจัด "ข้าไม่ดื่ม!"

นางลุกขึ้นจะวิ่งหนีเข้าห้องนอน แต่แม่นมเหยียนที่ดูเหมือนคนแก่ไร้เรี่ยวแรง กลับเคลื่อนไหวรวดเร็วปานเงาภูตพราย นางก้าวมาขวางหน้าประตูไว้ ยืนตัวตรงถือไม้เรียวขวางทางด้วยท่วงท่าดุดัน

"ฮูหยินเจ้าคะ การดื่มยาบำรุงเป็นหน้าที่ของภรรยาที่ดีเจ้าค่ะ" แม่นมเหยียนกล่าวเสียงเย็น "หากฮูหยินดื้อดึง บ่าวคงต้องใช้มาตรการบังคับตามกฎบ้าน ซึ่งบ่าวไม่อยากทำ เพราะอาจจะทำให้ผิวพรรณอันงดงามของฮูหยินเป็นรอยไม้เรียวได้"

ซางเหมียนมองไม้เรียวในมือแม่นมเหยียน แล้วหันกลับมามองถ้วยยาในมือสามี นางรู้ทันทีว่านางหมดทางหนีทีไล่แล้ว คืนนี้ซางเหมียนผู้เก่งกาจ ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูอย่างสมบูรณ์แบบ

"ท่านพี่..." นางลองใช้น้ำเสียงออดอ้อนครั้งสุดท้าย "ข้าดื่มครึ่งถ้วยได้หรือไม่เจ้าคะ มันดู... กลืนยากเหลือเกิน"

"หมดถ้วย" เว่ยฉือเซียวยืนยันคำเดิมด้วยรอยยิ้ม "ดื่มเร็ว ๆ ประเดี๋ยวเย็นแล้วจะยิ่งขมนะ"

ซางเหมียนน้ำตาไหลพราก คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดจริง ๆ นางรับถ้วยยามาด้วยมือที่สั่นเทา กลั้นใจหลับตาแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียว

รสชาติขมฝาดบาดคอ ความเหม็นเขียวตลบอบอวลในปากจนอยากจะอาเจียนออกมาเสียเดี๋ยวนั้น รสชาติเหมือนเคี้ยวดินโคลนผสมรากไม้เน่า แต่นางต้องกลืนมันลงไปจนหยดสุดท้ายเพราะสายตาพิฆาตของแม่นมเหยียน

"แค่ก ๆ ๆ ๆ " ซางเหมียนวางถ้วยยาลงกระแทกโต๊ะ รีบคว้าจานผลไม้ดองมากินล้างปากทันที หน้าตาบิดเบี้ยวเหยเกจนดูไม่ได้

"เก่งมาก ฮูหยินคนเก่งของข้า" เว่ยฉือเซียวลูบหัวนางเบา ๆ อย่างเอ็นดู "เห็นหรือไม่ ไม่ยากเลย พรุ่งนี้ยามเหม่าแม่นมเหยียนจะมารอปลุกเจ้าหน้าเรือน เตรียมตัวให้พร้อมนะฮูหยิน"

เขาก้มลงกระซิบข้างหูนาง "แล้วอย่าคิดจะใช้ท่านแม่มาขู่ข้าอีก เพราะข้ารู้จักจุดอ่อนของท่านแม่ดียิ่งกว่าผู้ใด จำไว้ว่าขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่าขิงอ่อนเสมอ"

เว่ยฉือเซียวหัวเราะเสียงทุ้มต่ำแล้วเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าห้องอาบน้ำไป ทิ้งให้ซางเหมียนนั่งน้ำตาตกในอยู่กลางห้องโถง โดยมีแม่นมเหยียนยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่างราวกับเงาตามตัว

"เสี่ยวซวง..." ซางเหมียนเรียกสาวใช้ด้วยเสียงอันแผ่วเบา

"เจ้าค่ะฮูหยิน" เสี่ยวซวงเองก็หน้าซีดไม่แพ้กัน

"ไปรื้อตำราพิชัยสงครามสามสิบหกกลยุทธ์ของท่านพ่อมาให้ข้าด่วน..." แววตาของซางเหมียนเปลี่ยนจากความพ่ายแพ้เป็นความมุ่งมั่นอาฆาตแค้น "ข้าจะไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่ ฝากไว้ก่อนเถอะ เว่ยฉือเซียว!"