ตอนที่ 5/1

เสียงระฆังบอกเวลาดังแว่วมาตามสายลมยามเช้าตรู่ที่ยังคงหนาวเหน็บ น้ำค้างแข็งเกาะอยู่บนยอดหญ้า ไก่ป่าในหุบเขาเริ่มขันรับตะวัน เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใสสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับซางเหมียนแล้ว เสียงระฆังนี้มิต่างอันใดกับเสียงยมทูตเคาะประตูเรียกวิญญาณ

"ฮูหยินเจ้าคะ ได้เวลาตื่นนอนแล้วเจ้าค่ะ" เสียงเรียกอันแหบพร่าแต่ทรงพลังของแม่นมเหยียน ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ตรงเวลาราวกับนางมายืนรอตั้งแต่ยามสาม

ภายในห้องนอนที่มืดสลัว ซางเหมียนนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา นางพยายามกลั้นหายใจทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด หวังว่าหากนางเงียบดุจท่อนไม้ แม่นมเหยียนอาจจะเข้าใจผิดว่านางสิ้นลมไปแล้วและเดินจากไป

ทว่า... แม่นมเหยียนหาใช่คนที่จะถูกหลอกได้โดยง่าย ประตูเรือนนอนถูกผลักเปิดออก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นเครื่องหอมสมุนไพรฉุนจมูกที่นางมักพกติดตัว

"ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้าและชุดฝึกมาให้แล้ว หากฮูหยินยังไม่ลุก บ่าวเกรงว่าท่านโหวจะเข้ามาอุ้มท่านไปโยนลงบ่อบัวตามที่ลั่นวาจาไว้จริง ๆ นะเจ้าคะ"

คำขู่เรื่องบ่อบัวทำให้ท่อนไม้บนเตียงเริ่มขยับตัว ซางเหมียนโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาบวมเป่งจากการแกล้งร้องไห้เมื่อคืน

"แม่นมเหยียน..." นางเอ่ยเสียงแหบแห้ง "ข้ารู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลม แขนขาอ่อนแรง ข้าคงลุกไปวิ่งไม่ไหว..."

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" แม่นมเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นพลางล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบซองหนังสีดำออกมาคลี่กาง เผยให้เห็นเข็มเงินเล่มยาววาววับเรียงรายอยู่ภายใน "บ่าวมีความรู้เรื่องการฝังเข็มกระตุ้นชีพจร หากฮูหยินวิงเวียน บ่าวจะฝังเข็มที่จุดเหรินจงให้สักเล่ม รับรองว่าฮูหยินจะตาสว่างและมีแรงวิ่งไปอีกสิบลี้เลยเจ้าค่ะ"

ซางเหมียนมองเข็มเงินแหลมพวกนั้นแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

"อะ... เอ่อ จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็นเลยเจ้าค่ะ สงสัยจะเป็นเพราะบารมีของแม่นมเหยียนช่วยปัดเป่าโรคภัย" นางรีบดีดตัวลุกจากเตียง รวบผ้าห่มพับเก็บ แล้ววิ่งไปหลังฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

ลานฝึกยุทธ์ จวนอู่อันโหว

แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของเว่ยฉือเซียวที่ยืนกอดอกรออยู่กลางลาน เขาสวมชุดฝึกยุทธ์สีดำสนิท ดูองอาจผ่าเผยและน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากร่องรอยความง่วงงุน

เมื่อซางเหมียนเดินลากขาเข้ามาในลานพร้อมกับแม่นมเหยียน เว่ยฉือเซียวก็พยักหน้าพอใจ

"ตรงเวลาดี" เขาเอ่ยชม "วันนี้อากาศสดชื่น เหมาะแก่การออกกำลังกายยิ่งนัก เริ่มต้นด้วยการวิ่งยี่สิบรอบ ปฏิบัติ!"

ซางเหมียนอยากจะตะโกนใส่หน้าเขาว่า สดชื่นกับผีน่ะสิ! หนาวจะตายอยู่แล้ว! แต่นางทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังสามีไป

รอบที่หนึ่ง... นางยังพอไหว

รอบที่สาม... นางเริ่มหอบ

รอบที่ห้า... ขาของนางเริ่มพันกันเอง

รอบที่เจ็ด... ซางเหมียนตัดสินใจงัดกลยุทธ์ แสร้งทำบ้าใบ้ ออกมาใช้

"โอ๊ย!" นางร้องเสียงหลง แล้วทิ้งตัวลงไปกองกับพื้น "ขาข้า! ขาข้าไม่มีความรู้สึกแล้ว มันต้องหักแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะท่านพี่!"

เว่ยฉือเซียวหยุดวิ่ง หันกลับมามองภรรยาที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น "เจ้าเจ็บตรงไหน"

"ตรงนี้เจ้าค่ะ ตรงข้อเท้า ตรงน่อง ตรงเข่า เจ็บไปหมดเลยเจ้าค่ะ ฮือ ๆ " นางบีบน้ำตาอย่างน่าเวทนา

เว่ยฉือเซียวเดินเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้าง ๆ นาง เขาเอื้อมมือมาจับที่น่องของนาง บีบนวดเบา ๆ

"เจ็บมากเลยหรือ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"มากเจ้าค่ะ ข้าคงวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว" ซางเหมียนตอบเสียงอ่อย พลางลอบยิ้มในใจ สำเร็จ! อย่างน้อยเขาก็ยังมีเมตตาธรรม

"เช่นนั้น..." เว่ยฉือเซียวหันไปพยักหน้าให้แม่นมเหยียน "แม่นมเหยียน ข้าจำได้ว่าท่านมีขี้ผึ้งอัคคีกิเลนที่ทาแล้วจะร้อนดั่งไฟเผา ช่วยแก้ปวดเมื่อยและกระตุ้นกล้ามเนื้อได้ชะงัดนัก เอามาทาให้ฮูหยินหน่อย ทาให้ทั่วขาทั้งสองข้างเลยนะ อย่าให้เหลือที่ว่าง"

"ขี้ผึ้งอัคคีกิเลน!" ซางเหมียนเบิกตาโพลง แค่ได้ยินชื่อ ขนหน้าแข้งนางก็ลุกชัน ชื่อดูร้อนแรงยิ่งนัก

แม่นมเหยียนยิ้มกริ่ม หยิบตลับยาขี้ผึ้งสีแดงฉานออกมา กลิ่นฉุนของสมุนไพรร้อนแรงลอยฟุ้ง "มาเจ้าค่ะฮูหยิน เดี๋ยวบ่าวจะนวดให้ถึงเส้นเลยเจ้าค่ะ รับรองว่าร้อนวาบไปถึงทรวง สบายตัวยิ่งนัก"

"มะ... ไม่ต้อง!" ซางเหมียนรีบชักขาหนี แล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนประหนึ่งคนไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน "ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ จู่ ๆ เลือดลมก็เดินสะดวก ข้าว่าข้าวิ่งต่อได้เจ้าค่ะ"

"ดี" เว่ยฉือเซียวลุกขึ้นยืน กลั้นขำจนไหล่สั่น "เช่นนั้นก็วิ่งต่อ อย่าหยุดจนกว่าจะครบยี่สิบรอบ"

ซางเหมียนกัดฟันกรอด มองดูแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความเคียดแค้น ฝากไว้ก่อนเถอะ!

หลังจากผ่านพ้นช่วงเช้าอันโหดร้าย ซางเหมียนต้องเผชิญกับบทเรียนมารยาทจากแม่นมเหยียน และการฝึกเต้าอิน ศาสตร์การดัดตนบริหารลมปราณของนักพรตเต๋าในยามบ่าย ร่างกายของนางถูกจับดัด จับบิด จนถึงยามเย็น นางแทบจะคลานกลับเรือน

ซางเหมียนทิ้งตัวลงบนตั่งนุ่มในห้องนอนอย่างหมดแรง เสี่ยวซวงรีบเข้ามานวดเฟ้นให้

"ฮูหยินเจ้าคะ ไหวหรือไม่เจ้าคะ"

"ข้า... ข้าไม่ไหวแล้วเสี่ยวซวง" ซางเหมียนพึมพำ ใบหน้าซุกอยู่กับหมอน "ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าต้องตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ ข้าต้องโต้กลับ ข้าจะยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้!"

นางคว้าตำราสามสิบหกกลยุทธ์ที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมาเปิดอ่านอย่างบ้าคลั่ง นิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษร

"กลยุทธ์ที่หนึ่ง ปิดฟ้าข้ามทะเล ไม่ได้ผล เขาฉลาดเกินไป"

"กลยุทธ์ที่ห้า ตีชิงตามไฟ ไฟไหนล่ะ ไม่มีไฟ"

"กลยุทธ์ที่สิบ ซ่อนดาบในรอยยิ้ม อันนี้ข้าทำอยู่ แต่ดูเหมือนหนังหน้าเขาจะหนาเกินกว่าดาบข้าจะแทงเข้า"

นิ้วของนางมาหยุดอยู่ที่กลยุทธ์ที่ยี่สิบ "กวนน้ำให้ขุ่น"

ความหมายคือ สร้างความสับสนวุ่นวายให้ศัตรู จนศัตรูเสียสมาธิ ขาดความรอบคอบ แล้วฉวยโอกาสจัดการ

ดวงตาหงส์ของซางเหมียนเป็นประกายวาววับ "ใช่แล้ว... กวนน้ำให้ขุ่น! หากเขาไม่ให้ข้านอนสบาย ข้าก็จะทำให้เขาไม่ได้นอนสบายเช่นกัน ดูซิว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ หากอดนอนติดต่อกันหลายคืน จะยังมีแรงมาลากข้าไปวิ่งอยู่อีกหรือไม่"