ตอนที่ 5/2

ยามห้าย

เว่ยฉือเซียวกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากอาบน้ำชำระกายเสร็จสิ้น เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ผ่อนคลายอิริยาบถ วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษที่เห็นภรรยาตัวน้อยเริ่มเข้าสู่กรอบระเบียบ แม้จะบ่นบ้างแต่ก็ทำตามคำสั่ง

เขาเดินไปที่เตียงนอน พบว่าซางเหมียนนอนห่มผ้าหลับตาพริ้มอยู่ก่อนแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ

เว่ยฉือเซียวสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มนวมผืนเดียวกัน เอนกายลงนอนข้าง ๆ นาง เขาหลับตาลง เตรียมตัวพักผ่อนเพื่อตื่นแต่เช้าในวันพรุ่งนี้

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ในขณะที่เว่ยฉือเซียวกำลังเคลิ้มหลับ...

ปึก!

ศอกเล็ก ๆ ของคนข้างกายกระแทกเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างจัง

"อึก!" เว่ยฉือเซียวสะดุ้งตื่น เขาหันไปมองซางเหมียน พบว่านางยังคงหลับตาพริ้ม แต่แขนข้างนั้นพาดมาเกยอยู่บนอกเขา

"นอนดิ้นจริง ๆ " เขาบ่นพึมพำ แล้วค่อย ๆ จับแขนนางวางลงข้างตัว

เขาข่มตาหลับอีกครั้ง...

ผัวะ!

คราวนี้เป็นหน้าแข้งขาว ๆ ที่ตวัดฟาดลงมาบนหน้าท้องของเขาเต็มแรง

"ซางเหมียน!" เว่ยฉือเซียวลืมตาโพลง จับขาของนางยกขึ้น "เจ้านอนให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือ"

ซางเหมียนส่งเสียงครางงึมงำในลำคอเหมือนคนละเมอ "อย่า อย่าเข้ามานะ เจ้าไก่ย่างปีศาจ ข้าจะกินเจ้า..."

เว่ยฉือเซียวถอนหายใจ นางละเมอเรื่องกินอีกแล้ว เขาวางขานางลง จัดท่าทางให้นางนอนดี ๆ แล้วพยายามหลับต่อ

แต่ทว่า... ค่ำคืนแห่งความวุ่นวายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ซางเหมียนก็เริ่มพลิกตัวไปมา นางถีบผ้าห่มออกจนหมด แล้วบ่นพึมพำเสียงดัง

"ร้อน ร้อนเหลือเกิน ใครก็ได้เอาน้ำแข็งมาที..."

เว่ยฉือเซียวพยายามอดทน แต่เสียงบ่นของนางดังอยู่ข้างหู เขาจำใจลุกขึ้นไปหยิบพัดมาพัดให้นางเบา ๆ

"เงียบเสียเถิด ฮูหยิน เดี๋ยวก็เย็นแล้ว"

พอเขาพัดให้สักพัก นางก็สงบลง เขาจึงหยุดพัดและล้มตัวลงนอน แต่ทันใดนั้นนางก็ดึงผ้าห่มกลับมาคลุมโปง แล้วตัวสั่นงันงก

"หนาว หนาวจะตายแล้ว หิมะตกหรือนี่..."

เส้นเลือดที่ขมับของเว่ยฉือเซียวเริ่มเต้นตุบ ๆ เขาลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาห่มให้นางดี ๆ

"เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว เจ้าเป็นอะไรกันแน่!"

"น้ำ ขอน้ำ..." นางร้องครวญคราง

เว่ยฉือเซียวถอนหายใจยาวเหยียด เขาจำต้องลุกจากเตียงอุ่น ๆ เดินไปรินน้ำชาที่โต๊ะกลางห้อง แล้วประคองศีรษะนางขึ้นมาป้อนน้ำ

ซางเหมียนจิบน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วแอบลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งมองใบหน้าที่เริ่มหงุดหงิดของสามี นางลอบยิ้มมุมปากก่อนจะแสร้งทำเป็นสำลัก

"แค่ก ๆ น้ำ น้ำเย็นเกินไป บาดคอ..."

"เรื่องมากจริง!" เว่ยฉือเซียวบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินไปเติมน้ำร้อนผสมให้อุ่นขึ้น แล้วนำมาป้อนนางใหม่

หลังจากวุ่นวายอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน ในที่สุดซางเหมียนก็นอนนิ่ง เว่ยฉือเซียวทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะถึงยามเหม่าแล้ว

"ยัยตัวแสบ..." เขาคาดโทษในใจ ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

ยามโฉ่ว

ในขณะที่เว่ยฉือเซียวกำลังหลับลึก ซางเหมียนก็ลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืด

นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง มองดูสามีที่หลับสนิท พร้อมกับแสยะยิ้มชั่วร้าย คิดจะสู้กับปลาเค็มอย่างข้ารึ หึ!

นางค่อย ๆ คลานลงจากเตียง เดินย่องไปที่มุมห้อง ซึ่งมีกระถางกำยานทองเหลืองตั้งอยู่ นางหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ ภายในบรรจุผงสมุนไพรบางอย่าง

นี่คือผงเกสรบุปผาเตือนสติ เป็นสมุนไพรหายากที่เหล่าบัณฑิตมักใช้สูดดมยามต้องอ่านตำราสอบข้ามวันข้ามคืน มีฤทธิ์กระตุ้นให้ประสาทตื่นตัว สมองแล่น และตาค้าง นอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ

นางโรยผงนั้นลงไปในกระถางกำยานเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นเดิมจนแยกไม่ออก

จากนั้นนางก็กลับมาที่เตียง แต่นางไม่ได้นอน นางเริ่มปฏิบัติการขั้นต่อไป

นางเขย่าตัวเว่ยฉือเซียวเบา ๆ

"ท่านพี่ ท่านพี่เจ้าคะ..."

เว่ยฉือเซียวงัวเงียตื่นขึ้นมา "หือ มีอะไรอีกซางเหมียน"

"ข้าหิวเจ้าค่ะ" ซางเหมียนทำเสียงอ้อน "ข้าหิวจนแสบท้อง นอนไม่หลับเลยเจ้าค่ะ"

"หิวตอนนี้น่ะหรือ" เว่ยฉือเซียวหันไปมองหน้าต่างที่ยังมืดสนิท "นี่มันยามโฉ่ว ไม่มีใครเขาลุกมากินข้าวกันหรอก นอนซะ!"

"แต่ข้าหิวจริง ๆ นะเจ้าคะ ถ้าไม่ได้กิน ข้าต้องเป็นโรคกระเพาะแน่ ๆ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะไม่มีแรงวิ่ง ท่านพี่ไม่อยากให้ข้าแข็งแรงหรือเจ้าคะ?"

เว่ยฉือเซียวได้ยินเรื่องวิ่งก็ชะงัก เขาไม่อยากให้การฝึกฝนต้องสะดุด

"เฮ้อ... ก็ได้ ข้าจะเรียกเวรยามหน้าห้องไปหาอะไรมาให้กิน"

"ไม่เอาเจ้าค่ะ" ซางเหมียนรีบแย้ง "บ่าวไพร่หลับกันหมดแล้ว ไปปลุกพวกเขามันบาปกรรม ในครัวเล็กหลังเรือนมีวัตถุดิบอยู่ ท่านพี่ช่วยทำบะหมี่ให้ข้าสักชามได้หนือไม่เจ้าคะ"

"เจ้าจะให้ข้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเว่ย ไปทำบะหมี่ให้เจ้ากินตอนกลางดึก?" เว่ยฉือเซียวถามเสียงสูงด้วยความเหลือเชื่อ

"ท่านพี่ทำอาหารเก่งมิใช่หรือเจ้าคะ ตอนอยู่ในค่ายทหาร ท่านก็เคยทำอาหารเลี้ยงทหาร ข้าได้ยินกิตติศัพท์มาว่าบะหมี่ฝีมือท่านโหวอร่อยล้ำเลิศในปฐพี ข้าเป็นภรรยาแท้ ๆ ยังไม่มีวาสนาได้ชิมเลย" นางทำตาละห้อย "หรือว่าข้าสำคัญน้อยกว่าทหารพวกนั้นเจ้าคะ?"

เว่ยฉือเซียวมองภรรยาที่ใช้ทั้งลูกอ้อน ทั้งตัดพ้อ เขาอยากจะบ้าตาย แต่ฤทธิ์ของผงเกสรบุปผาเตือนสติเริ่มทำงาน ทำให้เขารู้สึกตื่นตัว หงุดหงิดงุ่นง่าน และตาเริ่มสว่างจนข่มตานอนต่อไม่ลง

"ก็ได้! บะหมี่ใช่หรือไม่ กินแล้วต้องนอนนะ" เขาฮึดฮัดลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุม แล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง มุ่งหน้าสู่ครัวเล็ก

ซางเหมียนมองตามหลังเขาไป แล้วหัวเราะร่าในความมืด

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไปเลยเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ไปนวดแป้งซะให้เข็ด พรุ่งนี้เช้าท่านจะต้องตาดำคล้ำแน่นอน!" นางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่ตอนนี้กลายเป็นอาณาจักรของนางแต่เพียงผู้เดียว กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุข

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เว่ยฉือเซียวกลับมาพร้อมกับชามบะหมี่น้ำใส ใส่ไข่และผักกวางตุ้ง ควันฉุยหอมฉุย

"เอ้า กินซะ!" เขาวางกระแทกชามลงบนโต๊ะ

ซางเหมียนลุกขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย นางแกล้งกินช้า ๆ เป่าเส้นทีละเส้น ซดน้ำทีละคำ เพื่อถ่วงเวลา

เว่ยฉือเซียวที่นั่งกอดอกรออยู่ข้าง ๆ เริ่มสัปหงก หัวโยกไปโยกมา แต่พอจะหลับฤทธิ์ยาก็ปลุกให้ตื่น

"อิ่มแล้วเจ้าค่ะ" ซางเหมียนวางตะเกียบลงเมื่อเวลาล่วงเลยไปเกือบถึงยามอิ๋น

"ดี! ไปนอน!" เว่ยฉือเซียวรีบไล่

ทั้งคู่กลับมานอนบนเตียง เว่ยฉือเซียวหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียถึงขีดสุด เขาหวังว่าจะได้งีบสักชั่วยามก็ยังดี

แต่ทว่า... พอหัวถึงหมอนได้ไม่นาน เสียงระฆังก็ดังขึ้น

"ท่านโหว ฮูหยินเจ้าคะ ได้เวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ!" เสียงแม่นมเหยียนดังขึ้นที่หน้าประตู

ซางเหมียนที่แกล้งหลับไปเมื่อครู่ ลืมตาขึ้นมาอย่างสดใส นางหันไปมองคนข้างกาย

เว่ยฉือเซียวลืมตาขึ้นช้า ๆ ขอบตาของเขาคล้ำเป็นวงกว้าง ดวงตาแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพเหมือนศพที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากหลุม ไม่มีเค้าโครงท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรแม้แต่น้อย

"ท่านพี่..." ซางเหมียนทักทายเสียงใส "เช้าแล้วเจ้าค่ะ ไปวิ่งกันเถอะเจ้าค่ะ ข้าพร้อมมาก!"

เว่ยฉือเซียวค่อย ๆ หันมามองนาง สายตาว่างเปล่าไร้วิญญาณ สมองของเขาตื้อตันไปหมด

"เจ้า ไปวิ่งกับแม่นมเหยียนเถอะ วันนี้ข้าขอลาหนึ่งวัน..." พูดจบ ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ก็ฟุบหน้าลงกับหมอน สลบไปในทันที ร่างกายไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป

ซางเหมียนยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ นางลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เดินไปเปิดประตูรับแม่นมเหยียน

"แม่นมเหยียนเจ้าคะ วันนี้ท่านพี่ป่วยกะทันหัน คงไปวิ่งไม่ได้ ส่วนข้าเป็นภรรยาที่ดี ต้องอยู่ดูแลสามี วันนี้ของดการฝึกหนึ่งวันนะเจ้าคะ"

นางพูดพลางชี้ไปที่ร่างไร้วิญญาณของเว่ยฉือเซียวบนเตียง

แม่นมเหยียนมองสภาพท่านโหวแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ยอมจำนนต่อหลักฐาน "ทราบแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวขอตัว"

ซางเหมียนปิดประตูลงอย่างนุ่มนวล แล้วเดินกลับมาที่เตียง นางมองดูผลงานชิ้นเอกของนางด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม นอนกอดแขนสามีที่หลับสนิท

"ฝันดีนะเจ้าคะ พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ คืนนี้เราจะได้เล่นสนุกกันอีก"