บทที่ 18

หลังสิ้นสุดพิธีนิกะห์อันศักดิ์สิทธิ์ คู่บ่าวสาวถูกพาไปยังห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยแขกเหรื่อทั้งทหาร ขุนนางชาวฮั่น ผู้นำเผ่าชาวอุยกูร์ และแขกเหรื่อจากชนชั้นต่าง ๆ ในเมืองหนิงเปียน

อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังคงสวมชุดแต่งงานเต็มยศยืนสงบอยู่เบื้องหน้าแขกทั้งหลาย พวกเขาเตรียมทำพิธีคารวะสามครั้ง ตามธรรมเนียมเพื่อประกาศการสมรสอย่างเป็นทางการ

ที่ตำแหน่งประธานอาวุโส ฝ่ายบิดามารดาของทั้งสองฝ่ายนั่งเรียงกันตามลำดับ เริ่มจากต้าปาถู บิดาของเจ้าบ่าวที่นั่งอยู่ตรงกลาง ตามด้วยหนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่า บิดามารดาเจ้าสาวที่ยิ้มแย้มด้วยความปลาบปลื้ม

ข้างกายต้าปาถูคืออนุภรรยาทั้งสามนางของอาซือหลันที่ถูกเรียกตัวให้มาเข้าร่วมพิธี นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้เห็นหน้าของพวกนาง

“หนึ่งคำนับฟ้าดิน! ขอพรความมั่นคงดุจแผ่นฟ้าและผืนดิน!”

คู่บ่าวสาวโค้งคำนับต่อเบื้องหน้าฟ้าดินอย่างพร้อมเพรียงกัน

“สองคำนับบิดามารดา! ขอน้อมรับบุญคุณการเลี้ยงดูจากผู้มีพระคุณ!”

ทั้งคู่ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสาม หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่ารับการคารวะจากบุตรสาวและบุตรเขยด้วยใบหน้าปลาบปลื้มจนน้ำตาคลอ ส่วนต้าปาถูยิ้มรับการคารวะอย่างพอใจและผายมือเล็กน้อยเพื่ออนุญาตให้ลุกขึ้น

ในขณะที่เจ้าสาวก้มศีรษะลง หนึ่งในอนุ ซึ่งมีใบหน้าสวยหวานตามแบบฉบับแม่นางในห้องหอก็จ้องมองเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง อย่างพิจารณาและประเมินค่าในตัวตนของอีกฝ่าย สายตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัยในที่มาของเจ้าสาวที่ได้รับความสำคัญถึงเพียงนี้

“สามีภรรยาคำนับกันและกัน! ขอสาบานการเป็นคู่ชีวิต!”

บ่าวสาวหันหน้าเข้าหากันและโค้งคำนับซึ่งกันและกันอย่างเป็นทางการ เพื่อแสดงการยอมรับการเป็นคู่ชีวิต

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการทั้งหลาย งานเลี้ยงวาลีมะห์ขนาดใหญ่ก็ได้เริ่มต้นขึ้น บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ แต่การจัดเลี้ยงล้วนเป็นไปตามหลักฮาลาลอย่างเคร่งครัด

อาหารฮาลาลชั้นเลิศถูกสาวใช้ยกขึ้นมาตั้งบนโต๊ะอย่างต่อเนื่อง ทั้งเนื้อแกะย่างเสียบไม้อันหอมกรุ่น พิลัฟข้าวหมกแบบซินเจียง หอมกรุ่นเครื่องเทศ ขนมหวานที่ทำจากถั่วและผลไม้ ซึ่งบ่งบอกถึงความมั่งคั่งของจวนแม่ทัพ อาหารและขนมเหล่านี้ถูกนำออกมาอย่างไม่ขาดสาย

ในพิธีดื่มเพื่อผูกพันความรักซึ่งกันและกัน อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยืนประจันหน้ากันและดื่มน้ำผลไม้ทับทิมสีแดงเข้มในถ้วยที่ถูกเชื่อมติดกัน

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังคงถูกคลุมหน้าไว้ตลอดเวลาตามธรรมเนียมอุยกูร์ สายตาของนางสงบนิ่งภายใต้ผ้าแพรสีแดง โดยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมา

จนกระทั่ง เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง คู่บ่าวสาวถูกพาไปยังเรือนหอ ซึ่งเป็นเรือนนอนเดิมของอาซือหลันที่ได้รับการปรับปรุงให้เป็นเรือนหอนามว่าเรือนจวิ้นเหอ

หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่ากล่าวคำอวยพรสุดท้ายด้วยความรักที่เปี่ยมล้น ก่อนจะจากไปอย่างเงียบ ๆ

อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยืนอยู่กลางห้องหอที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและธูปหอม

อาซือหลันที่เย็นชามาตลอดทั้งวัน เดินเข้ามาหาเจ้าสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง เขาหยิบแท่งหยกเงินเล็ก ๆ ขึ้นมา และใช้มันค่อย ๆ ยกปลายผ้าแพรสีแดงที่คลุมใบหน้าของเจ้าสาวออกอย่างช้า ๆ

มือของเขานิ่งสนิท แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจในชะตากรรมนี้ แต่สุดท้าย เขาก็ไม่อาจฝืนคำสั่งของบิดาได้

เมื่อผ้าแพรถูกดึงลง เผยให้เห็นใบหน้าของตี๋ลี่เสวี่ยที่งดงามและเด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตส่องประกายอย่างชัดเจนและท้าทาย สะดุดตาด้วยไฝเม็ดเล็กที่ใต้ตาขวา ซึ่งเป็นเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของนาง

ทำให้อาซือหลันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจอย่างแท้จริง ความงามที่ไม่เหมือนใครนี้ ไม่ใช่ความงามที่อ่อนหวาน แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่

ในยามนี้ เมื่อพิธีการทั้งหลายได้สิ้นสุดลงแล้ว...

ตอนนี้เหลือเพียงแค่สามีภรรยาตามพันธสัญญาที่ต้องเผชิญหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่มีผู้ใดสามารถคาดเดาได้

ท่ามกลางความเงียบงัน อาซือหลันจ้องมองดวงตาที่ท้าทายนั้นอย่างไม่มีคำพูดใด ๆ ในขณะที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็รอคอยด้วยความรู้สึกกึ่งคาดหวังกึ่งเตรียมใจสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะชายาเอกของแม่ทัพผู้นี้