ความสำคัญยังน้อยกว่าสุนัข

ท่าทางที่เต็มไปด้วยความคุกคามตรงหน้าทำให้จ้าวลี่อิงรีบถอยหนี หันไปทำท่าจะคว้ามีดผ่าตัดมาถือเอาไว้ หมอนี่กำลังคิดอะไรไม่เข้าท่าอยู่อย่างแน่นอน

“แต่ข้าไม่พร้อม”

“หรือเจ้าคิดจะเปลี่ยนใจ?”

“วันนี้ข้ามีระดู”

คนอย่างจ้าวลี่อิงเมื่อลองยื่นข้อเสนอไปแล้วมีหรือจะเปลี่ยนใจ แต่ที่นางจะต้องวางแผนให้ดีนั่นก็คือช่วงเวลาที่จะสามารถมีโอกาสได้มากที่สุดและไม่ต้องเปลืองตัวหลายครั้งต่างหาก

เรื่องที่นางมีประจำเดือนก็ไม่ได้โป้ปดแต่อย่างใด วันนี้นางเพิ่งมีประจำเดือนเป็นวันแรก นั่นหมายความว่าโอกาสที่จะตั้งครรภ์ได้สูงสุดก็จะเริ่มใน 14 วันนับจากวันที่ประจำเดือนมา

โชคดีที่รอบเดือนของนางมาอย่างสม่ำเสมอ จึงทำให้ใช้คำนวณวันที่ไข่ตกได้ไม่ยาก แต่ในคนที่ประจำเดือนมาไม่สม่ำเสมอหรือคาดเดาวันไม่ได้ ก็อาจจะใช้วิธีนี้ลำบาก

ในขณะที่หญิงสาวกำลังขบคิดอย่างจริงจัง จู่ๆ เสียงทุ้มก็กระซิบเข้าที่ข้างหู

“เจ้าจะพร้อมเมื่อใด”

ยิ่งยืดเยื้อเวลา มารดาของเขาก็จะต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดนานขึ้นเท่านั้น

“อีกสิบสามวัน” หญิงสาวตอบออกมาอย่างไม่มีอาการเขินอายแต่อย่างใด “อีกสิบสามวันร่างกายของข้าพร้อมรับการตั้งครรภ์มากที่สุด ระหว่างนี้ท่านก็รักษาตัวเองให้ดี ไปรับมารดาของท่านมาที่นี่ หลังจากนั้นค่อยเริ่มข้อตกลงระหว่างพวกเรา”

“เจ้าบอกว่าจะติดตามข้าไป?”

“ข้าบอกแต่เพียงว่าจะรักษาการเจ็บป่วยให้เท่านั้น อีกอย่างถ้าหากข้าไปจากที่นี่ ก็เป็นการทิ้งผู้อื่นอีกหลายสิบชีวิตเพื่อคนๆ เดียวหรอกหรือ ท่านเป็นถึงแม่ทัพที่รักษาชีวิตผู้อื่นเช่นกัน เรื่องนี้น่าจะเข้าใจ”

แม้จะเอ่ยวาจาให้ดูดีเอาไว้ก่อน แต่ภายในใจของนางกำลังค่อนขอดเป็นอย่างหนัก เรื่องอะไรที่นางจะต้องดั้นด้นลำบากกลับไปในสถานที่ที่ถูกโยนออกมาเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนั้น

มู่หรงเฉินจ้องมองนางตรงๆ ด้วยสายตาราบเรียบ หากเป็นก่อนหน้านี้เขาคงจะสั่งให้คนอุ้มตัวนางพากลับจวนไปแล้ว

แต่เมื่อได้มาสัมผัสด้วยตัวเองว่าในฐานะ หมอ นางสามารถสร้างความหวังให้กับผู้คนได้ถึงเพียงนั้น เขาก็ละอายใจเกินกว่าจะปล่อยให้ชาวบ้านที่มาหานางด้วยความหวังต้องกลับไปมือเปล่า

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะเดินทางกลับไป”

“มิได้” หญิงสาวตาโต รีบสั่งห้ามออกมา “บาดแผลของท่านยังต้องเฝ้าระวัง ถ้าหากว่าออกแรงเคลื่อนไหวมากไปจนเกิดการฉีกขาด ก็จะเป็นปัญหา”

มู่หรงเฉินหรี่ตาเล็กลง

“เจ้าคงมิได้หาข้ออ้างอยู่กระมัง”

“ข้าดูเหมือนอยากรั้งท่านอยู่ที่นี่นานๆ หรอกหรือ”

จ้าวลี่อิงย่นคิ้วเข้าหากัน นิสัยหลงตัวเองเช่นนี้สามารถถ่ายทอดไปได้ตั้งแต่ในยุคนี้จนถึงอนาคตอีกหลายร้อยปีได้อีกด้วย

“รอดูแผลผ่าตัดของท่านอีกสักเจ็ดวัน ถ้าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงท่านก็กลับไปรับมารดาของท่านมาที่นี่ ถึงตอนนั้นข้าก็พร้อมพอดี”

หญิงสาวคิดคำนวณด้วยตนเองเสร็จสรรพ ถึงแม้ไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่ได้ข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเช่นนี้นางก็ต้องรีบคว้าเอาไว้

มู่หรงเฉินเค้นเสียง เฮอะ ในลำคอออกมาครั้งหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่นางถูกขับไล่ออกจากจวนแล้วต้องไปเจอกับอะไรบ้างถึงได้กลายเป็นสตรีที่ไม่รู้จักยางอายได้เช่นนี้

“โฮ่ง”

เสียงที่เกิดขึ้นหน้าประตูพร้อมกับปลายจมูกยาวๆ ของลัคกี้แทรกเข้ามาในห้อง แลบลิ้นส่งเสียงแฮ่กๆ มองดูจ้าวลี่อิงพร้อมกับกระดิกหางไปมา

“ได้เวลานอนแล้วสินะ”

หากไม่มีนางอยู่ด้วยแล้ว ลัคกี้จะไม่ยอมนอนเด็ดขาด ตอนนี้ก็คงจะตามกลิ่นนางเพื่อมาตามไปนอนแล้วกระมัง

---------------------------------------------------------------------------------------

“ท่านหมอ เมื่อสามวันก่อนข้ารู้สึกคันและแดง หลังจากนั้นก็มีตุ่มเพิ่มมากขึ้นและเริ่มลามไปหมดแล้ว”

ชายอายุน้อยผู้หนึ่งยื่นมือออกมาให้จ้าวลี่อิงดูตุ่มเม็ดใสเล็กๆ ที่เกิดขึ้นเป็นหย่อมบริเวณหลังมือ มู่หรงเฉินที่นั่งถือกระดาษและพู่กันที่อยู่ห่างออกไปก็พยายามเพ่งมองตามมาอีกด้วย

“รู้สึกแสบร้อนหรือไม่”

ลักษณะตุ่มใสที่เกิดใกล้ชิดกันเช่นนี้ให้การแยกโรคได้ไม่ยาก แต่เพื่อความมั่นใจก็ควรซักอาการให้ละเอียดเสียก่อน

“แสบและคันมากขอรับ ข้าเป็นอะไรรุนแรงถึงชีวิตหรือไม่ขอรับ”

น้ำเสียงของคนถามสั่นคลอนเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่น หากเป็นผื่นคันทั่วไปก็ควรจะหายได้แล้ว

“โรคที่ท่านเป็นเรียกว่าเริม ไม่มีอันตรายอะไร...อันที่จริงหากร่างกายแข็งแรงพอมันจะสามารถหายไปได้เอง เพียงแค่ท่านต้องห้ามเกาและนอนพักผ่อนให้เพียงพอ”

“แต่ว่ามันคันมากเลยนะขอรับท่านหมอ”

ชายผู้นั้นยังคงโอดครวญเสียงเบา รู้สึกคันยิบๆ บริเวณหลังมือจนไม่สามารถวางมืออยู่นิ่งๆ ได้อีก

จ้าวลี่อิงผงกศีรษะ

“ข้าเข้าใจว่าท่านคงทรมานกับอาการที่เกิดขึ้น...แต่ถ้าหากท่านไม่ทำตามที่ข้าแนะนำ มันก็อาจจะทำให้เกิดการติดเชื้อแล้วตายได้เหมือนกัน”

แน่นอนว่าประโยคนั่นนอกจากทำให้ชายคู่สนทนาชะงักแล้ว ยังทำให้มู่หรงเฉินกระแอมไอออกมาครั้งหนึ่ง ดูเหมือนว่านางจะเก่งในการข่มขู่ผู้คนเหลือเกิน

“ข้าจะทำตามที่ท่านหมอบอกทุกอย่างเลยขอรับ”

ชายผู้นั้นหน้าตาแตกตื่น รีบใช้ผ้าพันมือของตัวเองอย่างรวดเร็ว ในเมื่อท่านหมอกล่าวออกมาถึงขนาดนี้แล้วเขายังจะกล้าไม่ทำตามได้อีกหรือ

“เช่นนั้นข้าจะสั่งยาบรรเทาอาการคันไปให้ อีกไม่เกินเจ็ดวันก็หายดี”

“ขอบคุณท่านหมอ”

“มู่เป่ยจื่อหนึ่งชุด”

จ้าวลี่อิงหันไปกล่าวกับมู่หรงเฉิน ซึ่งอีกฝ่ายก็จดบันทึกลงในกระดาษแล้วส่งเข้าปากลัคกี้คาบนำไปยังกระท่อมเก็บสมุนไพรให้เหมยตูจัดโอสถ

หลังจากนั้นก็มีร่างเด็กหญิงราวห้าขวบหน้าตามอมแมมเดินเข้ามานั่งตรงหน้า หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น

“ท่านหมอ”

“เจ้ามาคนเดียวหรือ พ่อแม่ของเจ้าเล่า”

เด็กหญิงเบ้ปาก ดวงตาเศร้าหมองมีหยดน้ำเกิดขึ้นมา

“เจ้าเจ็บตรงไหน” เห็นแบบนั้นแล้วจ้าวลี่อิงก็ขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงอ่อนนุ่มลงหลายส่วนจนแทบจะกลายเป็นกระซิบไปแล้ว

“ท่านยายของข้าอาการแย่แล้วเจ้าค่ะ ท่านยายมิสามารถมาหาท่านได้ด้วยตนเอง ท่านหมอไปกับข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปาก มองคนไข้ที่ยังเหลืออยู่สองคนอย่างลังเล

กริ๊ง...

เด็กหญิงล้วงหยิบเอาถุงผ้าเก่าๆ ออกมาเทเศษเหรียญลงไปบนพื้นแล้วโน้มตัวลงใช้ศีรษะแนบลงกับพื้นอย่างอ้อนวอน

“ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ”

มู่หรงเฉินจ้องมองใบหน้าที่กระอักกระอ่วนใจของนางอย่างสนใจ อยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะทำอย่างไร

จ้าวลี่อิงรวบหยิบเหรียญที่กองอยู่บนพื้นใส่กระเป๋าที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกยื่นกลับไปพร้อมทั้งประคองเด็กหญิงให้ลุกขึ้นนั่ง

“รอข้าอีกหน่อย ตรวจคนเสร็จแล้วข้าจะไปกับเจ้า”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ...ขอบคุณท่านหมอ”

เด็กหญิงรีบคำนับเร็วๆ หลายครั้งอย่างยินดีก่อนจะไปยืนรอข้างๆ อย่างเชื่อฟัง

ในขณะเดียวกันเมื่อมู่หรงเฉินได้ยินนางตอบออกไปเช่นนั้นแววตาก็แฝงความไม่พอใจเอาไว้ วางกระดาษและพู่กันลง ขยับเข้ามาใกล้นาง เค้นเสียงต่ำออกมา

“เจ้าเคยกล่าวเอาไว้ว่าผู้ใดที่ต้องการรักษากับเจ้าต้องมาด้วยตนเองเท่านั้น”

หญิงสาวหันไปแล้วจิ้มนิ้วลงไปที่ใบหูของเขาจนทำให้เจ้าตัวสะดุ้ง ไม่คิดว่านางจะอาจหาญแตะเนื้อต้องตัวเขาเช่นนี้

“ท่านมิได้ยินหรือว่าท่านยายของนางไม่สามารถมาด้วยตนเองได้ แต่มารดาของท่านยังมีเรี่ยวแรง”