การผ่าตัดเริ่มอีกครั้ง

“ท่านมิได้ยินหรือว่าท่านยายของนางไม่สามารถมาด้วยตนเองได้ แต่มารดาของท่านยังมีเรี่ยวแรง”

พูดจบก็ขานเรียกคนไข้คนต่อไปทันทีโดยไม่ได้สนใจเขาอีก เห็นแบบนั้นแล้วมู่หรงเฉินก็ทำได้เพียงผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วขยับไปนั่งที่เดิมของตน

หลังจากที่ทำภารกิจของวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว จ้าวลี่อิงก็เก็บอุปกรณ์การแพทย์ที่สำคัญใส่ในกระเป๋ากล่องสี่เหลี่ยมที่มีรูปกากบาทสีแดงเอาไว้ จากนั้นจึงเดินไปหาเด็กหญิงที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

“คุณหนู ให้ข้าติดตามไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

เหมยตูร้องขอทันทีที่เห็นจ้าวลี่อิงเตรียมพร้อมจะเดินทางแล้ว

“บ้านของเสี่ยวหลงไม่ได้ไกลมากนัก ข้าจะรีบไปรีบกลับ เจ้าเก็บของทางนี้ให้เสร็จเถิด”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าจะไปด้วย”

มู่หรงเฉินเดินมาขวางหน้าเอาไว้

“ไปแล้วจะช่วยอะไรได้”

นั่นสิ...ไปแล้วเขาจะช่วยอะไรได้?

“ตอนนี้เจ้าต้องการให้ข้าตอบแทนบุญคุณเจ้ามิใช่หรือ ไม่ว่าเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น”

จ้าวลี่อิงยกมือกอดอกพร้อมกับใช้สายตามองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงแม้แผลผ่าตัดจะดูดีขึ้นมากแล้วแต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่ควรให้เขาเคลื่อนไหวให้มาก

“ท่านเองก็รออยู่ที่นี่ เอาข้าวหน้าเนื้อให้ลัคกี้กินด้วยก็แล้วกัน”

ประโยคนั่นทำให้หางตาของเขากระตุกขึ้นมา

เมื่อครู่นี้หูของเขาไม่ได้ฝาดไปใช่หรือไม่ สุนัขน่าตายตัวนั้นมีอาหารหลักเป็นข้าวหน้าเนื้อ ที่ผ่านมาอาหารของเขามีเพียงแต่ข้าวต้ม ผักกาดดอง ไข่ต้มและปลาเค็มแทบทุกมื้อ!

ใจเย็นเอาไว้ก่อน รอจนกว่าบรรลุเป้าหมายแล้วเขาจะตอบแทนให้นางอย่างงดงาม

ถึงแม้หญิงสาวจะกล่าวอย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนว่ามู่หรงเฉินจะไม่ได้ใส่ใจ เขาหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมเอาไว้แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อย่างน้อยเดินทางในเวลาพลบค่ำเช่นนี้ มีข้าเป็นบุรุษไปด้วยก็ปลอดภัยกว่า”

“อยากไปก็ไป แต่อย่ามาเป็นภาระก็แล้วกัน”

ในที่สุดจ้าวลี่อิงก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่าการที่มายืนถกเถียงอยู่กับคนไร้เหตุผลเช่นนี้เป็นการสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ เช่นนั้นเขาอยากจะทำอะไรก็ทำเถิด ขอแค่อย่างทำกิจกรรมโลดโผนจนแผลผ่าตัดที่นางภาคภูมิใจฉีกขาดก็พอ

ใช้เวลาเดินเท้าราวครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็สามารถมาจนถึงจุดหมาย บ้านของเด็กหญิงเป็นเพียงกระท่อมหลังเล็กๆ หลังหนึ่งที่อยู่ในหมู่บ้านบริเวณตีนเขา ระหว่างทางมืดมิด ต้องใช้ตะเกียงในการนำทางอย่างระมัดระวัง

“ท่านยาย”

ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของหลานสาว แม้จะเป็นเพียงวาจาที่ไม่ได้ดังมากนัก แต่กระท่อมหลังเล็กที่เงียบเชียบก็เกิดเสียงขยับตัวขึ้นมาราวกับว่ารอนางอยู่แล้ว

ยายแก่คนหนึ่งค่อยๆ คลานออกมาหน้าประตู

“เสี่ยวหลง เจ้าหายไปไหนมา”

“ท่านยาย ข้าพาหมอมารักษาท่านแล้ว”

ประโยคนั่นทำให้คนที่อยู่ในกระท่อมเงียบเสียงลงก่อนที่ใบหน้าจะแสดงความโกรธออกมา

“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าห้ามไปตามหมอมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าการรักษาเพียงครั้งเดียวจะทำให้เจ้าอดตาย”

หญิงชราผู้นั้นลงมือตบตีหลานสาวของตนในทันที จ้าวลี่อิงเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปดึงร่างของเด็กหญิงออกแล้วเอาตัวเองไปขวางเอาไว้

“ท่านยายวางใจเถิด ข้าเป็นหมออาสา มิต้องการเงินทองแต่อย่างใด”

ประโยคนั้นทำให้ลมหายใจที่เต็มไปด้วยความโกรธเชื่องช้าลง ปรายตามองอย่างเคลือบแคลง

“จริงหรือ”

“จริงเจ้าค่ะ”

หญิงสาวระบายรอยยิ้มอ่อนโยน แม้ภายในใจจะเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นก็ตาม

จากบทสนทนาเพียงไม่กี่ประโยคทำให้นางเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าหญิงชราผู้นี้ไม่ได้ไม่รักชีวิตของตน แต่เป็นเพราะค่าใช้จ่ายในการรักษาแต่ละครั้งต่างหาก ในยุคอีกหลายร้อยปีข้างหน้าก็ยังมีความเหลื่อมล้ำไม่ต่างกัน

ในโลกก่อนนางต้องทนเห็นคนไข้ที่ไม่มีเงินรักษาพยาบาลต่อค่อยๆ อาการทรุดหนักลงและจากไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้เพราะนางเองก็เป็นเพียงศัลยแพทย์ที่ถูกจ้างมาโดยโรงพยาบาลอีกทอดหนึ่ง

แต่ในตอนนี้นางเปิดโรงหมอ จัดการและตัดสินใจทุกอย่างได้ด้วยตนเอง ไม่ว่าคนไข้ของนางจะเป็นใครมาจากไหน ยากดีมีจนอย่างไร นางก็จะรักษาให้อย่างเท่าเทียม

เมื่อได้รับคำยืนยัน ดูเหมือนว่าสีหน้าของหญิงชราจะเปลี่ยนเป็นยินดีอย่างเห็นได้ชัด

“เช่นนั้นท่านหมอก็ช่วยดูขาให้ข้าหน่อยเถิด ก่อนหน้านี้ข้าถูกท่อนไม้ทิ่มแทงมีแผลเพียงเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นมันก็ใหญ่ขึ้นจนเจ็บปวด ไม่สามารถเดินได้หลายวันแล้ว”

พูดออกไปแล้วก็เปิดกระโปรงขึ้นเผยให้เห็นท่อนขาที่ผอมบางมีบาดแผลกว้างเผยให้เห็นเนื้อสดที่น่ากลัว บางจุดเกิดเป็นเนื้อสีดำคล้ายตะกอนที่เผาไหม้

แผลหายช้าแบบนี้ มีเพียงไม่กี่โรคเท่านั้นที่นางนึกถึง

“กลางคืนท่านยายปวดเบาบ่อยหรือไม่เจ้าคะ”

“ระยะหลังมานี้ข้าแทบมิได้นอน” หญิงชราตอบออกมาอย่างจนใจก่อนจะเบิกตากว้าง “เจ้าเห็นแผลของข้าก็รู้แล้วหรือว่าข้ามีอาการอะไรอีก”

“ข้าก็แค่ถามให้มั่นใจเท่านั้น อาการของท่านอาจจะเกี่ยวข้องกับโรคเบาหวาน ทำให้บาดแผลที่เกิดขึ้นหายช้ากว่าคนปกติ”

มู่หรงเฉินเองก็ได้แต่ชื่นชมนางอย่างเงียบๆ หลังจากที่คลุกคลีกับนางไม่กี่วัน ได้สังเกตการณ์ตรวจสอบอาการป่วยที่หลากหลายของนางจนถึงตอนนี้ก็พบว่าความรู้ทางการแพทย์ของนางดีกว่าที่เคยคาดเดาเอาไว้

ไม่แน่ว่าอาจจะเก่งกาจกว่าแพทย์หลวงเสียอีก

“เนื้อสีดำนี่คืออะไร”

เป็นชายหนุ่มที่ถามขึ้นมา ในการทำสงครามทุกครั้งแน่นอนว่ามิอาจหลีกเลี่ยงการสูญเสียหรือบาดเจ็บได้ หลายครั้งเขามักจะเห็นว่าบาดแผลของทหารบางคนผิวเนื้อกลายเป็นสีดำหลังจากที่กรีดเอาหัวลูกศรออกไปแล้ว

อาการพวกเขาควรจะดีขึ้น...แต่กลับแย่ลง บ้างก็ต้องตัดแขนขาทิ้ง บ้างก็ไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้อีก

“แบบนี้เขาเรียกว่าเนื้อตาย เกิดจากการที่มีเลือดมาเลี้ยงไม่เพียงพอ มันจะขัดขวางการหายของแผล ร้ายแรงที่สุดอาจจะเกิดการติดเชื้อ” จนทำให้เสียชีวิตได้

ประโยคหลังจ้าวลี่อิงไม่ได้กล่าวออกไป มีเพียงมู่หรงเฉินเท่านั้นที่เข้าใจความหมายสิ่งที่นางสื่อออกมาเพราะได้ยินวันละไม่รู้กี่ร้อยครั้งว่าการติดเชื้อจะทำให้คนตายได้!

ได้ยินแบบนั้นแล้วหญิงชราก็ได้แต่ทำหน้าเศร้าหมอง

“บาดแผลของข้าจะไม่มีวันหายแล้วใช่หรือไม่”

“ถ้าหากท่านยายยินยอมให้ข้าตัดเนื้อตายพวกนี้ออก บาดแผลของท่านก็ยังมีโอกาสหายเป็นปกติ”

นางรู้ว่าการรักษาแผนปัจจุบันเช่นนั้นยังไม่เป็นที่ยอมรับ หรือพูดให้ถูกนั่นก็คือยังไม่มีหมอคนไหนนำมาใช้ เพราะฉะนั้นนางจะเริ่มการรักษาสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่ถามความเห็นไม่ได้

“ท่านหมอจะทำอย่างไรก็ได้ ให้ข้าได้มีโอกาสใช้ชีวิตอยู่กับเสี่ยวหลงต่อด้วยเถิด”

และแล้วอุปกรณ์ผ่าตัดของจ้าวลี่อิงก็ได้เปิดออกอีกครั้ง...