Masukเห็นก็มีแต่...
“เจ้าล่ะ เจ้าไม่อยากร่ำเรียนวิชาแพทย์หรือ”
จ้าวลี่อิงมองเหมยตูด้วยสายตาเป็นประกาย ในขณะที่คู่สนทนารีบโบกมือเร็วๆ
“เพียงแค่เห็นท่านใช้มีดกรีดลงบนหน้าท้องของท่านแม่ทัพในตอนนั้น ข้าน้อยก็แทบเป็นลมอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
ในขณะที่เหมยตูกล่าวออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว เพียงแค่คิดถึงเสียงที่ร้องโหยหวนของท่านแม่ทัพ กอปรกับโลหิตสีแดงสดค่อยๆ ไหลออกมาในตอนนั้นก็ทำให้แทบจะอาเจียน
ทว่าในตอนนี้นั้นจ้าวลี่อิงกลับขบเม้มริมฝีปากครุ่นคิดจริงจัง จะว่าไปลักษณะทางกายภาพของมู่หรงเฉินก็ดูแข็งแรงใช้ได้ ถ้าหากบุตรออกมาเป็นชายก็จะร่างกายกำยำแข็งแรง เหมาะแก่การรักษาผู้คนในสถานการณ์ที่ต้องใช้แรง
แต่ถ้าหากบุตรออกมาเป็นหญิง นางก็คงจะชาญฉลาดเหมือนแม่ ถึงแม้ร่างกายจะไม่บึกบึนเท่า แต่ก็คงจะสามารถผ่าตัดได้อย่างละเอียดรอบคอบ
คิดได้แบบนั้นแล้วจ้าวลี่อิงก็ลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องของตนเองทันทีโดยไม่บอกอะไรเหมยตูที่ทำหน้าเหลอหลาเลยสักคำ
“คุณหนู ดึกดื่นป่านนี้แล้วท่านจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”
ถึงแม้ร่างของจ้าวลี่อิงจะเดินหายไปแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็มีเสียงตอบรับกลับมา
“ไปเช็กของ”
หญิงสาวก้าวเร็วๆ ออกไปยังห้องผ่าตัดที่ตอนนี้ใช้เป็นห้องพักฟื้นของมู่หรงเฉินไปแล้ว
หากแต่เมื่อมาถึงหน้าประตู แทนที่หญิงสาวจะร้องเรียกหรือเปิดประตูเข้าไปภายใน นางกลับยืนอยู่นิ่งๆ อย่างชั่งใจ จากนั้นจึงค่อยๆ แง้มประตูออก มองดูร่างสูงใหญ่นอนหลับตาอยู่บนเตียง
เป็นเพราะก่อนหน้านี้นางสนใจเฉพาะการผ่าตัดและสภาพของแผล ในตอนนั้นนางจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปร่างสัดส่วนของเขา ตอนนี้นางจึงจดจ่ออยู่กับร่างกายที่บึกบึน แผงอกกำยำ มัดกล้ามที่แน่นตึงพวกนั้นภายใต้ผ้าพันแผลรอบเอว
จะว่าไปหน้าตาของเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ถ้าหากได้ยีนเด่นจากหมอนี่มาก็นับว่าเป็นพ่อพันธุ์ได้ไม่เลว
หญิงสาวสาวหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงหน้าตาบุตรของนางขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่จะเกิดภาพอะไรปรากฏอยู่ในหัวจู่ๆ ประตูก็เปิดพรวดออกพร้อมกับร่างของนางที่ถลาเข้าไปภายใน เพียงพริบตาเดียวก็ถูกกระชากมาชิดผนังดัง ปึก จนรู้สึกจุก
“เหตุใดต้องมาแอบดูข้า”
เสียงทุ้มเค้นลอดไรฟันออกมา สายตาจ้องมองนางด้วยความเคลือบแคลง มือข้างหนึ่งยึดลำคอของนางเอาไว้ เพิ่มแรงเข้าไปจนหญิงสาวรีบใช้มือตีไหล่อีกฝ่ายแรงๆ
“ข้ามีเรื่องอยากเจรจากับท่าน”
ดูหมอนี่สิ...นางกำลังจะยื่นข้อเสนอดีๆ ให้แท้ๆ แต่กลับจะบีบคอนางให้ตายคามือ
“มีเรื่องอะไร”
“ไม่ต้องกลัวข้าจะลอบสังหารท่านหรอก ถ้าหากข้าคิดจะทำข้าทำไปแล้ว ไม่ปล่อยให้ท่านมาบีบคออยู่เช่นนี้”
เสียงหวานรีบกล่าวออกมาเมื่อเริ่มสัมผัสได้ว่ารอบตัวเขามีกลิ่นอายสังหาร ถึงแม้ว่านางไม่คิดว่าเขาจะรอดก็เถอะ...แต่ตอนนี้ก็รอดไปแล้วนี่นา
“ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกับข้ามิใช่หรือ”
มู่หรงเฉินมองอีกฝ่ายพร้อมขบกรามแน่น จากนั้นจึงค่อยๆ ปลดมือออกจากลำคอของนาง
“ข้าต้องการให้เจ้าไปกับข้า...เจ้าต้องการอะไรตอบแทน”
เขาไม่ได้โง่เขลาถึงกับไม่รู้ว่าการที่นางมาหาเขาเช่นนี้จะต้องมีแผนการหรือข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างที่คิดมาแล้ว
“ในเมื่อท่านกล่าวถึงขนาดนี้แล้ว ข้าก็จะไม่อ้อมค้อม” ว่าแล้วก็เลียริมฝีปากเล็กน้อย ถึงแม้จะตั้งใจมาแล้วแต่การต้องพูดออกไปต่อหน้า พ่อพันธุ์ ตรงๆ แบบนี้ก็ย่อมรู้สึกกระดากปากอยู่บ้าง “ข้าต้องการมีบุตร”
“เกี่ยวอะไรกับข้า”
“ข้าต้องการให้ท่านเป็นพ่อของเด็ก”
ขณะที่พูดประโยคนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงตาของคนทั้งสองประสานกัน ภายในใจของจ้าวลี่อิงเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมา เพราะแยกไม่ออกว่าสายตาคู่นั้นที่กำลังร้อนแรงเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินอายกันแน่
“เจ้าต้องการใช้บุตรเป็นเครื่องมือต่อรองกับข้า?”
น้ำเสียงของเขาแฝงความคุกรุ่นเอาไว้ นั่นทำให้นางมั่นใจแล้วว่าแววตาของเขามาจากความโกรธแค้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“เปล่าเลย” หญิงสาวรีบโคลงศีรษะปฏิเสธ “หลังจากที่ข้าตั้งครรภ์แล้ว พวกเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก ต่างคนต่างไป”
เงื่อนไขของนางระบุไว้อย่างชัดเจน ต่อไปเมื่อเด็กถือกำเนิดขึ้นมาแล้วจะได้ไม่เป็นปัญหาในภายภาคหน้า
หากแต่วาจาของนางนอกจากจะไม่ทำให้โทสะที่มีอยู่ของเขาหายไปแล้วยังเป็นการเพิ่มความแค้นเคืองขึ้นมามากกว่าเดิมเสียอีก
สตรีผู้นี้กำลังหมายถึงต้องการให้เขาเป็นพ่อพันธุ์ ต้องการผลผลิตแต่ไม่ต้องการคนหว่าน?
“เจ้าไปหาบุรุษเอาที่อื่นเถิด!”
มู่หรงเฉินกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดบริเวณหน้าผากปูดโปนขึ้นมา
“แต่ข้าจะตอบแทนท่านด้วยการรักษามารดาของท่านนะ ท่านจะไม่รับข้อเสนอเช่นนี้จริงๆ หรือ”
ทันใดนั้นแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป ถึงแม้จะยังแค้นเคืองนางที่คิดจะหาผลประโยชน์จากเขาแล้วผลักไส แต่ถึงกระนั้นภาพของมารดาที่ปวดท้องทุรนทุรายก็ผุดขึ้นมาภายในความคิด
การนอนกับสตรีผู้หนึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร ขอเพียงยอม ร่วมอภิรมย์ กับนาง แต่ไม่ หว่านเมล็ดพันธุ์ เข้าไปก็สิ้นเรื่องแล้ว เพียงแค่นี้นางก็จะไม่มีบุตรเอาไว้เป็นข้อต่อรองไว้กวนใจเขาในอนาคต
คิดได้แบบนั้นมู่หรงเฉินก็คว้าข้อมือบอบบาง กระชากร่างเล็กเข้ามาใกล้ มือหนึ่งโอบบั้นท้ายของนางเอาไว้แล้วเค้นเสียงต่ำ
“คืนนี้ข้าพร้อมรับข้อเสนอของเจ้า”
“หัวใจอยู่ที่อกข้างซ้าย มีเอาไว้สูบฉีดร่างกาย...”“ไตมีหน้าที่ขับของเสีย ส่วนตับ...”เสียงเล็กๆ ของเด็กชายนิ่งเงียบไปก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปสะกิดพี่ชายฝาแฝดที่นั่งอยู่เคียงข้างเบาๆ อย่างระมัดระวัง”เจ้าตั้งใจท่องหน่อยสิ”จ้าวลี่อิงลอบผ่อนหายใจออกมา มองดูบุตรชายฝาแฝดของตัวเองอย่างจนใจ ยิ่งนั่งมองพวกเขาก็ยิ่งปวดหัวตุบๆ จนแทบจะระเบิดออกมาบุตรชายคนโตกะพริบตาปริบๆ เข้ามาสวมกอดมารดาเอาไว้อย่างประจบเอาใจ“ท่านแม่ เรื่องพวกนี้มันยากเกินไปสำหรับข้าขอรับ”เมื่อเห็นว่าพี่ชายทำเช่นนั้น บุตรชายคนเล็กก็รีบโถมเข้ามานอนหนุนตักมารดาเอาไว้อย่างออดอ้อน“ท่านแม่ ข้าเองก็ไม่เห็นว่ามันจะสนุกตรงไหน”ตำราที่ท่านแม่เขียนขึ้นมีแต่ตัวอักษรกับรูปภาพที่ดูเข้าใจยากเต็มไปหมด แค่เห็นก็ปวดหัวตาลายจะแย่“แม่ไม่ได้ต้องการให้พวกเจ้าจดจำทุกอย่างในตอนนี้ เพียงแต่อยากให้เจ้าได้ยินผ่านหู ดูผ่านตาบ้าง”ต่อไปเมื่อได้ร่ำเรียนวิชาจริงๆ ก็จะได้รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา“ท่านแม่ ข้าปวดหัวขอรับ”“ท่านแม่ วันนี้ข้าก็รู้สึกมิสบายขึ้นมา ง่วงนอนเหลือเกิน”เจ้าแฝดทั้งสองร้องโอดโอยพร้อมกับนอนหนุนตักของมารดาคนละข้าง ถึงแม้จะแสดงกิริยาออกมาราวกั
หลังจากที่จ้าวลี่อิงตอบตกลง มู่หรงเฉินก็ทำตามที่ตัวเองกล่าวทันที!ตอนนี้โรงหมอจ้าวได้ถือกำเนิดขึ้นกลางเมืองหลวง อยู่ห่างจากจวนแม่ทัพมู่ไม่ไกลนัก เขาสร้างสถานที่ทำงานของจ้าวลี่อิงอย่างยิ่งใหญ่ มีห้องตรวจรักษา ห้องผ่าตัด และห้องดูแลผู้ป่วยอย่างชัดเจนแม้แต่โอสถมากมายเขาก็สรรหามากองอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรที่หายากเพียงใดชายหนุ่มก็ตามหามาจนได้หากนางต้องการ มิหนำซ้ำยังว่าจ้างคนมาช่วยงานหญิงสาวเพื่อแบ่งเบาไม่ให้นางทำงานหนักจนเกินไปแม้กระทั่งบางวันมู่หรงเฉินเองก็ยังมาช่วยเหลือนางด้วยตนเอง หนึ่งก็เพื่อต้องการใกล้ชิดกับนาง สองก็เพื่อมาประกาศศักดาให้ผู้อื่นรับรู้ว่าเขามีภรรยาที่เก่งกาจมากเพียงใดถึงแม้จะเป็นโรงหมอเพิ่งเปิดใหม่ อีกทั้งหมอหญิงยังไม่เป็นที่ยอมรับในยุคสมัยนั้นมากนัก แต่ถึงกระนั้นก็มีชาวบ้านมากมายต่างมารอคิวการรักษามากมายจนนับไม่ถ้วนโดยเฉพาะศาสตร์การรักษาโดยการใช้มีดผ่าตัดแพร่กระจายออกไป ก็ยิ่งทำให้ผู้คนทั้งในและนอกเมืองหลวงต่างเดินทางมาหานางภายใต้ความหวังที่สว่างไสวขึ้นมาส่วนบางคนก็แค่เพียงมาดูให้เห็นกับตาว่าหมอหญิงจ้าวคนนี้นอกจากมีฝีมือด้านการแพทย์ที่หาตัวจับได้ยากแล้ว จ
“เรื่องนี้ข้าผิดเอง”เห็นอีกฝ่ายไม่โต้ตอบ แถมยังทำหน้าหงอยขนาดนั้นแล้วก็แสร้งกระแอมออกมาเสียงเบา“เรื่องนั้นก็แล้วไปเถิด ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ช่วยเหลือจนข้าออกมาจากคุกได้”“นั่นต้องชื่นชมหนังสือปฏิเสธการรักษาของเจ้าแล้วที่ทำให้ฝ่าบาทยอมปล่อยตัวเจ้าออกมา ข้าก็เพียงแต่ช่วยส่งเสริมเท่านั้น”เอ่ยชื่นชมหญิงสาวอย่างจริงใจในขณะที่หัวคิ้วของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้“ท่ารวบรวมชาวบ้านไปมากมายถึงเพียงนั้น ท่านไม่ถูกลงโทษเอาหรอกหรือ”ดูเหมือนว่าบางทีนางจะกังวลจนมากเกินไป ตอนนี้เขาก็ยังยืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่ตรงหน้านางไม่ใช่หรืออย่างไรคำถามนั้นทำให้ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อไปเล็กน้อยก่อนที่จะสบตานาง เอ่ยเสียงเบา“ข้าดีใจที่เจ้ามิใช่จ้าวซือซือ”มู่หรงเฉินเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ไม่ให้นางคิดถึงเรื่องนั้นอีก และดูเหมือนว่าจะได้ผลเสียด้วย!“ไม่ว่าอย่างไรคนที่ท่านขับไล่ออกจากจวนมาคืนนั้นก็เป็นข้า”“เรื่องนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่บ้างว่าเพราะเหตุใดเจ้าถึงได้มาสวมรอยแทนนาง”ในตอนนั้นแม้แต่เหมยตูเองก็เรียกนางว่าฮูหยินจ้าวลี่อิงกลอกสายตาอย่างขบคิด ไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น
สายตาของมู่หรงเฉินสั่นไหวยามที่มองสตรีทั้งสองคนสลับกันไปมา ถึงแม้ทั้งสองคนจะมีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกันทุกกระเบียด ทว่าแววตาที่มองเขาอยู่ตอนนี้ไม่เหมือนกันสักนิดคนหนึ่งคือจ้าวซือซือที่มักจะเก็บตัวเงียบอยู่ในจวนแม่ทัพ ส่วนอีกคนก็คือจ้าวซือซือที่ลงมือใช้มีดผ่าหน้าท้องเขาไม่ผิดแน่นี่ไม่ใช่วิชาแยกร่างอะไร แต่แท้จริงแล้วพวกนางคือคนละคน!ในตอนนี้เองไม่รู้ว่าตนเองควรจะต้องรู้สึกอย่างไร ควรจะรู้สึกโกรธที่ถูกหลอก หรือรู้สึกยินดีที่ หมอหญิงจ้าว ไม่ใช่คนที่เคยวางยาพิษเขาในค่ำคืนนั้นตอนนี้เองเขาเพิ่งรู้ตัวว่าภายในใจของตนเองช่างเบิกบานนัก ในที่สุดเขาก็สามารถรักนางได้อย่างไม่มีข้อกังขาอีก ทั้งเรื่องที่นางเป็นบุตรสาวของอดีตแม่ทัพจ้าวและเคยลอบสังหารเขาในคืนนั้น“ตกลงว่าภรรยาของท่านแม่ทัพคือคนไหนกันแน่เล่าขอรับ”หมิงเจ๋อถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งนั่นทำให้ชายหนุ่มกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่”มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสตรีของเขาคือคนไหน!ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลัคกี้ก็วิ่งเร็วๆ เข้ามาหา ภายในปากคาบลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง มิหนำซ้ำยังช้อนสายตาขึ้นมองสตรีทั้งสองคนแล้วกระดิกหางใส่อีกด้วยเก็บไปเล
เฮ้อ...แล้วอย่างไรเล่า เขาทำเพื่อนางถึงเพียงนี้ นางจะไม่รู้สึกอะไรได้จริงๆ น่ะหรือ?หญิงสาวกระแอมออกมาครั้งหนึ่ง“ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นคนช่วยข้าไว้”พูดแล้วก็ทำท่าจะเดินออกไป ทว่าเสียงที่กล่าวออกมาจากด้านหลังก็ทำให้ชะงักฝีเท้าลง“เจ้ามิอยากรู้หรอกหรือว่าแท้จริงแล้วแม่ทัพมู่มีใจให้จ้าวซือซือคนไหนกันแน่”แววตาของจ้าวลี่อิงมีความไม่แน่ใจเกิดขึ้นมา ก็จริงอยู่ที่ตอนนี้มู่หรงเฉินปฏิบัติตัวดีกับนางมาก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขายังคงเข้าใจว่านางคือจ้าวซือซือถึงแม้ว่าจ้าวซือซือตัวจริงจะเคยลงมือทำร้ายเขา ส่วนเขาเองก็เคยตั้งใจหย่าขาดกับนาง แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสิ่งที่เขาทำลงไปเช่นนั้น ภายใต้ความโกรธแค้นนั้นเคยมีความรู้สึกอื่นให้กับจ้าวซือซือหรือไม่จ้าวซือซือเห็นความลังเลที่เกิดขึ้นในดวงตาของจ้าวลี่อิงแล้วก็รีบโต้แย้งออกมา“ท่านวางใจเถิด ที่ผ่านมาท่านแม่ทัพมิเคยแสดงกิริยาที่มีใจต่อข้า”“นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่เคยสนใจต่างหาก”หมิงเจ๋อโต้แย้งคนที่ยืนเคียงอยู่ข้างกาย นัยน์ตาดำขลับมีครู่หนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความชั่วร้ายออกมาแม่ทัพมู่ทำให้คนรักของเขาตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน
”พี่หมิง”ทันทีที่จ้าวลี่อิงและเหมยตูกลับมาถึง พวกนางก็ตรงไปยังบ้านของหมิงเจ๋อทันทีด้วยความตื่นเต้น“พี่หมิง เปิดประตูให้พวกเราหน่อยเถิด”จ้าวลี่อิงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพบว่าประตูบ้านหลังนั้นยังปิดเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากภายใน“พี่หมิง...”ในขณะที่เหมยตูทำท่าจะร้องเรียกขึ้นมาอีกครั้ง ประตูก็ถูกแง้มออกมาอย่างระมัดระวังทันทีที่เหมยตูสบสายตากับคนที่ยืนอยู่หลังประตูทำให้นางสะอื้นไห้ มิหนำซ้ำมือยังสั่นคลอนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้อีกด้วย“คุณหนู” เหมยตูรีบก้าวเข้าไปหาแล้วจับมืออีกฝ่ายเอาไว้อย่างตื้นตัน “คุณหนู...คุณหนูของข้าจริงๆ ด้วย”จ้าวซือซือระบายรอยยิ้มอ่อนโยน แม้กระทั่งแววตาก็ไม่มีสิ่งใดแอบแฝงอยู่เลยนอกจากความยินดี จากนั้นจึงช้อนสายตาขึ้นมองคนที่อยู่เบื้องหลังในขณะที่จ้าวลี่อิงมีท่าทีกระอักกระอ่วนเกิดขึ้นเพราะไม่รู้ว่าต้องแนะนำตนเองกับอีกฝ่ายอย่างไร อีกทั้งจู่ๆ ก็มีคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองขนาดนี้มายืนจ้องหน้าอยู่ราวกับมองกระจก ก็ทำให้นางทำตัวไม่ถูก“ท่านคงเป็นแม่นางลี่อิง?”“ข้าเอง”“พี่หมิงเล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟังทั้งหมดแล้ว เหลือเชื่อนักว่าจะมีคนที่หน้าตาเหมือนข้าอยู่ด้วย”







