หากพร้อมแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออก

“นางจะผ่าท้องข้า...นางจะผ่าท้องข้า!”

ร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงจู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาด้วยใบหน้าแตกตื่น นั่นทำให้มู่หรงเฉินรีบก้าวเข้าไปหาและปลอบประโลมเสียงเบา

“ท่านแม่ ข้าเอง”

“เฉินเฉิน เจ้าได้ยินหรือไม่ว่านางจะรักษาข้าด้วยการผ่าท้อง นั่นมิใช่การฆ่าคนหรอกหรือ!”

ภายในใจของหงจื่อเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจนขนลุกชูชันไปหมดทั้งตัว สตรีที่กล้ากล่าวเรื่องฆ่าคนได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนั้นเป็นคนเดียวกันกับคนที่เคยอยู่ร่วมกันในจวนแม่ทัพจริงๆ น่ะหรือ

“ท่านแม่วางใจเถิด นั่นเป็นวิธีการรักษาอย่างหนึ่ง”

“เฉินเฉิน เจ้าสติเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร เจ้าควรจะแจ้งทางการว่านางเปิดโรงหมอหลอกลวงผู้คน เหตุใดเจ้าถึงได้เข้าข้างนางเล่า”

หงจื่อเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้บุตรชายของนางคับแค้นใจคนสกุลจ้าวยิ่งกว่าอะไรดี มิหนำซ้ำยังเป็นฝ่ายออกคำสั่ง ยื่นหนังสือหย่าให้กับสตรีผู้นั้นโดยไม่สนใจชะตากรรมที่รออยู่ตรงหน้า

แล้วนี่อะไร...หายออกจากจวนไปไม่กี่วันก็ยอมอ่อนข้อให้นาง แม้แต่สายตาที่มองนางก็ห่างไกลจากความชิงชัง

มู่หรงเฉินลอบผ่อนลมหายใจออกมา การที่จะอธิบายเป็นคำพูดให้มารดาเชื่อนั้นเห็นทีจะลำบาก เป็นเช่นนั้นเขาจึงตัดสินใจถอดเสื้อตัวนอกออก เปิดเสื้อตัวข้างใน บริเวณหน้าท้องมีรอยเย็บคล้ายตะขาบอยู่ตรงนั้น

“นั่น...”

“นางรักษาข้าด้วยการผ่าตัดเช่นกัน เพราะเหตุนี้ข้าจึงมั่นใจว่านางจะต้องรักษาท่านด้วยวิธีเดียวกันอย่างปลอดภัย”

หงจื่อกะพริบตาพร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มองดูบุตรชายที่ยืนอยู่ก่อนจะสะบัดหน้าไปทางอื่น

“ถึงอย่างไรข้าก็ต้องใช้เวลาทำใจบ้าง”

ริมฝีปากของมู่หรงเฉินกระตุกขึ้นเป็นรูปจันทร์เสี้ยว มองดูมารดาที่มีท่าทางอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านแม่พักผ่อนก่อนเถิดขอรับ”

“เจ้าก็ควรจะพักผ่อนได้แล้ว”

หงจื่อมองดูบุตรชายอย่างเป็นห่วง ถ้าหากมู่หรงเฉินเดินทางด้วยอาชามาเพียงตัวคนเดียวก็คงถึงที่หมายนานแล้ว แต่เป็นเพราะการเดินทางด้วยรถม้า จึงทำให้ใช้ระยะเวลาในการเดินทางไปถึงสามวัน

“ข้ามีเรื่องต้องจัดการขอรับ”

พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้หงจื่อมองไปรอบห้องก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ทันทีที่ออกไปภายนอก ใบหน้าของมู่หรงเฉินก็ดูตึงเครียดขึ้นมาหลายส่วน ร่างสูงใหญ่สาวเท้ายาวๆ ไปยังห้องของจ้าวลี่อิงทันที แน่นอนว่าเขาไม่ได้เอ่ยขออนุญาตแต่อย่างใด มือหนาก็ผลักประตูเข้าไปแล้ว

ดวงตาคมสำรวจไปรอบห้อง ไม่พบเห็นสตรีที่ตนต้องการตามหา แต่แทนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไป เขากลับค่อยๆ มองไปรอบข้างอย่างสำรวจ เตียงของนางเล็กนิดเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เลยด้วยซ้ำ

นางเป็นสตรีประเภทใดกันแน่ มีเงินทองมากมายถึงเพียงนั้นแล้วก็ไม่ยอมหาซื้อสิ่งของที่สตรีพึงชอบ

เขายังจำวันที่ขบวนเจ้าสาวนำนางมาถึงจวนแม่ทัพได้ วันนั้นนางมีทรัพย์สินติดตัวเป็นจำนวนมาก ครึ่งหนึ่งก็กลายเป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับและเครื่องแป้งประทินโฉมแล้ว

มู่หรงเฉินก้มลงเปิดกล่องเหล็กที่วางอยู่ใต้เตียงของนางอย่างถือวิสาสะ กระดาษแผ่นหนาที่ยับยู่ยี่ม้วนจัดเก็บเอาไว้ภายใน มีร่องรอยของความเปียกชื้นที่แห้งไปแล้ว

ตัวอักษรที่ขีดเขียนอย่างคมชัดช่างคุ้นเคยสายตายิ่งนัก ตัวอักษรแค่ไม่กี่คำพวกนั้นสามารถสื่อความหมายถึงการตัดเยื่อใยได้อย่างชัดเจน

หนังสือหย่าที่ลงนามด้วยปลายพู่กันของเขาเอง

นี่เป็นหลักฐานยืนยันว่าสตรีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนคนนี้ ก็คือจ้าวซือซือ อดีตภรรยาที่น่าเกลียดชังคนนั้นไม่ผิดแน่

ในขณะเดียวกัน เสียงพูดคุยหัวเราะต่อซิกก็ดังเข้ามาในโสตประสาทจนชายหนุ่มรีบม้วนเก็บหนังสือหย่ากลับลงที่เดิม ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

“โฮ่ง!”

ลัคกี้วิ่งเข้ามาพร้อมกับยกขาหน้าขึ้นทักทาย จ้าวลี่อิงหยุดชะงักพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง

“ผู้ใดอนุญาตให้ท่านเข้าห้องนอนของข้า”

“ข้าต้องการคุยเรื่องข้อตกลงระหว่างพวกเรา” ชายหนุ่มปรายตามองเหมยตูที่ทำตัวไม่ถูกอยู่เบื้องหลัง “ข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่าวันนี้จะเป็นวันที่ร่างกายของเจ้าพร้อมรับการตั้งครรภ์มากที่สุด”

ประโยคนั้นทำให้คนฟังร้อง อ้อ ออกมาครั้งหนึ่งด้วยใบหน้าไม่ยินดียินร้าย ส่วนเหมยตูกลับใบหน้าแดงก่ำ กวักมือเรียกลัคกี้ให้ออกไปด้วยกัน

“เจ้าออกมานี่”

มู่หรงเฉินมองดูเหมยตูที่พาสุนัขตัวโตออกไปอย่างรู้หน้าที่ เขามองดูหางที่ส่ายไปมานั่นอย่างค่อนขอดอยู่บ้าง

ดีเหมือนกัน เจ้าสุนัขน่าตายนั่นจะได้ไม่ทำอะไรให้เขาโมโหอีก!

“ข้าคิดจะคุยเรื่องนี้กับท่านอยู่พอดี”

หญิงสาวกล่าวออกมาในขณะที่คู่สนทนาเคลื่อนกายเข้ามาแนบชิดจนปลายจมูกของนางได้กลิ่นเหงื่อของเขาที่ปนเปออกมาในอากาศ

“เจ้าจะเริ่มผ่าตัดท่านแม่ของข้าเมื่อไหร่”

เสียงทุ้มถามออกมา ทำให้จ้าวลี่อิงยกมือขึ้นกอดอกคล้ายกำลังครุ่นคิดอยู่อย่างจริงจัง

“ผ่านพ้นคืนนี้ไป ท่านแม่ของท่านพร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลย”

วันนี้นางไข่ตก ครั้งเดียวเห็นทีจะสำเร็จอย่างแน่นอน

“ข้าพร้อมแล้ว ท่านพร้อมแล้วหรือยัง”

“.....”

ถึงแม้มู่หรงเฉินจะเคยร่วมอภิรมย์กับสตรีมาไม่น้อย แม้แต่นางคณิกาก็ยังต้องเสแสร้งทำเป็นเขินอายเพื่อเรียกความน่าสงสารเห็นใจ แต่หญิงผู้นี้กลับยืนมองหน้าเขา ไร้ยางอายแม้แต่นิดเดียว

รู้สึกประหลาดจนเริ่มไม่ถูกแล้ว!

“หากพร้อมแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกกันเถิด”

เป็นประโยคเชิญชวนที่ไม่มีความยั่วเย้าเลยสักนิด ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ปลดอาภรณ์ของตัวเองออกโดยไม่ช้อนสายตามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ

เอาน่า! ต่างคนต่างถอด ไม่มีอะไรให้อายหรอก เรือนร่างของบุรุษก็เหมือนๆ กันทั้งนั้นแหละ

หญิงสาวคิดในใจเช่นนั้นแล้วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หากแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องผงะเมื่อเห็นมู่หรงเฉินยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มิหนำซ้ำยังเอามือไพล่หลังจ้องมองนางตาไม่กะพริบ

“เหตุใดท่านมิถอดออกเล่า”

หญิงสาวมองเขาตาโต ในขณะที่หมอนี่ยังคงสวมใส่ทุกอย่างครบถ้วน ทว่าเสื้อผ้าของนางหล่นไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เหลือเพียงเอี๊ยมสีขาวเบาบางปิดบังรูปร่าง

ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัว แม้แต่สายตาก็จดจ้องตาไม่กะพริบ

“เจ้าต้องการสิ่งใดก็จัดการเอาเอง”

เสียงทุ้มเค้นลอดไรฟัน ถึงแม้จะไม่ใช่สตรีที่เขามีใจให้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็มีความต้องการเช่นบุรุษทั่วไป แต่เขาจะไม่กระโจนเข้าใส่ให้นางได้ใจอย่างแน่นอน

จ้าวลี่อิงทวนคำพูดของเขาก่อนจะขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

หมอนี่กำลังสั่งให้นางเป็นฝ่ายเริ่ม?