ความสนุกเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“ตอนนี้ผ่านมาสี่วันแล้ว ท่านแม่ทัพยังมิกลับมา ไม่แน่ว่าอาจจะเปลี่ยนใจ...”

ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอาชาและฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล หลังจากนั้นจึงปรากฏให้เห็นรถม้าขนาดใหญ่มาจอดเทียบพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่กระโดดลงมาเพื่อรอรับร่างของอีกคน

จ้าวลี่อิงนั่งขัดสมาธิพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก มองดูร่างที่ดูอ้วนท้วนกว่าแต่ก่อนอยู่บ้างค่อยๆ ลงมา ถึงแม้ผิวพรรณของอีกฝ่ายจะดูผุดผ่องเพราะไม่ได้ตรากตรำทำงาน แต่ใบหน้าของนางกลับดูทุกข์ใจและมีร่องรอยเหี่ยวเฉาตามวัย

สตรีผู้นี้ดูแตกต่างจากหญิงที่สั่งให้คนลากนางออกจากห้องอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ผิดตัวแน่

“ท่านแม่ทัพ กลับมาแล้วหรือ”

จ้าวลี่อิงกระตุกมุมปากขึ้น เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา รู้สึกนึกสนุกอยู่บ้าง

แน่นอนว่าในทันทีที่หงจื่อมองเห็นคนที่กำลังสาวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคงก็ตาหลีตาเหลือก กระตุกชายแขนเสื้อของบุตรชาย

“เหตุใดถึงเป็นนาง”

“นางก็คือหมอหญิงที่ผู้คนกล่าวถึงขอรับ”

มู่หรงเฉินไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายความเป็นมาของนางอย่างไร เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เชื่อถ้าหากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเองมาหลายวัน

“นางคงหลอกลวงเจ้า คิดจะแก้แค้นพวกเรา”

“ถ้าหากไม่มั่นใจในตัวข้า พวกท่านจะกลับไปก็ได้นะ”

จ้าวลี่อิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่หงจื่อจะมองอีกฝ่ายตาถลนแล้วจับมือบุตรชายเอาไว้แน่น

“เฉินเฉิน ข้ามิยอมให้นางแตะต้องตัวข้าหรอกนะ ลืมไปแล้วหรือว่านางเคยทำอะไรกับพวกเราเอาไว้บ้าง”

มู่หรงเฉินลอบผ่อนหายใจออกมา กล่าวอย่างใจเย็น

“ท่านแม่ ข้าเฟ้นหาหมอมาทั่วแผ่นดินก็ยังรักษาอาการเจ็บป่วยของท่านมิได้ ท่านลองดูสักครั้งเถิดขอรับ”

“เจ้ามิคิดหรือว่านางอาจจะแกล้งวางยาพิษให้ข้ากินก็ได้ เฉินเฉิน...เจ้าอย่าวางใจคนสกุลจ้าวนัก”

ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปาก เหลือบมองจ้าวลี่อิงที่ยักไหล่ขึ้นเล็กน้อยราวกับจะบอกว่า ข้าไม่ได้เป็นคนผิดสัญญานะ!

“นางเคยรักษาข้าจนหายดี”

ประโยคนั่นทำให้ใบหน้าของหงจื่อเหลอหลา นางกำมือแน่นรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจ อาการเจ็บป่วยทำให้นางทรมานมากก็จริง แต่ครั้นจะให้รักษากับสตรีที่แสนชังก็เป็นเรื่องยากจะรับไหว

“หากท่านยังมิไว้วางใจ เช่นนั้นข้าจะตรวจท่านโดยไม่แตะเนื้อต้องตัว เพียงแค่ตอบคำถามของข้ามา”

หงจื่อเชิดหน้าขึ้น มีหมอที่ไหนบ้างตรวจคนโดยไม่แตะต้องชีพจร

“ถ้าหากเจ้าพูดจาเลอะเทอะ ข้าจะแจ้งทางการให้ลงโทษที่เจ้าหลอกลวงผู้อื่น”

เหมยตูจับชายเสื้อของเจ้านายเอาไว้แล้วโคลงศีรษะเล็กน้อย หากแต่จ้าวลี่อิงกลับส่งยิ้มออกมา

“ท่านปวดท้องตลอดเวลาหรือไม่”

“เวลาท้องว่าง เวลานอนราบและหลังกินอาหาร”

การที่อีกฝ่ายทนกับอาการปวดท้องมาระยะเวลานาน เป็นๆ หายๆ เช่นนี้ตัดไส้ติ่งอักเสบที่มู่หรงเฉินเป็นออกไปได้เลย

นอกจากนี้ยังปวดในช่วงท้องว่างและกินอิ่มก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเกิดจากระบบย่อยอาหารผิดปกติ โดยเฉพาะในช่วงเวลาของการนอนราบจะทำให้กรดไหลย้อนขึ้นมาจนทำให้เกิดอาการผิดปกติ

“ช่วงที่ท่านเริ่มมีอาการนี้ ท่านกินของเผ็ดบ่อยขึ้นหรือไม่”

หงจื่อกลอกสายตาอย่างขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมาเสียงเบา มือทั้งสองเริ่มประสานกันอยู่ด้านหน้า ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามถึงเรื่องแบบนี้ด้วย

“ข้าชอบกินเผ็ดมาแต่ไหนแต่ไร”

อันที่จริงหลังจากที่ขับไล่สตรีผู้นี้ออกไปจากจวนได้แล้วนางก็รู้สึกเจริญอาหารมากขึ้น ปริมาณการกินเผ็ดของนางก็เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

“สรุปได้ว่าท่านกินเผ็ดติดต่อกันมาเนิ่นนานและเพิ่มปริมาณมากขึ้น จากนั้นก็ปวดแสบบริเวณเหนือสะดือ เมื่อดื่มนมอาจจะอาการดีขึ้นมาบ้าง ยามที่ท่านนอนราบไปครู่หนึ่งก็จะรู้สึกแสบร้อนขึ้นกลางอกจนนอนไม่หลับ”

เมื่อพูดจบหงจื่อก็เบิกตามองจ้าวลี่อิงอย่างไม่เชื่อสายตา นางตอบคำถามไปเพียงไม่กี่ประโยคอีกฝ่ายก็สามารถบอกอาการที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมดโดยที่บางอย่างนางยังไม่ได้พูดออกไปด้วยซ้ำ

หรือว่าสตรีที่เคยแต่นั่งกินนอนกินอยู่ในจวนคนนั้นจะมีความรู้ด้านการแพทย์จริงๆ?

“แล้วจะต้องรักษาอย่างไร”

เป็นมู่หรงเฉินที่ถามออกมา

“ข้าจะสั่งยารักษาแผลในกระเพาะอาหารให้ ระหว่างรักษาห้ามท่านกินของเผ็ดเด็ดขาด”

หงจื่อเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

“ข้าได้รับโอสถมามิรู้กี่ขนาน ถึงแม้จะบรรเทาความเจ็บปวดไปได้บ้างแต่ก็บรรเทาได้ชั่วครั้งชั่วคราว”

จ้าวลี่อิงผงกศีรษะเร็วๆ ได้แต่คิดในใจว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายยังกินเผ็ดไม่ขาดนั่นแหละถึงทำให้ไม่หายขาดเสียที

“ก็จริงอยู่ที่โอสถจะสามารถบรรเทาอาการของท่านได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ว่าข้าสามารถรักษาอาการของท่านให้หายขาดได้นะ”

ได้ยินแบบนั้นแล้วหงจื่อก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความคาดหวังอย่างไม่รู้ตัว

“ข้าจะผ่ากระเพาะอาหารของท่านออกมา คราวนี้ก็สามารถขจัดต้นเหตุได้แล้ว”

แม้จะไม่เข้าใจนักว่าส่วนใดคือกระเพาะอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้หางตาของคนฟังกระตุกนั่นก็คือ...

“ผ่าเอาออกมาหรือ”

“อืม”

จ้าวลี่อิงพยักหน้าลงด้วยสีหน้าจริงจัง ยิ่งทำให้คู่สนทนาใบหน้าซีดเผือดขึ้นมา

“เจ้าหมายถึงเอามีดผ่าลงไป?”

นางเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เป็นวิธีการรักษาจริงๆ หรือวางแผนสังหารอยู่กันแน่

ยิ่งเห็นความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นนัยน์ตาของอีกฝ่ายก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

“ใช่แล้ว ข้าจะใช้มีดอันเล็กเท่านิ้วก้อยกรีดลงไปบนหน้าท้องของท่านแล้วควักเอามันออกมาทิ้งเสีย แต่ท่านไม่ต้องกังวลไปเพราะแผลที่เกิดขึ้นจะเล็กมาก อ้าว!”

หญิงสาวรีบเอามือขึ้นปิดปากเพื่อปิดบังความขำขันที่เกิดขึ้น คนผู้นี้ช่างใจเสาะเหลือเกิน นางยังพูดไม่ทันจบประโยคร่างอ้วนท้วนนั่นก็คอพับคออ่อน แขนขาไม่มีแรงจนหงายหลังไปแล้ว

“ท่านแม่”

มู่หรงเฉินประคองมารดาของตนด้วยความตื่นตระหนกในขณะที่จ้าวลี่อิงยักไหล่ให้ครั้งหนึ่ง

นางยังไม่ได้ทำอะไรเลย!

ชายหนุ่มได้แต่พามารดาของตนเข้าห้องพักของตนเองไปโดยที่มีสตรีทั้งสองคนหัวเราะคิกคักกันอย่างยินดี

“คุณหนูเก่งกาจเหลือเกินเจ้าค่ะ”

ตอนแรกนางกลัวว่าคุณหนูจะถูกอดีตแม่สามีใจร้ายเล่นงานเหมือนกับตอนอยู่ในจวนแม่ทัพ แต่เมื่อเห็นวิธีการรับมือของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกสนุกสนานและวางใจเพิ่มขึ้นอีกหลายร้อยเท่า

แต่สิ่งหนึ่งที่นางสงสัยนั่นก็คือ...

“ว่าแต่อาการของฮูหยินผู้เฒ่า จำเป็นต้องผ่าตัดอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

“ไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นหรอก”

“แล้วเมื่อครู่นี้....”

“ก็สนุกดีมิใช่หรือ”