บทที่ 1 ลมหายใจมังกร

จิ่งรั่วอิงนอนพักอยู่บนเตียงร่วมหลายสิบวัน ในที่สุดอาการบาดเจ็บของนางก็ทุเลาลง ไม่รู้เพราะฮ่องเต้มีเมตตาหรืออยากทรมานนางต่อกันแน่ เขาจึงส่งท่านหมอมารักษาแผลให้ อาการของนางจึงดีขึ้นมาก แม้บาดแผลจะแห้งสนิทแล้ว แต่ยามขยับกายก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบๆอยู่บ้างเล็กน้อย หลายวันมานี้นางเริ่มปลงตกมากขึ้นแล้ว จึงไม่ร้องไห้เพราะอยากกินเนื้ออีก หลิงซีและอันหรานยกอะไรมาให้กิน นางก็กินจนหมดเพื่อให้ตนเองมีชีวิตอยู่รอดต่อไป

จะว่าไปก็น่าแปลกใจไม่น้อยเลย ในเหตุการณ์ที่นางเห็นล่วงหน้า เซี่ยเทียนอวี้ฮ่องเต้ผู้นั้นรักใคร่เจ้าของร่างเดิมมากมิใช่หรือ แล้วเหตุใดเขาจึงตัดใจทำร้ายนางได้ลงคอกัน

เหตุใดสถาณการณ์มันจึงดูแปลกไปเช่นนี้เล่า

"พระสนมเพคะได้เวลาเสวยอาหารเช้าแล้วเพคะ"

หลิงซีนางกำนัลน้อยยกอาหารเข้ามาวางลงตรงหน้านาง จิ่งรั่วอิงที่เห็นอย่างนั้นก็ค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อย

“เหตุใดวันนี้จึงมีซาลาเปาด้วยเล่า”

"หม่อมฉันเอาของมีค่าไปติดสินบนนางกำนัลห้องเครื่องมาเพคะ พวกนางจึงมอบซาลาเปาไส้เนื้อมาสามลูก พระสนมรีบเสวยตอนร้อนๆเถอะเพคะ"

หลิงซียื่นซาลาเปาส่งให้จิ่งรั่วอิง จิ่งรั่วอิงที่เห็นอย่างนั้นก็ดีใจมากรีบกินซาลาเปาตรงหน้าทันที สวรรค์ นี่มันโคตรจะฟินเลย ตั้งแต่ทะลุมิติมานี่เป็นครั้งแรกที่นางได้กินเนื้อ เช่นนี้ค่อยมีเรี่ยวแรงขึ้นมาหน่อย

ในขณะที่นางกำลังกินซาลาเปาไส้เนื้ออย่างเอร็ดอร่อย สายตาก็เหลือบไปเห็นหลิงซีและอันหลานที่กำลังนั่งน้ำลายไหลอยู่ไม่ไกล นางจึงแบ่งซาลาเปาที่เหลืออยู่อีกหนึ่งลูกให้สาวใช้ทั้งสองเอาไปแบ่งกันกินทันที

หลิงซีและอันหรานค่อนข้างแปลกใจไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรคุณหนูไม่เคยแบ่งของกินให้พวกนางเลย แต่หนนี้กลับใจดีนัก พวกนางยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงยื่นมือไปรับซาลาเปามากินด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง

"ฝ่าบาทเสด็จ!"

จิ่งรั่วอิงเพิ่งจะกินอิ่มได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของขันทีแจ้งว่าฮ่องเต้เสด็จ นางแทบสำลักน้ำชาในปาก ส่วนหลิงซีและอันหรานก็ลนลานจนซาลาเปาแทบหลุดมือ รีบหมอบลงไปที่พื้นทันที

จิ่งรั่วอิงรีบหันไปมองที่ประตูทันที ก่อนจะพบว่ายามนี้มีบุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามา ชุดที่เขาสวมใส่คือฉลองพระองค์ของฮ่องเต้ ใบหน้าของเขาหล่อเหลามาก อีกทั้งยังมีกลิ่นอายสูงส่งดูน่าเกรงขามอยู่ในที

นี่น่ะหรือเซี่ยเทียนอวี้ฮ่องเต้

ว้าว หล่อเหลาอย่างกับหลุดออกมาจากในซีรี่ส์เลย 

 เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองจิ่งรั่วอิงอย่างเย็นชาคราหนึ่ง ส่วนจิ่งรั่วอิงที่ถูกความหล่อของเซี่ยเทียนอวี้ดึงดูดก็ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองต้องทำความเคารพเขา หลิงซีและอันหรานพยายามดึงชายกระโปรงนางเพื่อส่งสัญญาณให้ทำความเคารพฮ่องเต้ แต่ดูเหมือนจิ่งรั่วอิงจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย นางยังคงจ้องมองเขาอย่างหลงใหลอยู่เช่นนั้น

เซี่ยเทียนอวี้ส่งเสียงเหอะในลำคอ ก่อนจะไล่ข้ารับใช้ออกไปให้หมดไม่เว้นแม้กระทั่งหลิงซีและอันหราน เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วจิ่งรั่วอิงก็นึกขึ้นมาได้ ว่านางยังไม่ได้ทำความเคารพเขา

"ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ เมื่อครู่หม่อมฉันเสียมรรยาทแล้ว"

เอาวะ ดูซีรี่ส์มาก็มาก ทำความเคารพตามแบบในซีรี่ส์ก็แล้วกัน

เซี่ยเทียนอวี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ลอบดูแคลนในใจ ดูนางสิ แสดงให้ผู้ใดดูกัน

หรือนี่จะเป็นแผนการใหม่เพื่อมัดใจบุรุษ

ต้องใช่แน่ๆ!

"จิ่งรั่วอิง นี่เจ้าคงกำลังวางแผนการใหม่อยู่สินะ ปีนขึ้นเตียงข้าไม่ได้ผลจึงคิดจะแกล้งทำเป็นนอบน้อมเพื่อเอาใจข้า เจ้าฝันไปเถอะ ข้าไม่หลงกลคนอย่างเจ้าหรอก ข้าจะกักขังเจ้าเอาไว้ในวังหลวง ไม่ให้เจ้าได้สมปราถนา!"

จิ่งรั่วอิงตกใจจนถอยหลังกรูดพลางย่นหว่างคิ้ว เหตุใดเขาจึงดูเกลียดชังนางมากถึงเพียงนี้เล่า

หรือว่าเขาก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล่วงหน้าเช่นเดียวกับนาง

ไม่น่าใช่กระมัง มันคงไม่เกิดเรื่องอเมซิ่งเช่นนี้ขึ้นพร้อมกันหรอก

เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้าไม่ตอบ ซ้ำยังดูเหม่อลอยไม่สนใจเขา เซี่ยเทียนอวี้ก็เริ่มโมโห เขายื่นมือไปบีบปลายคางของนางอย่างแรง จนคนถูกบีบเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

"ตอบ! เจ้าคิดจะยั่วยวนให้ข้าหลงใหลใช่หรือไม่ เจ้าคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ เจ้าช่างเสแสร้งเก่งยิ่งนัก!”

จิ่งรั่วอิงเข้าใจได้ในทันทีว่ายามนี้นางคงทะลุมิติมาเจอกับผัวชั่วในตำนานเข้าให้แล้ว หญิงสาวพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่ยิ่งนางดิ้น เซี่ยเทียนอวี้ก็ยิ่งออกแรงบีบปลายคางของนางมากยิ่งขึ้น ซ้ำยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้นางอีกด้วย

“ดิ้นทำไม เจ้ายิ่งดิ้นข้ายิ่งไม่ปล่อยเจ้า!"

"อย่าเอาหน้ามาใกล้หม่อมฉันเพคะ โปรดถอยออกไปก่อน!"

"ทำไม เริ่มรังเกียจข้าขึ้นมาแล้วหรือ พอถูกข้ามองเจตนาออกเจ้าก็ไม่รักษาท่าทีเสียแล้ว ข้าจะยื่นหน้าเข้าไปอีก ยิ่งเจ้ารังเกียจข้าก็ยิ่งจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เจ้า ให้เจ้าจำหน้าข้าให้ขึ้นใจ!"

"ปล่อยเพคะ!"

“ไม่ปล่อย!"

"ปล่อยเถอะเพคะ ปล่อยแล้วช่วยไปบ้วนปากด้วย ยามนี้ในปากพระองค์มีแต่กลิ่นกระเทียม มันเหม็นจนหม่อมฉันตาจะเหล่แล้วเพคะ!"

เซี่ยเทียนอวี้ "...."

เซี่ยเทียนอวี้ถึงกับอึงงั้นไปทันที เหตุใดจึงผิดพลาดไม่เป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้เล่า เดิมทีนางควรจะถูกเขากดดันจนทนไม่ไหวและต้องตอบว่า ปล่อยหม่อมฉันเพคะ ใช่แล้ว! หม่อมฉันหลอกใช้พระองค์ทั้งนั้น พระองค์ทรงโง่เอง ไอ้โง่ พระองค์มันเป็นควายกลับชาติมาเกิด! 

มันควรต้องเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ?

แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นว่า ในปากของเขามีกลิ่นกระเทียมกันเล่า?

เซี่ยเทียนอวี้หันมามองจิ่งรั่วอิงอีกหน ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตาดำของนางไหลไปคนละทิศละทางแล้วจริงๆ

นางเหม็นจนตาเหล่จริงด้วย!

ด้านจิ่งรั่วอิงเมื่อผลักเซี่ยเทียนอวี้ให้ออกห่างจากตนเองได้แล้ว นางก็ถึงกับต้องสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่และตบดวงตาตนเองให้กลับเข้าที่ ก่อนจะครุ่นคิดในใจ

ให้ตายเถอะ นี่สินะที่เรียกว่าลมหายใจมังกร!

เซี่ยเทียนอวี้ยามนี้เริ่มลนลานยืนไม่ติดที่ เขายกมือขึ้นมาป้องปากตนพลางพ่นลมหายใจออกมาดม ก่อนจะผงะเล็กน้อย

กลิ่นกระเทียมจริงๆด้วย บัดซบ เป็นกลิ่นกระเทียมจริงๆ!

เขากินไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น แล้วเหตุใดกลิ่นมันจึงแรงเช่นนี้เล่า?

มารดามันเถอะ อย่าว่าแต่นางทนไม่ได้เลย ตอนนี้เขาเองก็เริ่มจะทนตนเองไม่ได้แล้วเหมือนกัน!

"ไป๋กงกงเข้ามานี่!"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ไป๋กงกงที่ได้ยินเจ้านายเรียกหาตนก็รีบกระวีกระวาดวิ่งเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว  

“ฝ่าบาทมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

"กระเทียมบัดซบนี่ทำให้้ข้าขายหน้า เจ้าจงเอามันไปเผาทิ้งให้หมด อย่าให้้ข้าเห็นว่ามีกระเทียมอยู่ในวังหลวงอีก"

"หา?"

"หาบิดาเจ้าหรือ รีบไปเอากระเทียมมาเผาสิ  กระเทียมเวร!"

ไป๋กงกงฟังจบก็ถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ 

หรือว่าฝ่าบาทจะเถียงจิ่งกุ้ยเหรินไม่ชนะ จึงเอาโทสะไปลงกับกระเทียม 

โธ่ น้องกระเทียมผู้น่าสงสาร ขอให้เจ้าเดินทางไปสู่ภพภูมิที่ดีเถอะนะ อย่าได้จองเวรจองกรรมฝ่าบาทเลย!