บทที่ 4

คาร์เตอร์ซึ่งเพิ่งเดินถึงประตูก็หยุดชะงักฝีเท้าลง

เขาหันกลับมามองฉันราวกับว่าฉันเป็นเด็กที่กำลังงี่เง่า

"เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? ชดใช้งั้นเหรอ?"

เขาเดินถอยหลังกลับมาหาฉันสองก้าว เอื้อมมือจะมาจับแก้ม แต่ฉันหันหน้าหนีมือของเขา

เขาไม่ได้โกรธที่ถูกปล่อยให้มือค้างอยู่กลางอากาศ เขาแค่หัวเราะอยู่ในลำคอ แล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูทสั่งตัดราคาแพง

"สโลนที่รักของผม เดี๋ยวนี้หัดพูดจาแข็งกร้าวแล้วเหรอ? ที่รัก อย่าทำเป็นเรื่องดราม่าไปหน่อยเลยน่า" "ฤทธิ์ยาสลบยังค้างอยู่ในหัวหรือเปล่าเนี่ย?"

ความเจ็บปวดที่หน้าท้องรุนแรงจนฉันแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่ฉันยังคงจ้องตาเขาไม่หยุด "ฉันพูดจริง"

"คาร์เตอร์ รอสซี่ คุณจะต้องคุกเข่าและเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้"

เมื่อสายตาของเราหันมาสบกัน เมื่อเขาเห็นว่าฉันไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว คาร์เตอร์ก็ดูประหลาดใจ แต่เขาก็รีบส่ายหัวทันที

เขาโน้มตัวลงมาเอาหน้ามาแนบชิดใบหูฉัน ลมหายใจของเขาอุ่นจัด "ก็ได้ งั้นคุณก็แสดงให้ผมดูหน่อยแล้วกันว่าเจ้าหญิงตัวน้อยของผมจะทำให้ผมเสียใจได้ยังไง"

"แต่สำหรับตอนนี้..." เขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากฉันเบาๆ "โอเคๆ ผมผิดเองก็ได้ พอใจหรือยัง? ผมขอโทษ"

"มันก็แค่เรื่องตลก ทุกคนก็แค่สนุกกัน คุณเป็นภรรยาผม เป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลรอสซี่นะ คุณต้องใจกว้างหน่อย อย่ามาอาละวาดกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลย หืม?"

"พักผ่อนให้หายไวๆ ล่ะ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะมาหาคุณ"

พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้น แถมยังผิวปากอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินจากไป

เขามั่นใจว่าฉันก็แค่ระบายอารมณ์และไม่มีวันทิ้งเขาไปได้

เขามั่นใจด้วยว่าฉันเป็นของเขาตลอดไป

ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสคาวเลือด จนกระทั่งแผ่นหลังของเขาหายลับไปจากทางเดิน ความอบอุ่นสุดท้ายในหัวใจมลายกลายเป็นน้ำแข็ง

ฉันค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องสำรองที่เข้ารหัสไว้ออกมาจากใต้หมอน แล้วกดเบอร์ลับเบอร์หนึ่ง

"ฉันเอง"

"เริ่มใช้แผนคุ้มครองสินทรัพย์ระดับหนึ่ง ส่งรถมาที่โรงพยาบาล เดี๋ยวนี้"

ปลายสายดูตกใจแต่ยังคงไว้ซึ่งความเคารพอย่างสูงสุด

"เจ้าหญิง? ในที่สุดท่านก็จะกลับมาแล้วหรือครับ? รับทราบครับ ทีมคุ้มกันหุ้มเกราะที่ดีที่สุดของเรากำลังเดินทางไป"

ฉันวางสาย ฝืนทนความเจ็บปวดที่แสบร้อนจากแผลที่ฉีกขาด ค่อยๆ อุ้มลูกชายที่กำลังหลับขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากของลูกน้อย

"ไม่ต้องกลัวนะลูกรัก"

"ความเจ็บปวดที่พวกมันทำกับเรา... แม่จะทำให้ไอ้พวกสารเลวนั่นชดใช้ทุกวินาทีเลย"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถเอสยูวีหุ้มเกราะสีดำแล่นมาจอดเงียบๆ ที่หน้าโรงพยาบาล

ฉันประคองกอดลูกชาย ก้าวขึ้นรถคันหนึ่งแล้วจากไปโดยไม่หันกลับอีกเลย

...

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลรอสซี่

คาร์เตอร์นั่งอยู่บนโซฟาหนัง แกว่งแก้ววิสกี้ที่มีเหล้าเหลืออยู่ครึ่งแก้วไปมา สายตาจ้องไม่หยุดที่หน้าจอโทรศัพท์ แววตาแฝงความหงุดหงิด

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เขาออกจากโรงพยาบาล และยังไม่มีการติดต่อใดๆ จากฉันเลย

ปกติแล้ว ฉันจะต้องส่งข้อความยาวเหยียดราวกับนิยาย หรือไม่ก็โทรหาเขาเป็นร้อยสายแล้ว

คาร์เตอร์บีบดั้งจมูกตัวเอง เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเย็นเยียบในดวงตาของฉันตอนที่ฉันบอกว่าเขาจะต้องชดใช้

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มปั่นป่วนอยู่ในท้องของเขา

เขามีลางสังหรณ์จางๆ ว่าครั้งนี้ เรื่องตลกมันอาจจะล้ำเส้นเกินไปหน่อย

"คาร์เตอร์ คุณว่าตรงนี้เป็นยังไงบ้างคะ?"

ข้างตัวเขา เสียงของโซเฟียขัดจังหวะความคิด

เธอเบียดตัวเข้าหาเขาพลางสั่งงานสาวใช้สองสามคนให้ตกแต่งประตูทางเข้า

พวกเธอกำลังแขวนพวงหรีดดอกลิลลี่สีขาวที่ใช้ในงานศพ

ตรงกลางพวงหรีด มีรูปหน้าของฉันตอนที่บิดเบี้ยวจากการคลอดลูกที่ปริ้นออกมาเป็นสีขาวดำแปะอยู่

ข้างใต้รูป มีตัวอักษรเขียนไว้อย่างประณีตแต่เปี่ยมด้วยเจตนาร้ายว่า: "สโลน พวกเราทุกคนสวดภาวนาให้คุณนะ"

นี่คือ "พิธีต้อนรับกลับบ้าน" ที่โซเฟียจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจ

เมื่อมองดูผลงานชิ้นเอกที่น่าสะอิดสะเอียนบนผนัง คาร์เตอร์ก็ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

"นี่จะเป็นเรื่องตลกเรื่องสุดท้ายนะโซเฟีย"

เขากระดกวิสกี้ที่เหลือจนหมดรวดเดียว น้ำเสียงแฝงความตักเตือน "หลังจากวันนี้ไป ถ้าคุณเบื่อ ก็ไปหาความสนุกอย่างอื่นทำซะ ยังไงสโลนก็เป็นแม่ของลูกชายผม"

ใบหน้าของโซเฟียแข็งทื่อ เธอกำลังจะเริ่มงอแงตอนที่คาร์เตอร์เหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังอย่างหมดความอดทน "ทำไมสโลนยังไม่ตอบข้อความกลับมาอีก? นี่มันกี่โมงแล้ว?"

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เขารวบกุญแจรถจากบนโต๊ะ ตั้งใจจะกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูให้แน่ใจ

ขณะนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็รีบพรวดพราดผ่านประตูเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "

บอส! ข่าวร้ายครับ!"

"เราได้รับโทรศัพท์จากทางโรงพยาบาล คุณนายรอสซี่... เธอพาลูกหนีไปแล้วครับ!"