บทที่ 10 ถอยห่าง

หลังจากนั้นไม่นานพาทต้าก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาเกือบเช้ามืด เขารีบคลายหญิงสาวออกจากอ้อมกอดทันที พลางนึกโทษตัวเองที่เผลอตัวเองกอดร่างนุ่มนิ่มทั้งคืน เพียงชั่วครู่ใบหน้าแฟนสาวก็ลอยขึ้นมาในหัวจึงรีบควานหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายจากเหตุการณ์เมื่อคืนมาสวมใส่รวบๆ ก่อนที่จะมีคนมาเห็น และไม่รอช้ารีบเปิดหน้าต่างกระโดดลงจากระเบียงเพื่อไปยังห้องพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันมามองหญิงสาวเลย

“อื่อออ เมื่อยจัง” เสียงของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาในสาววันใหม่เพียงลำพังด้วยความมเมื่อยล้า มองหาคนที่เธอรักที่นอนด้วยกันเมื่อคืนแต่ก็ไม่พบ เหลือเพียงความว่างเปล่าบนที่นอนที่ไร้ไออุ่นจากฝั่งของเขา แสดงให้เห็นว่าเขาคงออกไปนานแล้ว

เธอจึงได้แต่คิดน้อยใจว่าที่เธอเป็นอยู่ไม่ต่างอะไรกับหญิงขายบริการเลย จะต่างกันแค่ตรงที่เขาไม่ได้ให้เงินเธอทุกครั้งที่ได้ร่วมกันแค่นั้นเอง แค่คิดเพียงเท่านี้ก็พลันให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตอย่างไม่รู้ตัว นานนับ 5 นาทีพอตั้งสติได้ ก็คิดว่าเขาคงกลัวคนมองเธอไม่ดีคิดจะจับเขา เขาจึงทำเช่นนี้

“เอาน่า ยังไงเขาก็เป็นห่วงเรา ไม่งอแงนะต้นข้าว” หญิงสาวบอกกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับพาร่างกายที่ผ่านศึกหนักมาเกือบทั้งคืนเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย เธอตกใจมากเมื่อเห็นตัวเองในกระจกที่เต็มไปด้วยรอยราคะที่เขาฝากไว้ ตังแต่ลำคอระหงส์ หน้าออกที่เคยขาวเนียนบัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงคล้ำ แผ่นหลัง แม้กระทั้งเรียวขาก็แทบจะไม่มีบริเวณไหนที่ไม่มีรอยเลย แต่เมื่อครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำกับเธอ น้ำตาที่เพิ่งหายไปกลับไหลขึ้นออกมาอีกครั้ง เมื่อร้องจนพอใจเธอก็หันมาทำความสะอาดร่างกายจนทั่วแม้สายน้ำจะไม่ได้ลบรอยราคีเหล่านั้นก็ตาม

เมื่ออาบน้ำเสร็จเธอจึงแต่งตัวด้วยชุดเรียบร้อยมากเพราะต้องการปกปิดรอยต่างๆตามร่างกายที่พาทต้าได้ทำไว เธอสวมชุดกระโปรงผ้าพลิ้วสีฟ้าขาวยาวจนถึงตาตุ่ม พร้อมกับเสื้อยืดสีขาวตัวบางคอกลม และผ้าคลุ่มไหลสีฟ้าที่เธอเอามาพันรอบๆ คอและหัวไหล่ แต่เธอก็ไม่ลืมทาคอลซีลเลอร์ปกปิกไว้อีกชั้น

“หน้าซีดเชียวนะเมื่อคืนไม่ทำอะไรมาต้นข้าวว” เมย์ทักเธอเสียงดังจนทุกคนในห้องอาหารต่างมองมายังเธอเป็นตาเดียว ด้วยชุดที่เอสวมอยู่ยิ่งทำให้ทุกคนต่างคิดตามคำพูดของเมย์

“สงสัยรับจ๊อบมาสิท่า 55555” เมย์ยิ่งเสียงดังขึ้น

“แล้วแต่เธอจะคิด สมองของคนเราไม่เท่ากัน ฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องมาอธิบายเรื่องของฉันให้เธอฟัง”

จากนั้นเธอก็เดินไปตักข้าวและเดินไปนั่งทานคนเดียวเงียบๆ ที่โต๊ะตัวเดิมที่เธอเคยนั่ง โดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดของเมย์ที่โดนเธอตอบกลับอย่างเจ็บแสบ

“กรี๊ดดดดด อินั้งบ้ากล้าดีไงมาว่าฉัน”

“หยุดได้แล้วเมย์ไปทานข้าว ปล่อยมันไปก่อน” ฝนเข้ามาห้ามและดึงไปทานข้าวยังมุมของตัวเอง

แน่นอนเหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของพาทต้า และเพื่อนๆ รวมถึงเลขาคนสนิทของเขาตลอดเวลา เพียงแต่ไม่มีใครเข้าไปห้ามเพราคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิงทั่วๆ ไป

“เรื้องนี้เกี่ยวกับมึงมั้ยวะต้า??” เคมีถาม

“มึงน่าจะรู้นะไอ้เค ตัวต้นเหตุนั่งนิ่งขนาดนี้” เวฟเสริม

“เฮ้ออ กูละเชื่อมึงเลย” เคมีกล่าว พร้อมกับส่ายหัวให้ความเห็นแก่ตัวของเพื่อนตัวเอง ที่เอาแต่เงียบและไม่สนใจเธอเลย

เมื่อทุกคนทานข้าวเรียบร้อยก็ต่างพากันเก็บสัมภาระเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพมหานคร โดยที่พาทต้าได้นั่งรถกลับไปกับเพื่อนๆ และเลขาของเขา เธอได้แต่แปลกใจว่าทำไมถึงปล่อยให้เธอนั่งกลับเองเพียงลำพัง

“หึ สมน้ำหน้า” ฝนที่เดินมากระแทกที่ไหล่ของต้นข้าวก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่นั่งของตัวเอง

“เห้อออ” ต้นข้าวได้แต่ถอนหายใจไม่รุ้ไปสร้างเวรสร้างกรรมกำด้วยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงทำไมฝนถึงได้ไม่ชอบเธอนัก

ทางด้านพาทต้าเมื่อถึงบ้านก็รีบขับรถออกไปหาแฟนสาวทันทีเนื่องจากเธองอลที่เขาไม่ยอมพาเธอไปด้วย เธอจึงแกล้งไม่คุยกับเขามาจะ 2 วันแล้ว ชายหนุ่มร้อนรนกลัวแฟนสาวจะโกรธเขานานเลยทิ้งต้นข้าวให้กลับเองและเลือกจะมากับเพื่อนของเขา

บ้านของวาริรินทร์

“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า” เขากล่าวทักทายพ่อแม่ของวารินด้วยความสนิทสนม เนื่องจากตั้งแต่คบกันครอบครัวเขาก็ไปมาหาสู่กับครอบครัวเธอมาตลอด

“สวัสดีลูก มาๆๆ ดื่มน้ำดื่มท่าก่อน” คุณหญิงแววต้อนรับว่าที่ลูกเขยด้วยความดีใจที่มาถึงบ้าน

“วารินละครับ”

“อยู่ข้างบนนะลูก” “สายใจไปเรียกวารินลงมาบอกว่าคุณพาทต้ามา” คุณนิพลรีบสั่งคนใช้ให้ไปตามลูกสาว

“ตามสบายนะพ่อขอตัวก่อนพอดีจะออกไปธุระข้างนอกสักหน่อย” พ่อของวารินกล่าวพร้อมกับเดินออกไป

“หนีไม่พ้นไปตีก๊อล์ฟอะลูกเอ้ย” คุณหญิงแววกล่าวกับพาทต้าอย่างรู้ทัน

“มาทำไมต้า กลับไปเลยนะรินไม่อยากเจอ” วารินเดินมาถึงห้องรับแขกเห็นแม่และแฟนหนุ่มนั่งอยู่จึงรีบประชดแฟนหนุ่มไปทันที เพราะยังไงแม่ของเธอก็เข้าข้างเธออย่างแน่นอน

“พูดอะไรอย่างงั้นละลูก มานี่มา”

“ก็ต้าเขาไม่ยอมให้รินไปเที่ยวเกาะด้วยนิค่ะแม่”

“คือ ต้ากลัวรินไม่สนุก เพราะมีแต่พนักงานทั้งนั้น รินก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเราไปกันสองคน” พาทต้ารีบแก้ตัว

“ไม่รู้อะ รินโกรธต้าอยู่มากด้วย” เธอคิดว่ายังไงเขาก็ต้องง้อเธอแน่นอน และจะต้องเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้กับแม่ของเธอ

“เรานี่จริงๆ เลยยัยริน แม่ว่าอย่างงี้เราหมั้นกันไว้ก่อนดีมั้ยลูกจะได้สบายใจกันทั้งคู่”

“เอ่อ คือ ผม ยัง ...” ยังไม่ทันได้พูดอะไร วารินก็สวนขึ้นมาทันที

“ก็ต้องแล้วแต่ฝ่ายชายค่ะ คุณแม่รินไม่อยากบังคับเขา” เธอทำหน้าไม่ใส่ใจ แต่ในใจกับยิ้มกริ้ม

“ว่าไงต้าลูกโอเคมั้ย แม่ไม่ได้บังคับนะถ้าลุก...”

“ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะบอกทางบ้านให้รีบมาพูดคุยนะครับยังไงจะบอกวารินและคุณแม่อีกที” ต้ารีบตอบทันทีโดยไม่อยากให้ฝ่ายหญิงรู้สึกแย่ที่เขายังไม่พร้อมหมั้นหมายก็ตาม แต่ในใจเขาคิดว่าจะช้าหรือเร็วคนสุดท้ายที่เขาจะใช้ชีวิตคู่ด้วยก็คือ วาริรินทร์ หญิงสาวที่เขารักอยู่ดี

“ต้าพูดจริงเหรอค่ะ” วารินยิ้มด้วยความดีใจ และตื่นเต้น

“เอาเป็นว่าตามนี้นะลูก” แม่ของฝ่ายหญิงก็ดีใจไม่ต่างกันที่ลุกสาวจะได้คนที่คู่ควรมาดูแล เพราะทางครอบครัวเธอตอนนี้การเงินเริ่มไม่ค่อยดี จึงอยากให้ครอบครัวของพาทต้ามาดองด้วยจะได้มีหน้ามีหน้า และคอยช่วยทางด้านการเงินอีกด้วย หญิงชราที่ยังสาวคิดในใจอย่างมีความหวัง

หลังจากวันนั้นพาทต้าก็ไม่ติดต่อมาหาต้นข้าวเลย เธอโทรหาก็ติดต่อไม่ได้ ที่ทำงานก็ทำเหมือนไม่รู้จัก เดินผ่านแทบไม่มองหน้าเลยด้วยซ้ำ วันนี้ได้โอกาสคุณฟ้าเลขาหน้าห้องของเขาลา ต้นข้าวจึงถือโอกาสเข้าไปหาในห้องโดยไม่เคาะประตู

“คุณต้าค่ะ คือข้าวมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ข้าวมีอะไร ผมกำลังยุ่ง”

“เอ่อ คือ เอ่อ.....” ด้วยความรำคาญที่เธอไม่ยอมพูดสักทีเขาเลยแทรกขึ้น

“ข้าวมีอะไร ผมต้องการสมาธิทำงาน” น้ำเสียงหงุดหงิดใส่เธอ

“ป่ะ ๆ เปล่าค่ะ งั้นข้าวขอตัวนะคะ” พร้อมกับหันหลังเดินออกจากห้องไปด้วยความน้อยใจ ปนเสียใจ จนน้ำตาไหลออกมา เธอจึงรีบเดินไปเข้าห้องน้ำโดยมีสายตาของฝนที่ขึ้นมาทำธุระชั้นบนพอดี จึงเดินตามต้นข้าวไปที่ห้องน้ำ และยืนรอจนจังหวะที่ต้นข้าวเปิดประตูห้องน้ำออกมา

“เป็นไงล่ะ อยากเล่นของสูงดีหนัก ตกลงมาเป็นไงเจ็บมั้ย” ฝนยืนจ้องหน้าต้นข้าวที่ขอบตายังแดงที่แสดงให้เห็นว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเมื่อครู่

“คุณพูดเรื่องอะไรค่ะ ถ้าไม่มีอะไรข้าวขอตัว”

“จะรีบไปไหน ฉันยังคุยไม่จบบ มานี่” ฝนกระชากผมสลวยสีดำที่ยาวจนเกือบถึงสะโพกอย่างแรกจนหญิงสาวร้องด้วยความเจ็บ

“โอ้ยยย ปล่อยฉันนะคุณฝน เราไม่เคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อน คุณอย่ามายุ่งกับฉัน”

“แต่เธอคิดจะมาจับผู้ชายที่ฉันแอบบมองมาเป็นปีปี” เพี๊ยะ เพี๊ยะ พูดไปตบไป ด้วยความที่ต้นข้าวมีรุปร่างที่เล็กกว่าจึงไม่มีทางสู่ฝนได้เลย เธอจึงกัดเข้าที่แขนของฝนอย่างแรง “โอ้ยยย อิหมาบ้า จะไปไหนมานี่”

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยย โอร้ยยยย” ข้าวที่ร้องขอความช่วยเหลือถูกฝนกดหน้าไปยังอ่างล้างหน้าและเปิดน้ำจนเกือบท่วมต้นข้าว เธอแสบตา และจมูกจนแทบหายใจไม่ออก และพอตั้งสติได้จึงเหยียบเท้าและผลักฝนให้ล้มลงแต่ด้วยแรงที่น้อยกว่าจึงทำให้ เธอเหมือนควบฝนอยู่

พอได้ที่ฝนก็ตบหน้าตัวเองแรงๆ จนเลือดออกที่มุมปาก หน้าซ้ำรอยมือ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดด “ช่วยฝนด้วยย อร้ายยย ปล่อยย นะ” แต่ใบหน้ายิ้มสะใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

“คุณฝนทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ต้นข้าวมองด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่ฝนทำและพยายามลุกขึ้น แต่โดยฝนดึงไว้ จนมีคนเข้ามาเห็นเหมือนฝนโดนต้นข้าวทำร้าย

“หยุดๆๆ หยุดเดี๋ยวนี้นะ ผมบอกให้หยุดทั้งคู่เลย” ผู้จัดการเดินตามเมย์และพนักงานคนอื่นๆ เข้ามาต่างชุบชิบต่างๆนาๆ ว่าต้นข้าวเป็นคนเริ่มก่อน เพราะไม่ชอบฝน

“หื้อออ ฝนเจ็บไปหมดเลย ข้าวทำแบบนี้ทำไมกัน” ฝนเรียกคะแนนสงสาร

“คุณฝนโกหกข้าวไม่ได้ทำนะคะ ผู้จัดการ”

“เดี๋ยวเรื่องนี้ให้ท่านประธานจัดการเองแล้วกันผมคงตัดสินคุณสองคนว่าใครผิดใครถูกไม่ได้”

“แต่ข้าว....”

“ไม่มีแต่ครับ เชิญคุณสองคนไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยรอท่านประธานเรียกละกัน คนอื่นๆ แยกย้ายไปทำงานอย่าให้ผมรู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเด้ดขาดไม่งั้นโดนไล่ออกทุกกรณี ถือว่าเข้าใจตรงกันนะครับ” เมื่อจัดการเรียบร้อยก้เดินของไปทำหน้าที่ของตนเองต่อไป

“หึ คราวนี้เธอได้ออกไปขายตัวจริงๆแน่ ต้นข้าววว” ฝนกล่าวพร้อมกับยิ้มให้เมย์และเดินออกไป

ข้าวได้ร้องไห้จนตาแดงก่ำ จึงรีบจัดการเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุยเปียกปอนไปด้วยน้ำในห้องน้ำให้เรียบ และพาร่างกายที่บอบช้ำไปยังโต๊ะทำงาน นั่งไม่ทันถึง 5 นาที ท่านประธานก็สั่งให้เธอและฝนเข้าพบเป้นการด่วน

***เอาแล้ววว จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะต้นข้าววว สงสารรรรร

*** กดไลค์ กดคอมเม้นท์ให้กำลังใจกันเยอะๆนะคะ ไรท์จะได้รู้ว่ายังไม่คนอ่านอยู่บ้างงง ^^

สำหรับคนที่ติดตาม และกดอยู่แล้วก้ต้องขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆนะคะ รักเน้อกำลังใจของไรท์