บทที่ 7 คนในความลับ nc

เช้าวันจันทร์อันสดใสของใครหลายๆคนรวมถึงต้นข้าวด้วย หลังจากวันนั้นผ่านมา 2 วันร่างกายของต้นข้าวเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ แม้จะมีร่องรอยเหลืออยู่ตามลำคอบ้างแต่เธอก็ใช้คอลซีเลอร์ปกปิดไว้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยของพนักงานในบริษัท เขาไปรับเธอที่บ้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ข้าว ผมมีเรื่องอยากให้เราตกลงกัน”

“เรื่องอะไรค่ะ” เธอทำหน้าสงสัย

“ผมอยากให้ข้าวเก็บเรื่องของเราไว้ก่อน คือผมไม่อยากให้ใครมองคุณไม่ดี คุณเข้าใจผมใช่มั้ย?”

“แต่ว่า....”

“นะครับบบ”

“ค่ะ ข้าวตามใจคุณ ข้าวไม่อยากให้คุณไม่สบายใจ”

“ขอบคุณข้าวมากนะครับที่เข้าใจผม” เธอเป็นเหมือนลูกไก่ในกำมือ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด เขาคิดในใจอย่างผู้ที่ถือไผ่เหนือกว่า

เขาจอดรถที่โซนของผู้บริหารบริษัท และให้ต้นข้าวเดินออกไปก่อนเพราะไม่อยากให้เป็นที่สงสัยของคนในบริษัทซึ่งเธอก็ทำตามแต่โดยดี ไม่นานเขาก็เดินตามออกไปโดนขึ้นลิฟต์ตัวของฝั่งผู้บริหาร

เมื่อเขามาถึงก็เห็นเธอนั่งรถที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้วจึงหันไปสั่งกาแฟเหมือนเป็นแค่เจ้านายและลูกน้องธรรมดา ซึ่งต้นข้าวก็เข้าใจดีตามที่เขาได้กล่าวไว้กับเธอก่อนหน้านี้

“ขออนุญาตค่ะ”

“เชิญ”

“ข้าววางไว้ตรงนี้นะคะ” พร้อมกับวางแก้วไว้บนโต๊ะทำงานที่มีกองแฟ้มเอกสารกองอยู่

“อืม ขอบคุณครับ เอ่อวันศุกร์นี้ทางบริษัทจะพาพนักงานไปพักผ่อนที่เกาะสมุยข้าวเตรียมตัวไปด้วยนะ รถออก 7 โมงเช้า คุณไปกับผม”

“แต่ว่า....”

“ไม่มีแต่ครับ เพราะความจริงแล้วคุณฟ้าต้องไปด้วยแต่เธอไม่สะดวกเลยเหลือแค่ข้าวกับผม โอเคมั้ย” พร้อมกับเดินอ้อมมากอดเธอทางด้านหลัง

“จะไม่มีใครสงสัยเหรอค่ะ”

“ไม่หรอกครับ คนที่ไม่สะดวกไปผมก็มีโบนัสให้ต่างหากเผื่อใครอยากไปผักผ่อนกับครอบครัว”

“ค่าท่านประธานนนน”

เธอโดนเขาจุ๊ฟเข้าที่แก้มทันทีด้วยความหมั่นไส้ในความน่ารัก โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำไมเข้าถึงได้หลงเธอขนาดนี้ เธอเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่ยอมให้เขาแกล้ง เอาเปรียบได้อยู่ตลอดเวลาด้วยความยินยอม

“แก้มยังหอมขนาดนี้ ปากจะหอมขนาดไหนน้า ไหนดมหน่อย”

“บ้า...!! เดี๋ยวคนเข้ามาเห็นค่ะ“

“ฮ่าาาาา โอเคผมติดไว้ก่อนก็ได้”

เธอรีบวิ่งออกจากอ้อมกอดของเขาทันที เดินยิ้มอย่างมีความสุขไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง จนคุณเลขาฟ้ามองอย่างสงสัย พลางคิดในใจ “มันต้องมีอะไรในก่อไผ่แน่ๆ” แต่ก็เก็บความคิดนั่นไว้ในใจ

ต้นข้าวรีบปรับสีหน้าให้ปกติแม้ภายในใจจะตึกตักมากมายก็ตาม

ทางด้านพาทต้าก็ยิ้มอย่างพอใจในแผนการของตัวเอง โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำให้ใครอีกคนหนึ่งจะต้องทุกข์ทรมานจากแผนการในครั้งนี้ และอาจจะนำความทุกข์ และความผิดมากมายมายังตัวเขาเองในอนาคต สักพักเสียงเตือนไลน์ก็ดังขึ้น

วาริน/ที่รัก คุณไม่ตอบไลน์วารินบ้างเลยนะ/

พาทต้า/ผมกำลังตอบนี่ไงงง/

วาริน/ไม่ต้องเลย ทำให้ว่ารินสงสัยอีกแล้วนะ แอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยที่ไหนหรือเปล่าเนี้ยะ อย่าให้รู้นะ ฮื้มมมม น่าดู/

พาทต้า/ผมไม่มีใครจริงๆ งานยุ่งมากวารินก็รู้/

วาริน/วารินล้อเล่นค่ะ แต่ไม่มีแน่นะคะ/

พาทต้า/แน่ครับ งั้นเย็นนี้มาทานข้าวที่บ้านผมนะ เดี๋ยวต้าไปรับ/

วาริน/ก็ได้ค่ะ วารินอยากเจอคุณลุงกับคุณป้าพอดี ไม่ได้เจอนานแล้ว/

พาทต้า/งั้นผมทำงานก่อนะที่รัก เย็นนี้เจอกันครับ/

วาริน/ส่งสติกเกอร์ยิ้ม/

พักเที่ยง

ต้นข้าวมารอพาทต้าที่ลานจอดรถตามที่เขาได้ไลน์บอกไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากนั้นเขาก็เดินตามมาและทั้งคู่ก็พากันขึ้นรถออกไปยังร้านอาหารแถวๆชานเมืองเพราะห่างไกลจากสายตาคนรู้จักเป็นอย่างดี โดยทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งของบางคนจ้องด้วยความสงสัย

“คุณจะพาข้าวไปไหนค่ะ เราออกมาไกลไปแล้วนะเดี๋ยวตอนบ่ายข้าวกลัวเข้างานไม่ทัน”

“ผมบอกเลขาไว้แล้วว่าผมจะพาข้าวมาคุยกับลูกค้าเรื่องการออกแบบรถด้วย ไม่มีใครสงสัยหรอกน่า” เขาบอกเธอให้คลายกังวล

“แล้ว...” เธอเอ่ยไม่ทันจบเขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องถามเธอขึ้นมาทันที “ข้าวชอบทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย?”

“ข้าวชอบทาน ผัดไทยกุ้งค่ะ อร่อยดี ข้าวมีร้านโปรดด้วยนะ คุณอยากลองทานมั้ย?”

“ไว้คราวหลังดีกว่านะ วันนี้ผมอยากพาข้าวไปร้านนี้มากกว่า” เขาแพ้กุ้งและไม่ชอบกินผัดไทยเอามากๆ จึงรีบบ่ายเบี่ยงทางอ้อมๆ

พอรถมาจอดร้านอาหารร้านหนึ่งแถวๆ นครนายกนี่เขาพามาไกลขนาดนี้เลยอ่อ เธอคิดในใจ ร้านนี้เป็นร้านบรรยากาศสบายๆ กลางทุ่งแบบเศรษฐกิจพอเพียงและยังห่างไกลจากผู้คน เขาพาเธอไปยังโต๊ะมุมสุดของร้านชั้น 2 ที่ล้อบรอบไปด้วยกระจกใสมองเห็นบรรยายกาศรอบๆร้านโดยที่เธอไม่สงสัยอะไรเลย เขาสั่งอาหาร 3-4 อย่างมาทาน ไม่นานพนักงานของร้ายนก็นำอาหารมาเสิร์ฟจนครบทุกเมนูตบท้ายด้วยน้ำส้มคั้นสำหรับหญิงสาว ส่วนเขาดื่มแค่น้ำเปล่า

“อร่อยจังเลยค่ะ ข้าวขอบคุณคุณต้ามากๆเลยนะคะที่ดีกับข้าวมากขนาดนี้”

“ผมบอกแล้วไงถ้าข้าวมีความสุขผมก็ดีใจ และมีความสุขด้วย”

“อ่ะ คุณต้าทานเยอะๆนะคะ อันนี้ก็อร่อย”

ทั้งคู่ต่างพากันสลับตักนู้นตักนี่ให้กัน ช่างเหมาะสมกันยิ่งหนักและเป็นภาพที่น่ารักเหมือนคู่รักทั่วๆไป พอทานเสร็จเขาก็บ่นกับเธอว่าง่วงและอยากพักสายตา โดยที่เธอไม่รู้ว่าเขามีแผนร้ายในสมอง

“ข้าวขับรถไม่เป็น พักปั๊มแถวนี้ก่อนมั้ยค่ะ”

“มันร้อน ผมมีบ้านพักตากอากาศเย็นๆ อยู่แถวนี้พอดี”

“มันจะดีเหรอค่ะ”

“คุณกลัวผมเหรอ ฮืมมมม” พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือต้นข้าวมาจุ๊ฟที่หลังมือเบาๆ หญิงสาวยิ้มจนตาหยี่ด้วยความเขินอาย อย่างมีความสุข

“ก็ได้ค่ะ” เมื่อต้นข้าวอนุญาต เขาจึงรีบพาเธอตรงไปยังบ้านพักตากอากาศของครอบครัวตัวเองที่อยู่ไม่ไกลจากร้านที่ทั้งคู่อยู่ทันทีโดยไม่รอช้า

Mercedes ได้เคลื่อนตัวมาจอดยังบริเวณที่จอดรถหน้าบ้านพักตากอากาศขนาดกลางสุดหรูท่ามกลางทุ่งกว้างสีเขียวชอุ่ม ฉากหลังเป็นเทือกเขาสลับกันจนสุดลูกหูลูกตา เมื่อเปิดประตูเข้าไปบ้านยังคงสะอาดอยู่เสมอเพราะทางครอบครัวของเขาได้จ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดสัปดาห์ละ 1 วันระหว่างที่ไม่มีคนเข้ามาพัก บ้านพักแบ่งออกเป็น 2 ชั้น

เขาพาเธอมานั่งยังห้องรับแขกที่มีโซฟาแอนตัวแอลวางอยู่ เขารีบเอาหนุนตักเธอแทนหมอนโดยที่เธอก็ยินยอมเพราะเข้าใจว่าเขาคงเหนื่อยจากการขับรถไกลๆ มาเกือบชั่วโมงจริงๆ

“ผมขอพักสักชั่วโมงนะ ถ้าข้าวไม่นอนปลุกผมด้วย”

“ตามสบายค่ะ เดี๋ยวข้าวเฝ้า” เขาแกล้งหลับตาลงไม่ถึง 10 นาที เธอก็เอื้อมมือไปลูบไล้จมูกโด่งด้วยความรักที่ก่อขึ้นภายในใจของหญิงสาวในเวลาเพียงไม่ถึงเดือนเธอก็ตกหลุมรักเขาไปแล้ว ช่างเป็นอะไรที่ไม่คู่ควรเลย เขาช่างอยู่สูงยิ่งหนัก เธอเป็นแค่ผู้ธรรมดาๆ เธอแอบคิดอย่างน้อยใจ เธอก็ต้องตกใจเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาดื้อๆ และดึงใบหน้าหวานลงมาจูบอย่างดูดดื่ม ไล้แสลงลิ้นไปจนทั่วโพรงปากหวานฉ่ำจนเธอหายใจแถบไม่ทัน

“เดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะคูรต้า พอก่อน”

“ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกถ้าผมไม่อนุญาต”

มือของเขานั้นก็เลื่อยไปตามแผ่นหลังและเอื้อมไปใต้เสื้อเชิร์ตสีขาวและปลดตะขอชั้นในของเธออย่างชำนาญ เลิกเสื้อเธอขึ้นจนเห็นหยอดปทุมถันสีชมพูหวาน ไม่รอช้ารีบย้ายปากมาดูดดื่มเหมือนเด็กน้อยดูดนมแม่ทันทีเสียงดังจ๊วบๆ ด้วยความกระหาย เสียงหวานครางรับเบาๆ ตามจังหวะอารมณ์ที่เขาเป็นคนเริ่มขึ้น

“อื่อออ อ่า ข้าวเจ็บนะเบาๆหน่อยค่ะ”

“อืมมม ผมขอโทษก็ข้าวน่ากินขนาดนี้ใครจะอดใจไหวละ หื้อออ” เขาเอามือกลุมหน้าเธอเอาไหว้ตาจ้องตาไม่นานก็ไฟราคะของทั้งคูก็เริ่มขึ้นอย่าเร้าร้อน เขารีบถอดกางเกงชั้นในของหญิงสาวออกช้าๆ และรีบถอดกางเกงทั้งนอกและในของตัวเอง เมื่อเขาจับที่กลางลำตัวของหญิงสาวเริ่มมีน้ำใสๆ และพร้อมสำหรับตัวตนของเขาแล้วจึงรีบดันตัวตนที่ขยายตัวพร้อมรบเต็มที่เข้าไปในในกลางเธอทันที

“โอ้ยยย อื่อออ” เธอครางออกมาเบาๆ เพราะยังไม่ชินกับขนาดที่ใหญ่โตเกินชายไทยของเขา แม้จะเคยมีอะไรกันมาแล้วก็ตาม

“ข้าวฟิตมากเลยรู้ตัวมั้ย อย่าเกร็งสิครับ ค่อยหายใจลึกๆ”

“อื่อออ อ่า อะ อะ” เธอแค่พยักหน้าและครางเบาๆ ตามจังหวะที่เขากระแทรกเข้ามาจากช้าๆ เป็นเร็วขึ้นๆ ๆ ๆ สลับกันไปมาตามจังหวะ เขาพลิกเธอไปมาจัดท่าให้ตามอำเภอใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อของทั้งคู่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องงงง

“ข้าวรู้สึกๆๆ อ่า เหมือนหายใจไม่ออกก อะ” จนในที่สุดเธอก็รู้สึกเหมือยจะหายใจไม่ออก หัวใจเต้นแรงถี่หยิบ ภายในกลางใจสาวเต้นตุ้มๆ กระตุกสองสามครั้งน้ำใสๆก็ไหลออกมาตามช่องรัก เหงื่อก็ผุดออกตามใบหน้าและไรผมมองดูช่างเซ็กซี่ในสายตาเขา

“ไม่รอกันเลยนะ หื้มมมม” เขารีบกระแทกตัวตนเข้าออกจนลุกสุดลำสองสามครั้งก็ตามเธอไปติดๆ ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มช่องรักของหญิงจนเลอะไหลย้อนออกมาตามขาขาวเนียนเต็มไปหมด เขาไม่ได้คิดความปลอดภัยใดๆเลย เพราะมัวแต่หลงใหลในกามรมณ์ของตัวเอง

เขาไม่ได้พาเธอขึ้นไปห้องของเขาข้างบนเพราะห้องนั้นมีไหวให้วารินแฟนเขาเท่านั้น สำหรับเธอเป็นแค่ของเล่นจะเอาตรงไหนก็ได้เขาบอกตัวเองเช่นนั้น เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็แอบกลัวป้ามะลิคนดูแลบ้านที่ครอบครัวเขาจ้างไว้มาเห็นเนื่องจากเขาได้นำรถมาจอดเกือบสองชั่วโมงแล้ว จึงรีบพาหญิงสาวไปทำความสะอาดภายในห้องน้ำชั้นล่าง เพราะเธอแถบเดินไม่ไหว

“ข้าวไหวมั้ย?”

“บ้า คุณต้าเบาๆกับข้าวบ้างไม่ได้เหรอ” เธอบอกเขาด้วยท่าทางเขินอาย เขารู้ว่าตลอดว่าเขาคือคนแรกของเธอ ดังนั้นจึงแอบด่าตัวเองในใจที่รุนแรงกับเธอเกินไปจริงๆ แต่ก็ช่างเถอะความคิดด้านลบก็แย้งมาว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมผู้ชายที่รู้จักกันไม่ถึงเดือนมีอะไรด้วยหรอกท่าไม่หวังจับเขา เพราะเหตุนี้เขาจึงต้องรีบจัดการเธอให้จบเกม เพื่อจะได้เขี่ยเธอทิ้งไวๆ

จากนั้นเขาก็ขับรถพาเธอไปส่งบ้าน ใช้เวลาเกือบชั่วโมงครึ่ง และรีบไปรับแฟนสาวของตัวเองเพื่อไปทานข้าวกับพ่อแม่ของเขาเองที่บ้านอย่างรวดเร็ว

**พระเอกเลวมากกกก ไม่รู้เมื่อไหร่นางเอกคนซื่อของเราจะรู้ความจริงสักทีเน่อะ TT

**ไลค์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ ไรท์จะได้รู้ว่ามีคนอ่าน และจะได้รีบปั่นมาอัพให้ไวไว ส่วนคนที่ไลค์ให้แล้ว ไรท์ก็ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่ติดตามผลงานนะ