บทที่ 9 น้อยใจ

เวลาล่วงเลยมาจน 12.30 น. ทุกคนเมื่อเก็บของสัมภาระตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ก็ทยอยกลับมารวมตัวกันบริเวณห้องอาหารที่ทางรีสอร์ทได้จัดเตรียมไว้ให้ อาหารส่วนใหญ่เป็นอาหารทะเลบุฟเฟ่ต์สามารถเลือกทานได้เองตามความชอบของแต่ละบุคคล

“ทาง Grand Dimon มีความยินดีอย่างยิ่งที่ทางบริษัทได้เลือกมาพักกับทางรีสอร์ทของเรา ดังนั้นตอนนี้ขอเชิญทุกท่านลงมือทานอาหารได้จนถึงเวลา 14.00 น. จากนั้นขอให้ทุกท่านไปพร้อมเพรียงกันที่ชายหาดเพื่อขึ้นเรือไปดูจุดชมวิวบริเวณหน้าผา และดำน้ำดูปะการังใต้ทะเลน้ำตื้นนะครับ หากสงสัยหรือต้องการอะไรเพิ่มเติมสามารถติดต่อพนักงานได้ที่เค้าท์เตอร์บริเวณประตูข้างทางเข้าห้องอาหารได้เลยนะครับ ขอให้ทานให้อร่อยครับ” เมื่อผู้จัดการรีสอร์ทกล่าวเสร็จทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหารกันตามอัธยาศัย บางคนไม่ทานก็ออกไปเดินเล่นถ่ายรูป ตามจุดต่างๆ อย่างตื่นเต้น และสนุกสนาน

ด้านต้นข้าวเธอเลือกอาหารสองสามอย่างแล้วนำมานั่งทานบริเวณริมหน้าต่างกระจกที่มองเห็นวิวของน้ำทะเลสีฟ้าสดใส ซึ่งตรงกันข้ามกับจิตใจที่หม่นหมองของเธอเพียงลำพัง

“ทานคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอครับ” เคมีเพื่อนของพาทต้าเดินถือจานอาหารมายังที่โต๊ะที่เธอนั่งอยู่

“ไม่เลยค่ะ นั่งด้วยกันมั้ยค่ะ?”

“งั้นผมไม่ปฏิเสธแล้วนะครับ” พร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามหญิงสาว “ผมเคมีนะ คุณล่ะ?”

“ต้นข้าวค่ะ เรียกข้าวเฉยๆก็ได้ คุณเป็นเพื่อนกับท่านประธานเหรอค่ะ”

“ครับพอดีช่วงนี้ว่างๆ เลยขอมาเที่ยวกับมันด้วย”

“อ่อค่ะ แล้วคุณไม่ไปนั่งทานกับเพื่อนๆ คุณเหรอค่ะ”

“ไม่ล่ะ ผมอยากนั่งกับสาวๆมากกว่า 55555” เคมีพูดติดตลก จริงๆ เขาชอบเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอในผับล่ะ ติดที่ไม่ทันไอ้ต้า เพื่อนของเขาที่คาบนางฟ้าไปครอบครอง

พาทต้า เวฟ และนิลทัศน์ นั่งทานอาหารอยู่โต๊ะตรงกันข้ามห่างไป 2-3 โต๊ะ สายตาของพาทต้าจ้องไปที่ร่างบางอย่างไม่วางตา

“ไอ้เคมีนิไวใช่ย่อย” เวฟกล่าว

“หึ แรด” พาทต้าสบทออกมาเบาๆ

“มึงหึง?”

“กูให้มึงพูดใหม่ไอ้เวฟ”

“55555 เอ่อๆ ปากแข็งไปเถอะมึงกูจะรอดู”

เมื่อถึงเวลา ทุกคนต่างพากันมาที่ชายหาดและทยอยขึ้นเรือใหญ่ขนาดประมาณ 200 ที่นั่งซึ่งพอเหมาะกับจำนวนพนักงานภายใต้การดูแลของท่านประธานใหญ่อย่างพาทต้าที่พ่อของเขาไว้วางใจมอบให้บริหารตั้งแต่เรียนจบ และยังเป็นที่ยอมรับของเหล่าคณะผู้ถือหุ่น และลูกค้าของทางบริษัทด้วย

ทุกคนต่างนั่งประจำที่ของตัวเองก่อนที่เรือใหญ่จะแล่นสู่ท้องทะเลตามกำหนดการที่ทางรีสอร์ทได้จัดไว้ คนที่นั่งตื่นเต้นด้วยความดีใจคงหนีไม่พ้นต้นข้าวที่ได้เห็นทะเลเป็นครั้งแรก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพียงลำพัง แต่มีสายตาคมคอยจ้องเป็นระยะ และแอบยิ้มตามด้วยความลืมตัว ในความดีใจที่ไม่มีการเก็บอาการของหญิงสาวแต่อย่างใด

“เอาละเราจะจอดเรือตรงนี้ ใครที่อยากลงดำน้ำเชิญทางด้านท้ายเรือได้เลยนะครับจะมเจ้าหน้าที่คอยอธิบายรายละเอียดและดูแลความปลอดภัยของเราอยู่ตรงนั้น” กัปตันเรือได้แจ้งรายละเอียดไว้ก่อนเดินหายเข้าไปประจำตำแหน่งเดิมด้านในตัวเรือ

“นี่เธอ ถ้าไปลงก็หลบสิ เกะกะ” เมย์ที่เดินมากับฝนได้กล่าวออกมาหลังจากที่เห็นต้นข้าวยืนบื้ออยู่ใกล้ๆทางลงไปยังบริเวณที่ดำน้ำ

“ไปเถอะ ยัยเมย์เสียเวลา” ทั้งสองแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบต้นข้าว

เธอไม่ได้โต้ตอบอะไร ได้ยืนมองคนอื่นลงเล่นและดำน้ำกันอย่างสนุกสนาน เนื่องจากเธอว่ายน้ำไม่เป็นจึงไม่กล้าลงไป ทันใดนั้นสายตาก็เลื่อนไปเห็นพาทต้า นั่งดื่มไวน์ตรงระเบียงกับเพื่อนๆของเขาอย่าสนุกสนาน โดยไม่สนใจ หรือมองมาทางเธอเลย คิดแล้วก็แอบน้อยใจที่เขาทำเป็นไม่รู้จัก ไม่พูด ไม่คุย กับเธอต่อหน้าคนอื่นๆ เลยตั้งแต่มาถึงที่เกาะ

“ไอ้ต้า มึงไม่ชวนลูกไก่ของมึงมานั่งด้วยเหรอวะ เมื่อกี้เธอมองมึงตาแป๋วเลย” เวฟกล่าว

“แล้วไง” พาทต้าตอบแบบไม่ใส่ใจ

เคมีลุกขึ้นและเดินไปทางต้นข้าว โดยไม่สนใจบทสนทนาของเพื่อนของเขาทั้งสองคนที่กำลังกล่าวถึงหญิงสาว “ทำไรอยู่ครับ ไม่ลงไปเล่นน้ำกับพวกเขาเหรอ”

“ข้าวว่ายน้ำไม่เป็นค่ะ เลยไม่ลงไปดีกว่า”

“งั้นไปนั่งกับพวกผมทางนั้นมั้ย?”

“ข้าวอยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะ เชิญคุณเคมีตามสบายเลยนะคะ”

“โอเคครับ ถ้าเปลี่ยนใจก็ตามมาได้เสมอนะ” พูดจบเคมีก็เดินกลับไปนั่งที่เดิม

“ไงมึง คิดจะเคลมต่อจากกูอ่อ” พาทต้าถามตามสิ่งที่ตนเองคิด

“เธอไม่ใช่สิ่งของ” เคมีตอบกลับไปอย่างจริงจัง

“หึ หลงเสน่ห์ยัยนั่นแล้วเหรอไอ้เค”

“พอๆ ทั้งคู่เลยมึง จะทะเลาะกันทำเหี้ยไรวะ” เวฟรีบห้ามสงครามระหว่างทั้งคู่

ผ่านไปสักพักก็มีเสียงกระโกนโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นทางจุดที่ลงดำน้ำ “มีคนตกน้ำ ๆ ตรงนั้นค่ะๆ” เมย์กระโกนเสียงดัง “เมย์ผ่านมาแล้วเห็นเธอยืนทำอะไรไม่รู้ตรงขอบๆเรืออะค่ะ”

เธอรีบบอกคนอื่นๆ ทันไดนั้นก็มีเสียงคนกระโดดน้ำลงไปด้วยความรวดเร็ว พาทต้าพยายามดำลงไปควานหาร่างบางที่ดิงลงไปใต้ท้องทะเลด้วยความร้อนรน แม้น้ำจะไม่ค่อยลึก แต่กระแสน้ำข้างใต้มีความเชี่ยวพอสมควร จึงอยากต่อการดึงตัวของเธอขึ้นมา “ต้นข้าวๆๆ”

เขารีบคว้าคอเธอไว้และว่ายดึงเธอขึ้นมายังเรือที่มีคนมุงดูอยู่ด้วยความตกใจ เขารีบวางเธอลงกับพื้น และทำการ CPR เบื้องต้นเพื่อให้เธอพื้นจากการหมดสติ ผ่านไป 2-3 นาทีก็ยังไม่เป็นผล เขาจึงก้มเอาปากประกบปากของเธอทันทีเพื่อทำการฝายปอดให้เธอ เขาสูดลมเข้าปากตัวเองและก้มลงไปเป่าอีก 2-3 ครั้ง เธอก็สำลักน้ำออกมา

“แฮ่ก ๆ ๆ ๆ”

“เป็นยังไงบ้าง” เขาแสดงความเป็นห่วงต่อเธอโดยที่ไม่รู้ตัว

“ค่ะ แฮ่ก ๆ ๆ” เพราะสำลักน้ำจนน้ำหูน้ำตาไหล เธอจึงตอบเขาไม่ค่อยเต็มเสียงหนัก เขาจึงรีบอุ้มเธอไปยังห้องพยายาบาลภายในเรือโดยไม่สนใจต่อสายตาของเพื่อนๆ และเหล่าพนักงานของเขาเลย ทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาของฝนตลอดเวลามือข้างหนึ่งของเธอถือโทรศัพท์บันทึกวิดิโอและกดส่งไปยังไลน์ของวาริรินทร์ทันที

“หึ ฉันจะคอยดูเธอค่อยๆโดนเขี่ยทิ้งยัยต้นข้าว” เธอยิ้มอย่างร้ายกาจ

ห้องพยาบาลภายในเรือ...

“รู้ว่าว่ายน้ำไปเป็นยังไม่ระวังตัวเองอีก” เขากล่าวออกมาเมื่อเห็นเธอรู้สึกตัว และค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“ข้าวโดนผลักค่ะ”

“เอาละ ต่อไปข้าวต้องระวังให้มากกว่านี้ โอเคมั้ย หืมม” เขาลูบหัวเธอเบาๆ เธอจึงพยักหน้ารับ

“ผมขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะ ข้าวพักผ่อนในนี้ละกัน เดี๋ยวถึงจะให้นิลทัศน์มาเรียก” เขาก้มลงไปหอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป

“ขอบคุณที่ช่วยข้าวนะคะ” เธอบอกเขาพร้อมกับเอนตัวลงนอนเอาผ้ามาห่มเนื่องจากหนาวเพราะไม่ได้เปลี่ยนชุด

เมื่อเรือมาจอดเทียบหน้าหาดบริเวณที่พักทุกคนก็ต่างทยอยกันไปอาบน้ำพักผ่อนตามอัธยาศัยเนื่องจากเหนื่อยกับการเล่นน้ำดำดูปะการังกันอย่างสนุกสนาน

“คุณข้าวครับ เรือถึงที่พักแล้วครับ” นิลทัศน์มาปลุกต้นข้าวที่กำลังหลับตาพริ้ม ตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม

“ถึงแล้วเหรอค่ะ”

นิลทัศน์ช่วยประคองตัวหญิงสาวลงจากเรืออย่างระมัดระวัง เนื่องจากเธออาการยังไม่ค่อยดี 100% เมื่อถึงหน้าห้องพักของหญิงสาวจึงกล่าวขอบคุณและขอตัวเข้าไปพักผ่อนเพราเพลียอยากอาบน้ำนอนมาก

ขาของต้นข้าวก้าวเข้ามายังในห้องได้เพียง 1 ข้าง เสียงๆ หนึ่งดังขึ้น “สำออย”

ต้นขาวไม่สนใจรีบไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไป และออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็เห็นฝนเก็บข้าวของใส่กระเป๋า

“คุณฝนจะไปไหนค่ะ” ต้นข้าวถาม

“ฉันไม่อยากนอนร่วมห้องคนที่ไม่รู้จักเจียมตัว”

“คุณไม่พอใจอะไร คุณก็บอกฉันตรงๆได้นะคะ คุณฝน”

“ไม่ชอบคือไม่ชอบ ฉันไม่จำเป็นต้องมานั่งอธิบายให้คนอย่างเธอฟัง หลีกไปป!!” ฝนเดินกระแทกไหล่ของต้นข้าวเดินออกไปทันที

“เห้อออ ช่างเถอะ นอนคนเดียวก็สบายใจดีออก” ต้นข้าวถอนหายใจพร้อมบอกกับตัวเองเบาๆ

พาทต้าที่นั่งดื่มกับเพื่อนๆ ของเขา อยู่บริเวณลานกว้างด้านข้างของที่พักอยู่นั่นได้มองเห็นฝนบุคลากรสาวถือของพรุงพรังเดินผ่านมาทางเขา เนื่องจากตรงที่เขานั่งอยู่ติดกับทางเดินไปมาระหว่างห้องพักพอดี

“อ่าวคุณฝน จะขนกระเป๋าไปไหนเหรอครับ” เวฟถามออกไป ซึ่งเขารู้จักฝนเนื่องจากตนเองมาหาพาทต้าที่บริษัทบ่อยๆ และต้องผ่านบุคลากรก่อนเสมอ

“พอดีฝนจะย้ายไปขอนอนกับเมย์ค่ะ” ตอบเวฟแต่สายตามองไปยังพาทต้าเจ้านายหนุ่มของเธอ

“ทำไมละครับ”

“พอดีรูมเมทไม่ค่อยยินดีที่ฝนอยู่ร่วมห้องด้วยอะคะ อละเพื่อความสบายใจของเธอฝนเลยออกมาดีกว่า ฝนขอตัวก่อนนะคะ” เธอใส่ร้ายต้นข้าวแล้วเดินจากไป

“หึ เป็นไงละ คนน่าสงสารของมึงไอ้เค” พาทต้ากล่าว

“อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ มึงอย่าเพิ่งสรุป” เคมี่ตอบกลับทันที

เวลาผ่านไปได้สักพักท้องฟ้าก็เริ่มมีสีดำมืดเข้ามาปกคลุม หลายคนต่างทยอยกันออกมาจากห้องพักเพื่อมาหาของกินบ้าง นั่งล้อมวงดื่มบ้าง เล่นการไผ่บ้างตามประสา บางคนก็รองเพลง ปรบมือกันอย่างสนุกสนาน

พาทต้าได้กวาดสายตามองหาต้นข้าวแต่ก็ไม่เจอ จึงหารเรื่องปลีกตัวออกไปจากกลุ่มเพื่อน

“กูไปหาที่ดูดบุหรี่นะ ไม่ต้องตามถ้าไม่กลับมาพวกมึงดื่มกันไปเลย” พาทต้าอ้างพร้อมกันลุกเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน

“เอ่อๆ ไปเหอะๆ”เวฟกล่าว ส่วนเคมีได้แต่มองตามโดยไม่พูดอะไร

ต้นข้าวที่นอนหลับอยู่ด้วยความอ่อนเพลียจึงไม่รู้ตัวว่ามีคนถือโอกาสแอบปีนหน้าต่างทางด้านหลังระเบียงห้องพักของหญิงสาวที่มีแค่ชั้นเดียวจึงไม่เป็นอุปสรรค์ของพาทต้าเลย

เขายืนมองเธอที่หลับตาพริ้มนอนหลับอย่างสบายใจในชุดนอนกระโปรงสีขาวมีกระดุมฝ่ากลาง พาทต้าจึงไม่รอช้ารีบพาตัวเองสอดไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เขาจึงใช้มือลูปไล้ไปตามเรียวขา ขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบ ขึ้นมายังทรวงออกที่ใหญ่พอดีมืออันนุ่มนิ่ม

พอเธอเริ่มรู้สึกตัวก็ตกใจที่มีคนมาลวนลามร่างกายเธอ เธอกำลังจะกรีดร้องแต่ด้วยความไว พาทต้ารีบประกบปากหนากับปากบางของเธอทันทีและพาลิ้นหนาเข้าไปควานหาความหมายจากริมฝีปากสาวจนนานหลายนาที เธอรู้ทันทีว่าจูบแบบนี้ต้องเป็นเจ้านายเจ้าเล่ห์ของเธอแน่นอนจึงไม่ขัดขืนและยอมเขาด้วยความเต็มใจ มือปลาไหลก็ทำหน้าทีนวดคลึงหน้าอกของหญิงสาวอย่างเมามันส์

ไม่นานเสื้อผ้าของทั้งสองก็หลุดออกไปจากร่างกายเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าทั้งคู่ พาทต้าเริ่มแยกขาสวยอ้าออกจากกันและพาตัวเองเข้าไปตรงกึ่งกลางเธอและพาตัวตนของตนเองที่พร้อมรบถูไปมาตรงกลีบดอกไม้สีหวานสองสามที และดันเข้าไปจนจุนโคนในทีเดียว

“อื่ออออ เบาๆหน่อยค่ะ ข้าวจุก”

“อ่าส์ ฟิตมากข้าวจ๋า”

“อะ อ่ะ อะ อื่ออออ” เธอครางออกมาอย่างต่อเนื่องตามแระกระแทกของเขา

เขาเริ่มขยับเข้าออกตามจังหวะๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ พับ พับ พับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมกับเสียงครางของทั่งคู่ดังลั่นทั่วห้องโดยที่ไม่กลัวว่าจะมีคนมาได้ยิน

สักพักก็พลิกจับร่างบางให้หันหลัง และจับน้องชายที่พร้อมสู้อยู่แล้วเข้าไปและเริ่มขยับรัวๆ จนหญิงสาวให้มือทั้งสองข้างจิกไปยังผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน

“คุณต้าค่ะ อะ อะ ข้าวไม่ไหวแล้ว อื่อออ” เธอบอกเขาอย่างเหนื่อยหอบจากแรงกระแทกที่รุนแรงของเขา เขาไม่สนใจเลยว่าต้นข้าวจะเจ็บมั้ย ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงเพียงแค่ต้องการปลดปล่อยอารมณ์ไคล่ที่เก็บไว้มาหลายวันเท่านั้น และยิ่งคิดถึงตอนที่เธอไปอ่อยคนนั่นคนนี้เขายิ่งอยากให้เธอได้จดจำรสชาติครั้งนี้ของเขาเอาไว้

“อ่าส์ ผมก็ไม่ไหวแล้ว ว พร้อมกันนะ”

ปึก ปึก ปึก เขาไม่ออมแรงกระแทกตัวตนใส่เธออย่างสุดแรง มือก็ทำหน้าที่ขย่ำหน้าอกเธอจนแดงเถียงทั้งสองเต้า แผ่นหลัง ลำคอ ก็เต็มไปด้วยรอยรักสีแดง ไม่นานเข้าก็ปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าไปในร่องรักของเธอทุกหยาดหยดจนไหลเหยิ้มเต็มเรียวขาขาว และตัวตนของเขา

“อ่ะ อื่ออออออ” เธอพุบหน้าลงไปกับหมอนด้วยความเหนื่อยล้า

“ขอต่อนะ” เขารีบจับเธอเปลี่ยนท่าและรังแกเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนพอใจ จนเธอหลับไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขาด้วยความเหนื่อยล้าจากไฟราคะที่เพิ่งจบลงจนเกือบเช้า…..

**พาทต้าใจร้ายยยมาก สงสารต้นข้าวววววว**

***อยากให้มาต่อช่วยคอมเม้นท์ และติดตามให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆๆๆนะ ที่เข้ามาอ่านกัน รักมากมาย