บทที่ 8 หวันไหว

วารินทร์นั่งรอแฟนหนุ่มที่บอกว่าจะมารับเธอในตอนเย็นแต่ตอนนี้มันเลยหกโมงเย็นมาแล้วยังไม่โผล่หน้ามาเลย​ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเธอสังหรณ์ใจแปลกๆ​เพราะก่อนหน้านี้มีคนในบริษัท​เขาแอบส่งรูปเขากับผู้หญิง​ปริศนา​คนหนึ่งมาให้ทางไลน์​แต่ติดต่อกลับไปไม่ได้​ทำให้ภายในใจของเธอค่อยๆเกิดคำถามและแรงหึงหวง​ คอยจับผิดแฟนหนุ่มแบบห่างๆตลอดเวลา​

เพียงไม่กี่อึดใจรถ​ Mercedes คันหรูของชายหนุ่มแฟนอันเป็นที่รักของเธอก็แล่นมายังหน้าคฤหาสน์​ตรงจุดที่เธอรอพอดี เธอรีบเดินไปหาด้วยใจที่ร้อนรนพลางทำหน้างอ​ ต่อว่าเขาด้วยความไม่พอใจที่มาช้า

"ทำไมต้ามาช้าแบบนี้รู้มั้ยรินรอต้าจะครบชั่วโมง​แล้ว"

"ผมเพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จ​ แล้วอีกอย่างรถก็ติดมากด้วย​ รินไม่งอลผมนะครับ​ ผมขอโทษ"

"ช่วงนี้ต้าดูแปลกๆไปนะ​ ต้าไม่เคยมารับรินช้าเลยตั้งแต่ครบกัน"

"รินอย่าหาเรื่องทะเลาะเลย​ เดี๋ยว​ไม่สวยน้าา​ ไหนๆยิ้มหน่อยสิที่รักของผม" เขาดึงแก้มเธอไปมาเหมือนเด็กน้อย​ เธอจึงยอมยิ้มแต่ไม่ยอมลืมเรื่องนี้แน่ๆเขาต้องรู้ให้ได้ว่าผู้​หญิง​เลวคนนั้นเป็น​ใครถึงกล้ามายุ่งกับคนรักของเธอ

" รินไม่ใช่เด็กนะ​ แก้มช้ำหมดแล้วเนี้ย​ รีบไปเลยมาก็สาย"

" ครับเจ้าหญิงขี้งอล"พร้อมกับทำหน้าที่เป็นสารถี​เปิดประตู​รถให้เธอไปนั่งยังฝั่งข้างคนขับ​

หญิงสาวแปลกใจทำไมเบาะรถของเขาถึงได้ขยับมาติดติดคอนโซลเหลือที่นั่งแคบมาก​ ซึ่งตรงกับรูปภาพผู้​หญิง​ตัว​เล็กๆในรูปที่ผู้ห​วังดีส่งให้เธอเมื่อตอนเที่ยงเลย​ ไม่รอช้าเธอรีบถามเขาออกไป​ ขณะที่รถกำลังเคลื่อนไปยังบ้านของเขาที่อยู่​อีกฝั่งหนึ่งของตัวเมืองหลวง

"ทำไมที่นั่งแคบลงค่ะ​ ปกติมีแค่รินที่นั่งเบาะนี้​ ต้าพาใครมานั่งแทนที่รินหรือเปล่า?" เธอทำหน้าจะร้องไห้แม้ในใจอยากจะกรีดร้องแค่ไหนก็ตาม​ แต่ต้องอดทนไว้เพราะเธอไม่อยากให้ต้าเห็นเธอในมุมนี้ อยากให้เห็นมนมุมที่แสนดีเหมือนที่ผ่านมาตลอดหลายปี

"อ่อออ​ ที่ไหนได้ที่แท้รินก็หึงผมนิเอง"

" ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องบอกรินมาเดี๋ยว​นี้เลยนะ"

"คือผมไปนัดคุยงานกับลูกค้าเรื่องการออกแบบรถซึ่งเขาต้องการคุยกับคนออกแบบโตยตรงผมเลยพาพนักงานคนนั้นไปด้วย​ ยัยนั่นเป็นเด็กจบใหม่หน้าตาขี้แหล่มาก​ เงอะงะ​มาก​ รินสบายใจได้เลยผมไม่กินไก่วัด"

"แล้วต้ากินอะไร กินอีตัวข้างทาง​ หรือ​ผู้​หญิงที่มาเสนอตัวให้ฟรีๆละ"

พาทต้าสะดุงเบาๆเหมือนวัวสันหลังหวะแต่ก็ปรับสีหน้าให้ปกติ​

" ผมกินแต่วาริรินทร์​คนเดียวครับและจะกินตลอดไป​ ไม่รู้​ว่าเจ้าตัวจะยอมมั้ยน้าา"

เธอเขินจนลืมสิ่งที่กำลังโมโหอยู่ไปชั่วขณะจนรถได้เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยันโรงจอดรถหน้าบ้านของเขา​ เขารีบลงไปเปิดประตูให้หญิงสาวทันที​ พร้อมกับพ่นลมหายใจเบาๆเกือบไปแล้วมึง​

" มาแล้วเหรอวารินทร์​ ป้าคิดถึงหนู​จังเลย​ ไอ้ลูกชายมันไม่ยอมพาหนูมาหาป้าตั้งนาน"

"สวัสดีค่ะคุณ​ลุง​ คุณ​ป้า​ วารินทร์ก็ถึงมากๆๆๆๆเลยค่ะ​ ต้างานเยอะไม่ค่อยมีเวลาให้รินเลยค่ะ" เธอถือโอกาสฟ้องแม่ของแฟนหนุ่มทันทีพร้อมกับทำหน้าเศร้าให้ท่านทั้งสองเอ็นดู

" โถ่คุณแม่อย่าไม่เชื่อริน​ ผมงานเยอะคุณ​แม่ก็รู้​"

ก่อนที่จะเถียงกันไปไกลกว่านั้นเสียงอันทรงพลัังของประมุข​ของบ้านก็ดังขึ้นหยุดสงครามขนาดย่อมของทั้งสาม​

" คุณก็อย่าไปว่าเจ้าต้าเลย​ มันยอมพาหนูวารินทร์มาทานข้าวที่บ้านเราให้คุณ​หายคิดถึงก็ดีแล้ว"

" คุณก็ตามใจลูกจนมันได้ใจแบบนี้ไง"

" เอ้ามาว่าให้ผมซะงั้นคุณหญิง"

"ชิ​ หนูวารินทร์ไปทานข้าวเย็นกันดีกว่าแม่เตรียมอาหารอร่อยๆไว้ให้หนูเยอะแยะเลยนะลูก" ทั้งคู่​เดินไปยังห้องอาหารโดยไม่สนใจสองพ่อลูกที่ทำหน้าเซ็งที่ถูกทั้งสองกล่าวหาเมื่อครู่

" แม่แกคงชอบหนูวารินทร์มากนะ​ เมื่อไหร่จะแต่งๆกันสักทีพ่อแก่มากแล้วอยากอุ้มหลาน"

"พ่อครับผมก็ดูๆอยู่ว่าจะหมั่นหมายกันไว้ก่อน"

" ก็ดี​ พ่อแม่ฝ่ายหญิงเขาจะได้สบายใจ​ รวมถึงพ่อกับแม่แกด้วย"

ทั้งสี่คนนั่งทานข้าวคุยกันอย่างถูกคอ​ พอถึงเวลาอันสมควรวารินทร์จึงขอตัวกลับบ้าน​ โดยที่มีแฟนหนุ่มทำหน้าที่ขับรถไปส่งตามเดิม

เมื่อถึงบ้านของหญิงสาวก็รีบโผล่เข้าไปกอดคอชายหนุ่มพร้อมกับแนบปากไปจูบปากของชายหนุ่มจึงจูบกลับอย่างดูดดื่ม​จนเกือบสองนาที​ แต่ดันมีใบหน้าหวานของหญิงสาวอีกคนที่ชื่อต้นข้าวลอยมาในความคิด​ ทำให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายถอนจูบออกมายังปากของวารินทร์ทำให้เธอทำหน้าไม่สบอารมณ์​ และต่อว่าเขา

"ทำไมค่ะ​ ต้าเบื่อวารินทร์แล้ว?​ หรือติดใจใครอื่น"

"มันดึกแล้วเดี๋ยว​ใครมาเห็นมันดูไม่ดี​ ผมแคร์​รินมากนะ​ ไม่อยากให้ใครมาว่ารินเสียๆหายๆ​ รินก็รู้"

"รินขอโทษ​นะคะต้า รินคงหึงต้ามากเกินไป​ ต้าให้อภัยรินนะ"

"รินก็รู้​ว่าผมรักรินมากแค่ไหน"

"รินก็รักต้ามาก​ มากเหลือเกิน​ ดึกแล้วต้าขับรถดีดีนะคะ​ ถึงแล้วโทรหารินด้วย​ จุ๊ฟ"

เธอแอบโทษ​ตัวเองในใจที่ไม่ไว้ใจแฟนหนุ่มทั้งที่เธอก็รู้​มาตลอดว่าเขาอาจจะมีนอกลู่นอกทางบ้างแต่ก็ไม่เคยรักเธอน้อยลงเลย​ ครั้งนี้เธอก็คิดว่าคงเหมือนกับที่ผ่านๆมา​ เพราะยังไงต้าก็เลือกเธออยู่ดี

หลังจากที่วารินทร์ลงไปจากรถความรู้​สึกผิดต่อแฟนสาวก็มาตีรวดกันในสมอง​ ที่อยู่​ๆก็มีใบหน้า​ผู้หญิง​ริมทางที่เขาหวังฟันแล้วทิ้งคนนั้นโผล่มาในความคิด​ อีกไม่นานเรื่องทั้งหมดจะต้องจบลงเขาหยุดความคิดนั้นและขับรถกลับบ้านในทันที

เช้าวันศุกร์​ ณ​ บริษัท​วิวัฒนากูล​ ชุปเปอร์​คาร์ จำกัด

เหล่าพนักงานต่างพากันมารอขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังเกาะสมัยตามนโยบายของบริษั​ทที่จะมีทริปปีละ​ 1 ครั้งให้คนที่อยากไปเพื่อได้พักผ่อนสมองและทำกิจกรรมร่วมกัน​ ส่วนคนที่ไม่สะดวกไปก็มีโบนัสให้เพื่อที่คนเหล่านั้นอาจจะอยากไปกับครอบครัว

พาทต้าตัดสินใจยอมนั่งรถบัสไปกับเหล่าพนักงานเพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา​ และสร้างความสงสัยให้แก่แฟนสาว​สุดที่รัก​ แต่เขาก็ยังเลือกนั่งเบาะข้างต้นข้าวเช่นเดิม​ เพราะเหลือแค่ที่นั่งเดียว​ ไม่มีใครยอมนั่งกับเธอซึ่งเขาก็รู้​ดีว่าเหตุ​ใดคนในบริษัท​ถึงไม่ค่อยมีใครชอบต้นข้าวเลย​ และสาเหตุ​ก็มาจากเขานั่นเอง​ แต่เขาไม่สนใจอยู่แล้ว​ อยู่​ได้ก็อยู่​ อยู่ไม่ได้ก็ไปแต่ระหว่างนี้ก็ขอใช้งานให้คุ้มกับเดือนเดือนที่เขาเสนอให้เธอไปในตอนแรกที่แพงกว่าคนอื่นๆถึงสองเท่าโดยที่เธอไม่เคยรู้ตัวมาก่อนเลยว่าจะเจออะไรแบบนี้

"ข้าวคุณดูตื่นเต้นนะ​ เหมือนกับไม่เคยไปทะเล" เขาถามเธอตรงๆ

"ใช่ค่ะ​ ข้าวไม่เคยไปเลย​ นี่เป็นครั้งแรก"

"จริงเหรอ​ ผมขอโทษ"

"จริงค่ะ​ ข้าวโตมาในครอบครัวปานกลางไม่มีเงินมากพอที่จะไปเที่ยวในที่แบบนี้หรอกค่ะ​ พอพ่อกับแม่จากไปข้าวยิ่งต้องประหยัดเรื่องเที่ยวนิดิลิทออกจากหัวไปได้เลย​ ฟังดูตลกนะคะ​ 5555" เธอหัวเราะกลบเกลื่อนความเศร้าภายในใจ​

"ไม่เป็นไรนะต่อไปผมจะพาข้าวไปเที่ยวบ่อยๆ"

มีแว๊บนึ่งที่เขาเกิดสงสารหญิงสาวคนนี้ขึ้นมา​ แต่ก็แค่แว๊บเดียวเพราะเธอคงอยากทำตัวให้น่าสงสารเพื่อให้เขาเห็นใจเธอเป็​นแน่แท้

"จริงนะคะ​❤️" เธอยิ้มอย่างดีใจ​

ทั้งสองไม่รู้เลยว่ามีคนๆหนึ่งแอบจับตาดูทั้งคู่ตลอดเวลา​ ​" หึ​ ชั้นเฝ้ามองของชั้นมาตั้งนานเธอเป็นใครกันมาไม่กี่เดือนก็มาทำทีสนิทกับท่านประธานของชั้น"

รถบัสแล่นมาถึงจุดขึ้นเรือทุกคนต่างพากันขนสัมภาระ​ของตัวเองไปขึ้นเรือที่ทางเกาะได้ส่งมารับจำนวน​ 2 ลำใหญ่ๆ​

"คุณต้าค่ะ" ต้นข้าวเรียกพาทต้าที่กำลังเดินไปหาเหล่าเพื่อนๆของเขาที่มารอขึ้นเรือเพื่อที่จะไปแจมทริปนี้ด้วย

"ว่าไง ข้าวดูแลตัวเองนะ​ ผมไม่อยากให้คนในบริษัท​สงสัยคุณ​ไปมากกว่านี่" พร้อมกับเดินแยกออกไปทางที่เพื่อนๆของเขายืนอยู่

"สวยวะมึง" เวฟได้กล่าวออกมาเมื่อพาทต้ามาถึง

"ไม่ได้เรื่องวะ​ มึงสนใจ?"

"มึงใจกว้างมากขนาดนี้​ กูต้องสนแล้วมั้ง"

" มึงสองคนเลิกเล่นกับความรู้สึก​คนได้แล้วต้าเวฟ กูว่าเธอโคตรน่าสงสารเลยวะดูแววตาเศร้าๆนั่นดิ" เคมีกล่าวเตือนทั้งคู่

"เอ่อแล้วไอ้อะตอมละ" พาทต้าถาม

" ไอ้นั่นตั้งแต่เมียมีลูก​ หายหัวไปเลยวะสงสัยต้องเป็นกูกับไอ้เคเนี้ยที่ต้องจ่ายให้มึงแค่สองคน" เวฟตอบ

"เอ่อ ช่างมันเถอะดีละ" พาทต้ากล่าว

" ไปกันได้ละ​ เรือจะออกแล้ว" เคมีรีบชวนเพื่อทั้งสองขึ้นเรือ

ต้นข้าวนั่งอยู่ที่นั่งบนเรือคนเดียวด้วยความน้อยใจที่พาทต้าไม่สนใจเธอเลย​ แต่เธอก็เข้าใจเพราะเขาคงไม่อยากให้ใครรู้​เพราะกลัวเธอจะเดือดร้อน​ แต่แค่นี้เธอก็อึดอัดกับสายตาของเหล่าพนักงานทั้งหลายมากพอแล้ว​

สักพักนิลทัศน​์เลขาหนุ่มของพาทต้าก็เดินเข้ามาเมื่อเห็นเธอหน้าซีดๆคล้ายจะเป็นลม​

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณต้นข้าว"

"เรียกข้าวเฉยๆก็ได้ค่ะ​ ข้าวคงเมาคลื่นมั้งค่ะ​ เพราะข้าวไม่เคยนั่งเรือมาก่อน" เธอตอบตามความจริง

"งั้น​เดี๋ยว​ผมมานะครับ"

นิลทัศน์​กลับมาด้วยยาแก้เมา​ ยาดมและน้ำเปล่า​ "ทานยานี่แล้วเดี๋ยว​อาการคงดีขึ้น​ ผมขอตัวน่ะครับ​ มีอะไรเรียกผมได้เสมอ" เขาบอกเธอด้วยความเป็นห่วงและสงสาร​ เขารู้เรื่องระหว่างเธอและเจ้านายของเขาเสมอ

" ขอบคุณ​คุณ​นิลทัศน์​มากนะคะ"

"เรียกผมนิลดีกว่าครับ" เขาพูดแค่นั่นก็เดินกลับไปนั่งประจำดำแหน่งข้างคนขับเรือเช่นเดิม​ ซึ่งการกระทำของทั้งคู่อยู่​ในสายตาของพาทต้ามาตลอดโดย​ เขาคาดโทษเธอไว้ใจในที่กล้าไปอ่อยลูกน้องของเขา.....

พอเรือถึงฝั่งทุกคนต่างขนของไปยังห้องพักของตัวเองซึ่งได้แบ่งไว้เป็นหลังๆ แน่นอนต้นข้าวได้นอนคู่กับพนักงานสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งชื่อฝน อายุน่าจะรุ่นๆเดียวกันกับต้นข้าว ฝนเธอเป็นพนักงานฝ่ายบุคคลของบริษัทซึ่งมาทำงานตั้งแต่เรียนจบปวส. ส่วนที่เหลือก็แยกย้ายไปกับคู่ของตนเอง ยกเว้นพาทต้า เวฟ เคมี และนิลทัศน์ ที่ไปพักหลังใหญ่สุดของที่นี่

"สวัสดี เราต้นข้าวนะ" เธอกล่าวสวัสดีรูมเมท

"อืม สวัสดี"

"ชื่ออะไรเหรอข้าวจะได้เรียกถูก" ยิ้มอย่างเป็นมิตร

"ฝน ไม่จำเป็นไม่ต้องคุยกับฉันนะ ฉันไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า แค่นอนห้องเดียวกันก็อึดอัดจะแย่อยู่ละ" ฝนแสดงท่าทีไม่ชอบต้นข้าวอย่างเปิดเผย

"อืมม" ต้นข้าวพยักหน้า และหันหลังเก็บของออกจากกระเป๋าใบเล็กจัดเรียงตู้ยังฝั่งของตัวเองทันที โดยไม่ชวนอีกฝ่ายคุยอีกเลย ดีนะที่เป็นเตียงแยกไม่งั้นเธอคงได้ไปนอนข้างล่างแน่ๆ เพราะงั้นคงทนอึดอัดนอนร่วมเตียงกับคนที่แสดงออกมาว่าไม่ชอบเธอเอามากๆแบบนั้นไม่ได้แน่นอน

**รักเขาเข้าแล้วละสิคุณ​พาทต้า 55555 พระเอกของเราจะไม่ค่อยรู้ใจตัวเองสักเท่าไหร่นะคะ ปากแข็งมากกกกอีกด้วย

**กดไลค์​ กดติดตามเป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาา จะได้มีกำลังใจอัพให้รัวๆไปเล้ยย เลิฟๆๆๆ