บทที่ 11 ความผิดของคนแพ้

มือน้อยของต้นข้าวบีบกันจนแน่นด้วยความโกรธ ปนน้อยใจเมื่อพาทต้าเรียกเธอกับฝนเข้ามาพบ แต่ไม่ยอมฟังเธออธิบาย​เลย เขาเชื้อในสิ่งที่ฝนพูดทั้งหมด เมื่อเขาไม่ยอมฟังเธอเช่นนี้จะเรียกเธอมาด้วยเหตุอันใดเล่า เธอกล่าวว่าเขาในใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมาให้ใครได้รับรู้

“คุณฝน เชิญคุณออกไปได้ และผมก็หวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นในบริษัทผมอีกนะครับ”

“ค่ะ ท่านประธานฝนสัญญาค่ะ” เธอหันมามองหน้าต้นข้าวด้วยความไม่พอใจ และรีบเดินออกจากห้องของพาสต้าทันทีที่ท่านประธานหนุ่มกล่าวเสร็จ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะท่านประธาน” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“จะไปไหน ผมยังไม่อนุญาตให้คุณออกไปเลยนิ”

“ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าค่ะ”

“ผมมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย เย็นนี้คุณว่างมั้ย?”

“เอ่อออ คือคุยตอนนี้ไม่ได้หรอค่ะ” ด้วยความน้อยใจที่อยู่ๆ เขาก็หายไปแบบไม่ติดต่อมาเลย แถมยังกล่าวว่าเธอเป็นคนผิดกับเหตุการณ์เมื่อครู่อีก จึงทำให้เธอไม่อยากไปไหนกับเขาอีก เพราะอึดอัดที่ภายในใจมีแต่คำถามากมายแต่ไม่สามารถเอ่ยถามเขาได้เลย

“ได้สิ มันก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

“ค่ะ?” เธอแปลกใจในสรรพนามที่เปลี่ยนไปของเขา ปกติเมื่ออยู่กันสองต่อสอง เขาจะเรื่องชื่อเล่นเธอ

“คือ ผมอยากจะหยุดเรื่องของเราไว้ก่อน เพราะตอนนี้เริ่มมีคนในบริษัทสงสัย ซึ่งมันอาจจะไม่ส่งผลดีต่อเราทั้งคู่ ผมจะไม่ห้ามถ้าคุณจะเริ่มลองคบคนอื่นๆดู มันอาจจะเห็นแก่ตัวนะ แต่ผมไม่อยากดึงคุณไว้”

“คุณหมายความว่าไงค่ะ ข้าวไม่เข้าใจ” เธอเหมือนโดนรถสิบล้อมาชนทันทที่เขาพูดจบ ขอบตาเริ่มมีน้ำใสๆ ไหลออกมาช้าๆ

“สรุปง่ายๆ นะต้นข้าว ผมอยากจะจบเรื่องของเราเพียงเท่านี้” เขาเริ่มรำคาญเมื่อเธอเริ่มไม่ยอมเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

“แต่ข้าวรักคุณนะคะ คุณจะทำแบบนี้กับข้าวไม่ได้นะคะ ฮึก” เธอพยายามกั้นน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“ข้าว คุณอย่าดื้อสิ ถ้าเรื่องของเรามีคนที่สอง สาม หรือสี่รู้ คุณรู้มั้ยว่ามันจะทำให้คนมองผมยังไง ที่แอบมีอะไรกับพนักงานของตัวเอง” เขาเริ่มเสียงดังเมื่อต้นข้าวไม่ยอมง่ายๆ

“ข้าวยอมอยู่แบบเงียบๆมาได้ตั้งนาน ให้ข้าวอยู่แบบนี้ต่อไปได้นะคะ ข้าวไม่ได้ต้องการอะไร ข้าวมีแค่คุณคนเดียว ข้าวไม่มีใคร ฮึก ฮึก นะคะ” เธอปล่อยโหออกมาพร้อมกับเดินไปกอดเขา แต่เขาผลักออกอย่างแรง “โอ้ยยย” เธอล้มลงกับพื้นด้วยแรงผลักของชายที่เธอรักสุดหัวใจ

“เธอนิออกไปได้ละ อย่างี้เง่าน่าข้าว” งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ ไอ้ต้า เธอไม่ยอมง่ายๆ แน่ เขาคิดในใจ

เธอยอมลุกขึ้น เซ็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เพราะเธอง่ายเอง ที่รักเขาง่ายๆ เรื่องทั้งหมดเลยเป็นแบบนี้ เธอได้แต่กล่าวโทษตัวเองในใจ เธอยอมแพ้และเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย

เขามองไปยังต้นข้าวด้วยความโล่งใจ หวังว่าเธอจะไม่เอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศบอกใคร ไม่งั้นเธอเจอดีแน่ มีแว๊บหนึ่งที่ความสงสารต้นข้าวได้แทรกเข้ามาเมื่อนึกไปถึงใบหน้าหวานที่มีหยาดน้ำตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เขารีบสลัดความสงสารนั้นออกจากสมองทันที คนที่เขาแคร์มากที่สุดตอนนี้ต้องเป็นแฟนสาวของเขาคนเดียวเท่านั้น “ผมขอโทษที่แอบหวั่นไหวคนหญิงอื่นนะวาริน”

ต้นข้าวกลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เธอร้องไห้ตลอดทั้งคืน เธอกับเขามันต่างกันอันนี้เธอย่อมรู้ดี แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะมาทำกับเธอแบบนี้ เธอพยายามเข้าใจในสิ่งที่เขาบอกเธอ แต่พยายามยังไง เธอก็ยังทำใจลำบากอยู่ดี เธอไม่มีใครเลย อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เสียพ่อกับแม่ไป พอมีเขาเข้ามาทำดีด้วยเธอเลยหวั่นไหวไปกับคำพูด และการกระทำของเขาง่ายๆ เธอคิดเรื่องเขาจนเผลอหลับไปทั้งน้ำตา...

ด้านพาสต้าพอเคลียร์เรื่องต้นข้าวเสร็จรีบขับรถกลับบ้านทันทีด้วยความดีใจ เมื่อรถจอดสนิทเขารีบเดินเข้าไปกอด และหอมคุณผู้หญิงของบ้านที่กำลังนั่งจัดดดอกไม้อยู่ “อุ้ยย เจ้าลูกคนนี้นิ แม่ตกใจหมด”

“55555 คุณหญิงครับบบบ ทำไมแก้มหอมจัง”

“แหม่ มีอะไรจะขอล่ะเจ้าตัวดี”

“รู้ใจผมดีจริงๆเลย พ่อละครับ?” เขารอบอกพร้อมกันกับพ่อดีกว่า ส่วนพี่ชายที่อยู่ต่างประเทศรอทุกอย่างเรียบร้อยค่อยบอกเลยทีเดียว เพราะพี่ชายเขาไม่ค่อยมีเวลาอยู่แล้ว

“อยู่ในห้องพระ เดี๋ยวคงลงมาทานข้าวเย็น แล้วมีอะไรบอกแม่มาก่อนไม่ได้เหรอ?” คุณผู้หญิงขิงบ้านถามด้วยความอยากรู้ “คงไม่ไปทำใครเขาท้องมาหรอกนะ”

“โถ่ววววว คุณหญิงผมไม่ได้โง่ฆ่าตัวเองขนาดนั้นหรอกครับบ ผมมีวารินขิงผมอยู่แล้ว” เขารีบปฏิเสธทันที

“แล้วไปป นั่นพ่อแกลงมาพอดี”

“มีอะไรเหรอคุณ?” ประมุกของบ้านรีบถามทันทีเมื่อเห็นสองแม่ลูกกำลังพูดคุยกันถึงชื่อตน

“อาหารเย็นพร้อมแล้วค่า” เสียงของแม่บ้านคนเก่าแก่อย่างป้าแหวนดังมาจากในครัว

“ไปทานข้าวกันก่อนดีกว่าคุณ เดี๋ยวให้ลูกชายตัวดีของคุณบอกเอง” คุณผู้หญิงพูดพร้อมกับเดินนำทั้งสองพ่อลูกไปยังโต๊ะอาหารที่มีเมนูโปรดของเจ้าลูกชายทั้งนั้น เพราะนานๆทีที่เจ้าลุกชายตัวดีจะกลับมาทานข้าวที่บ้านอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เธอและสามีก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจในงานที่ลูกชายเธอดีรับผิดชอบต่อจากผู้เป็นสามีของเธอนั่นเอง

“ฮึ ว่าไงเจ้าต้า มีเรื่องอะไรจะบอกฉันกับแม่แก” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทานข้าวอิ่มกันแล้ว

“คือ....ผมจะให้พ่อกับแม่ไปหมั้นหมายวารินให้ผมหน่อยครับ นะครับบ”

“นึกว่าเรื่องอะไร แม่ยินดีอยู่แล้วลูก ทำไมไม่แต่งกันไปเลยละ แม่กับพ่ออยากมีหลาจะแย่แล้วค่ะคุณลูกชาย” แม่ของเขาตอบตกลงอย่างดีใจเนื่องจากรู้จักวารินแฟนสาวของลูกชายตัวเองมานานแล้ว เห็นเหมาะสมกันเป็นอย่างดี ทั้งหน้าตา ฐานะ สังคม เหมาะสมกันอย่างกิ่งทองใบหยก

“พ่อก็ตามใจแก จะหมั้นจะแต่งก็แล้วแต่แกกับหนูวารินเลยพ่อไม่อยากบังคับ เอาที่แกสบายใจ”

“งั้นตกลงตามนี้นะครับถ้าผมคุยกับวารินแล้วผมจะบอกอีกทีว่าวันไหน” เขาดีใจมาก แต่อีกใจก็มีใบหน้าของอีกคนลอยมา เขารีบสะบัดตัวเองทันที

“เป็นอะไรของแกเจ้าต้า” พ่อของเขาดุถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายมีท่าทีแปลกๆ

“เปล่าครับงั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ” พร้อมกับเดินอ้อมไปหอมแก้มแม่ของเขาอีกครั้ง

“หอมแก้มเมียฉันทำไม” ผู้เป็นพ่อกล่าวขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นลุกชายหอมแก้มภรรยาสุดที่รักของเขา

“คุณก่อ..” คุณหญิงดุสามีเบาๆ เพราะยุติสงครามระหว่างพ่อลูก

“5555555 ผมขึ้นข้างบนละ เชิญสวีทกันตามสบายครับบ”

“แอบดีใจนะคุณเจ้าลูกชายของเราจะได้หมั้นหมายให้ถูกต้องเกรงใจฝ่ายหญิงคบกันมาตั้งนาน” คุณหญิงกล่าวกับสามี

“ผมก็คิดเหมือนคุณหญิงนั่นแหละ” เรื่องบางเรื่องมันต้องใช้เวลา

ไลน์กลุ่ม+เพื่อน

พาทต้า /มึงคืนนี้ว่างมั้ย/

เวฟ /มีไรไอ้ต้า/

เคมี /กูว่าง/

อะตอม /กูว่างวะคืนนี้เมียกับลูกไปบ้านแม่ยาย/

เวฟ /555555555 ต้องจัดละคืนนี้ไอ้ตอมออกบ้านได้/

พาทต้า /ร้านเดิม/

อะตอม+เคมี+เวฟ /เคๆ เจอกัน/

ณ ผับประจำ

ทั้ง 4 หนุ่มเดินเข้ามมยังร้านประจำที่มีเหล่าบรรดาไฮโซ ดารา เซเลปกระเป๋าหนักเท่านั้นที่จะเข้ามาได้เพราะเป็นร้านที่หรูหราอันดับต้นๆ ของเมืองไทย สายตาสาวๆต่างพากับจับจ้องมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว ผู้จัดการร้านรีบพาไปยังโต๊ะประจำของพวกเขาทันที ซึ่งโซนที่พวกเขาอยู่จะเป็นชั้นลอยกระจกที่สามารถมองเห็นทุกมุมทั่วทั้งร้าน

“ไงมึงเลี้ยงพวกกูได้ยังคืนนี้” เวฟถามขึ้นระหว่างที่รอสาวๆ ชงเหล้าให้

“เร็วไปมั้ยไอ้เวฟ ต้าตกลงยังไง” อะตอมกล่าวออกมา

“เอ่อเรียบร้อย คืนนี้กูเลี้ยง” พาสต้าตอบแบบไม่รู้สึกอะไร

“เห้ย มึงบอกเลิกน้องเค้าแล้วอ่อวะต้า” เคมีถามด้วยความตกใจ ปนสงสารหญิงสาวหน้าหวานคนนั้น

“ไม่ได้เลิก เพราะไม่ได้ครบตั้งแต่แรกวะ เคมึงจะต่อก็ได้นะตามสบาย”

“มึงมัน..เหี้ยจริงวะต้า” เคมีพูดพร้อมกับกำหมัดแน่นพุงไปยังพาสต้าที่นั่งจิบเครื่องดื่มอย่างไม่สนใจ

“พอทั้งคู่เลยมึง ใจเย็นๆเคมี” อะตอมและเวฟรีบห้ามเคมี

เมื่อต่างคนต่างดื่ม และพูดคุยกันเรื่องต่างๆ โดยข้ามเรื่องต้นข้าวไปเพราะไม่อยากให้เป็นประเด็นให้เคมีและพาสต้าทะเลาะกัน อะตอมพอดูออกว่าเคมีชอบต้นข้าวตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหล่อนในผับครั้งนั้นแต่ก็ไม่กล้าจีบเธอเพราะเห็นพาสต้าซึ่งเป็นเพื่อนจ้องจีบอยู่เลยเฉยๆ แต่พอวันนี้กลับรู้สึกพอใจที่พาสต้าทำแบบนั้นกลับหญิงสาวเพราะหญิงสาวน่าสงสารมากไม่ได้แรงเหมือนหญิงคนอื่นๆที่พาสต้าควง

อีกมุมหนึ่งของผับ มี 2 สาวแท้และ 1 สาวเทียมมานั่งดื่มเบาๆ เนื่องจากเป็นการนัดเจอกันครั้งล่าสุดหลังจากไม่ได้เจอกันนานเกือบ 2 เดือน ต้นข้าวถึงถือโอกาสนี้ปรับความทุกข์ในใจเพื่อนๆ ซึ่งเธอบอกแค่ว่าแอบคุยกับคนๆหนึ่งอยู่ แต่ก๊อกหักเพราะเขาบอกเลิก แต่ก็ไม่ได้บอกรายละเอียดเยอะไปกว่านั้นเพื่อจะได้ไม่ให้เดือดร้อนไปถึงเขาคนนั้น เพื่อนๆ ก็รับฟัง และไม่ถามต่อใดๆทั้งสิ้น พวกเขาเคารพการตัดสินใจของเพื่อนเสมอ เช่นครั้งนี้ก็เหมือนกัน

“ข้าวแกโอเคนะ แกไม่เคยดื่มเยอะมาก่อนเบาๆนะ” ใบปอเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นต้นข้าวเริ่มหน้าแดง

“ฉันโอเคนะแก ไม่ต้องห่วงงง” พร้อมกับยิ้มหวานแต่ในตากลับเศร้าน่าสงสาร

“ปล่อยมันเถอะใบปอ ถ้าไม่ไหวฉันแบกมันกลับเองปล่อยวันหนึ่งเน่อะ” พริกหวานเพื่อนสาวร่างชายได้กล่าวขึ้นกับใบปอ

ทั้ง 3 นั่งอยู่ชั้นล่างของผับซึ่งเป็นมุมที่มองเห็นชัดเจนจากชั้นลอย พลันสายตาของพาสต้าที่ลุกขึ้นมามองบรรยากาศชั้นล่างก็เห็นไปยังร่างของหญิงสาวที่เคยสัมผัส เธออยู่ในชุดแขนยาวสีขาวแต่เปิดหลัง แถบยังสั้นมากอีกด้วยทำให้เขาเกิดอาการไม่พอใจที่พอเขาตัดสัมพันธ์ก็รีบมาหาเหยื่อใหม่ทันที

“หึ ตอนนั้นทำเป็นร้องไห้จะเป็นจะตาย” เขาเอ่ยออกมาด้วยความเย้ยยัน มองไปยังร่างบางอย่างไม่ละสายตา เขายอมรับว่าเธอดูโดดเด่นกว่าใครมากจึงมีผู้ชายมาขอชนแก้วกับเธอไม่ขาดสาย พอเขาเห็นเธอเดินแยกตัวออกไปคงจะไปห้องน้ำ เขารีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำทันที

เธอเดินมาด้วยอาการมึนๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปไม่เยอะเท่าไหร่แต่เธอคออ่อนทำให้มึนได้ง่าย จึงเผลอไปชนกันอกใครบางคนด้วยไม่ได้ตั้งใจ

“อุ้ยย ขอโทษค่ะ”

เขารีบประคองร่างเล็กเอาไว ทันใดนั้นเองเธอได้เงยหน้ามองคนหน้าถึงกลับ ตกใจหัวใจเต้นแรง

“คุณต้.. เอ่อ ท่านประธาน” พร้อมกับถอยหลังออกมาจากการประคองของเขา

“หึ มาหาเหยื่อรายใหม่เหรอ”

“คุณพูดอะไร ข้าวขอตัวนะคะ”

“จะรีบไปไหนน มาคุยกันก่อนสิ”

“ปล่อยข้าวนะ....”

**พาสต้า นายใจร้ายยยยยยมากกกก มาลุ้นกันว่าข้าวจะทำไงต่อออ......

**ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ช่วงนี้งานเยอะมากไม่มีเวลาเลยยย

ไว้จะรีบหาเวลาปั่นมาอัพให้เยอะๆนะคะ ขอบคุณมากที่ติดตามและกดไลค์นะจ๊ะรีดเดอร์ที่รัก

เม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยนะ ไรท์อยากรู้ว่ามีคนเข้ามาอ่านกันบ้างมั้ย^^