บทที่ 12 ใครกันที่ไม่ปล่อย

“ปล่อยข้าวนะ.....”

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ มานี่!!” เขาดึงเธอออกมายังหลังร้านซึ่งไม่มีใครผ่านมาแน่นอน

“จะทำอะไรค่ะ ปล่อยนะคะ! เพื่อนข้าวกำลังรออยู่ ข้าวต้องรีบไปแล้ว”

“เธอรักฉันไม่ใช่เหรอเหรอ?”

“ข้าวกำลังพยายามเลิกรักอยู่คุณไม่ต้องห่วง ข้าวจะอยู่ห่างๆคุณค่ะ”

“ถ้ามันลำบากมากเธอก็เลิกพยายามแล้วก็รักฉันเหมือนเดิม”

“ไม่ค่ะ ข้าวพอแล้ว ขอตัวนะคะ” เขาดึงเธอมากอดไว้จากด้านหลัง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำฝนก็มาเที่ยวเหมือนกัน และออกมาเจอพอดีเธอจึงรีบถ่ายรูปส่งไปยังไลน์ของปลายทางทันที

“หึ แอบมาพอดรักกันสินะ ฉันอยากรู้ว่าแฟนคุณจะแกล้งทนโง่ไปได้อีกนานแค่ไหนกัน เมื่อไหร่คุณจะหันลงมามองฉันบ้างค่ะคุณณัฐพัชน์ ในเมื่อฉันไม่มีความสุขใครหน้าไหนก็ไม่มีทางมีความสุข!!” ฝนคิดอย่างน้อยใจในโชคชะตาและความริษยา

“ไว้เราค่อยคุยกันคืนนี้ ฉันจะไปหาที่บ้านเข้าใจมั้ย รีบเข้าข้างในได้แล้วเพื่อนเธอคงตามหากันแล้วมั้ง” เขาคลายอ้อมกอดออกและปล่อยให้เธอกลับเข้าไปหาเพื่อนข้างในโดยที่ไม่พูดอะไร

สาเหตุที่ทำแบบนี้เพราะเขายังไม่เบื่อ ยังอยากกอด อยากจูบ อยากสัมผัสร่างนุ่มนิ่ม น่าหลงใหลนี้ไปอีกสักพัก อีกอย่างเพื่อนเขาก็เข้าใจว่าเขาเลิกติดต่อกับเธอแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องเสียมีแต่ได้กำได้ ในเมื่อเธอรักเขา เธอต้องยอมเขาทุกทางแน่นอน เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาจึงเปลี่ยนใจที่จะเก็บเธอไว้อย่างลับๆ ก่อนที่จะแต่งงานมีความครัวที่อบอุ่นกับแฟนสาวเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะหยุดทุกอย่างและปล่อยเธอไป

ต้นข้าวเมื่อกลับมาถึงโต๊ะก็มีทาทีที่เปลี่ยนไปเธอกำลังสับสนว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี ใจหนึ่งก็ดีใจที่เขากลับมาเมื่อต้องการเธอ อีกใจหนึ่งก็บอกว่าพอได้แล้วเธอกับเขาต่างกันมากยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้

“เป็นอะไรไปยัยข้าวเรียกตั้งหลายที” ใบปอเรียนจนต้นข้าวตกใจ

“ฮะ ฮะ ว่าไงนะ”

“ยัยปอถามว่าหล่อนเป็นไรนั่งเหม่ออยู่ได้ย่ะ” พริกหวานแทรกขึ้นมาบ้าง

“เปล่าๆ ฉันเริ่มง่วงแล้วอะหวาน ใบปอ” เธออยากกลับบ้านเพราะรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องตลอดเวลา และเริ่มไม่สนุกแล้ว

“อะไรของหล่อนย่ะ นี่เพิ่ง 4 ทุ่มครึ่งเองนะ ง่วงแล้วว?” พริกหวานถามกลับ

“ไม่เกินเที่ยงคืนนะข้าวววววว ปอกำลังมันส์เลยเน่อะหวานเน่อะ น้า” ใบปออ้อนต้นข้าวทันทีเพราะอยากต่ออีกนิดหน่อยเสียดายนานทีกว่าจะได้เจอกัน

“ก็ได้เที่ยงคืน ไม่เลทนะ”

“จ้า/จ้า” ใบปอกับพริกหวานดีใจยิ้มแก้มปริที่เพื่อนยอมอยู่ต่อ ทั้งสองจึงสั่งเครื่องดื่มเพิ่มและดื่มเต้นกันอย่างสนุกสนาน มีแต่ต้นข้าวที่คอยปฏิเสธจากการชนแก้วจากเพื่อนๆ และหนุ่มๆที่รายล้อมมาชนแก้วกับเธอ แค่นี้เธอก็มึนๆบ้างแล้วจึงไม่อยากเพิ่มแอลกอฮอล์ในร่างกายให้มากกว่านี้

“แยกย้ายตรงนี้นะหวาน” ต้นข้าวปฏิเสธให้พริกหวานไปส่งเพราะจะเสียเวลาย้อนไปย้อนมาอีกอย่างใบปอเมามากจนต้องลากออกมา ดังนั้นจึงไม่อยากให้พริกหวานลำบาก

“หล่อนโอเคนะ ไม่ให้ไปส่งจริงๆเหรอ?”

“โอเค สบายมากวิ่ง 10 รอยังไหวเลย 5555”

“โอเคย่ะ แม่คนเก่ง ดูแลตัวเองดีดี ฉันไปนะ ยัยนี่เริ่มไม่ไหวละ ยี้อย่ามาอ้วกแถวนี้นะหล่อน” พริกหวานรีบห้ามใบปอละรีบลากขึ้นรถขับออกไปทันที

“จ้า”

ทันทีที่รถของพริกหวานแล่นออกไป รถ Mercedes คันงานซึ่งเธอจำได้ดีว่าของใครก็แล่นมาจอดตรงหน้าเธอ

“รีบขึ้นมาสิ ฝนจะตกแล้ว เดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ข้าวกำลังรอแท็กซี่”

“อย่าประชด ขึ้นมา!!”

เธอไม่สนใจเขารีบเดินหนีจากตรงนั้นเพื่อไปโบกแท็กซี่ทันที เพียงไม่นานร่างสูงของเขาก็เข้ามากระชากร่างเล็กให้เดินตามเข้าแม้เธอจะขัดขืนเพียงใดแต่ก็ไม่อาจสู้แรงเขาได้ เพียงไม่นานร่างกายเธอก็ได้รับอิสระแต่ก็อยู่บนรถของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่คุณณัฐพัชน์ ฉันตามคุณไม่ทันแล้วนะ”

“………” เขาเลือกที่จะไม่ตอบและขับรถต่อไปจนถึงบ้านหลังเล็กๆสีฟ้าของเธอ

“รีบลงไปเปิดประตูสิ ง่วง”

“คุณกลับไปได้แล้ว ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

“ฉันเคยบอกเธอไปแล้วนะที่ร้าน”

“แต่ฉันไม่สะดวกให้คุณเข้าบ้านค่ะ”

“เลิกเลือกแบบนี้ได้แล้วข้าว ผมไม่ชอบ ฝนลงเม็ดมาแล้วนะ”

สุดท้ายต้นข้าวก็ใจอ่อนยอมให้เขาเข้าบ้านจนได้ ทันทีที่ประตูบ้านปิดลงหลังจากที่ทั้งคู่อยู่ในบ้านแล้วฝนก้ตกลงมาอย่างหนักเหมือนต้องการแกล้งเธอให้เขากลับบ้านไม่ได้เธอจึงยอมให้เขาพักที่นี่ เธอรีบอาบน้ำในห้องโดยที่เธอไม่ลืมเอาผ้าเซ็ดตัว และชุดนอนของพ่อครั้งที่ยังมีชิตมาให้เขาใส่สำรองไปก่อน เธอให้เขาอาบน้ำที่ห้องข้างนอก เขาก็รับไปและรีบเอาไปอาบน้ำทันทีเพราะร้อนมากๆ “อยู่ไปได้ไงวะ บ้านเล็กกว่าห้องน้ำฉันอีก” เขาบ่นกับตัวเองเบาๆ

เมื่ออาบน้ำเสร็จต้นข้าวที่ทาครีม และสวมชุดนอนปกปิดชิดด้วยชุดกระโปรงยาวถึงเข่าแขนยาวสีฟ้าอ่อนๆ เรียบร้อยก็เดินไปเอาผ้าห่ม หมอนหนุนที่ตู้เก็บเพื่อนำไปให้ชายหนุ่มข้างนอก

“นี่ผ้าห่มกับหมอนนะคะ”

“ทำไมข้าวใจร้ายจังข้างนอกร้อนมากแถมยุงเยอะด้วย” เขาทำเป็นพูดให้เธอเห็นใจและถือโอกาสเดินหมายจะเข้ามาออบเอวเธอไว แต่...

“ปล่อยข้าวนะ” เธอถอยไม่ยอมให้เขาได้ทำตามอำเภอใจอีกแล้ว

“ทำไมละ ไหนๆเราก็เคย..” / “หยุดพูดนะ มันจบไปแล้วค่ะ” เขายังไม่ทันพูดจบเธอก็รีบแทรกขึ้นมาหยุดเขาทันที เธอไม่อยากได้ยินเรื่องน่าอายด้วยความใจง่ายของตัวเองอีก

“แต่ผมไม่อยากจบ” ไวเท่าความคิดเขารีบเอาปากหนาเข้ามาประกบปากบางทันที ลิ้นร้ายก็ดูดดึงลิ้นน้อยๆด้วยความโหยหา ยิ่งมีฤทธิ์แอลกอฮอลมากระตุ้นยิ่งทำให้เขามีอารมณ์อย่าง่ายดาย มือปลาหมึกก็กอดรัดร่างบางให้แน่นขึ้นจนเธอเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก เขาจึงยอมถอยริมฝีปากออกมา ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนเขารีบประคองไว และเริ่มชุกไชร้ไปตามซอกคอขาว มืออีกข้างก็คลึงหน้าอกที่ซ่อนรูปไว้ในร่างอันบอบบางอย่างเมามันส์ แม้เธอจะขัดขืนเพียงใดก็ไม่อาจสู้แรงของเขาได้

“อือออ อ่อย อัน อะ (ปล่อยฉันนะ)” เขารีบปิดปากเธออีกครั้งเพื่อไม่ให้เธอเลิกพร่ำสักที

เขาดันเธอไปยังห้องนอนน้อยๆ ของเธอและใช้เท้าดันเพื่อประตูห้องปิดลง ทันทีที่หลังบางสัมผัสกับที่นอนนุ่มเธอก็ตกใจทันทีไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรทั้งที่เธอไม่อนุญาตเธอจึงพยายามดิ้นขัดขืนแต่เขาก็รัดเธอแน่นขึ้นจนเธอต้องยอมสงบเพราะเหนื่อยที่จะสู้กับคนตัวโตแล้ว เพียงไม่กี่นาทีร่างทั้งสองก็เปลือยเปล่าทั้งคู่อากาศที่เย็นฉ่ำจากฝนที่ตกด้านนอกและแอร์ที่เธอเปิดทิ้งไว้ก็ไม่ได้ทำให้ร่างกายที่ร้อนระอุของเขาเย็นลงได้ เขาไล่สร้างจุดมาร์คสีคล้ำแสดงความเป็นเจ้าของทั่วร่างกายของเธอตั้งแต่ซอกคอ แผ่นหลังขาวเนียน หน้าท้องแบนราบ ต้นขาวเรียวยาว จนไปถึงจุดกึ่งกลางลำตัวเขารีบกดริมฝีกปากลงไปยังป่าดอกไม้หอมหวานของหญิงสาวทันที เธอตกใจไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้จึงรีบหุบขาทันที แต่เขาก็จับมันแยกออกและละแลงลิ้นลงไปจนร่างกายตอบสนองด้วยการปล่อยน้ำหวานหยาดเหยิมออกมา

“ร่างกายข้าวพร้อมแล้วนะ หือออ”

“ไม่นะ ข้าวไม่อนุญาต”

“แต่ตรงนั้นของข้าวอนุญาต” เขายิ้มร้าย และกลับขึ้นไปปิดปากหญิงสาวไม่ให้พูดปากอีกต่อไป เขารีบพาตัวตนของเขาที่พร้อมรบเต็มที่ทยานเข้าสู่โพรงอันคับแคบของเธอจนสุดทางในคราเดียว

“อือออออ โอร้ยยย”

“ซี๊ดดดด ผมไม่ไหวแล้วที่รัก” เขารีบกระแทกตัวตนของเขาทันทีที่หญิงสาวเริ่มปรับตัวได้ และกระแทกแรงจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านปนจุกที่บริเวณท้องน้อย เพราะขนาดตัวตนของเขาที่ใหญ่มากแต่เธอตัวเล็กนิดเดียวทำให้เธอกลั้นเสียงไว้ไม่ไหว

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อือออ” เธอเอามือน้อยดันหน้าท้องเขาไว้เพื่อขอให้เบาๆ แต่มีเหรอที่เขาจะทำตามในสิ่งที่เธอขอ ด้วยไฟราคะและฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากความต้องการของตัวเอง จับเธอหันหลังและแทรกเข้าไปจนสุดทาง

“อืมมมมม รู้สึกดีเป็นบ้าเลยข้าว อ้า”

“ขะ ข้าว จะ จุก อือออ”

หน้าของหญิงสาวฟุบลงไปบนหมอนอย่างเหนื่อยล้าเสียวซ่าน มือบางจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี้ ร่างบางโยกย้ายไปมาตามแรกกระแทกของชายหนุ่ม ส่วนมือหนาของชายหนุ่มก็ทำหน้าที่แค้นหน้าอกขาวอยากเมามัส์จนบัดนี้ได้แดงกำซ้ำไปด้วยรอยนิวมือของเขา

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วทั้งห้องนอนของหญิงสาว แข่งกับเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก

“อื่อออ ข้าวไม่ไหวแล้ว” เธอร้องออกมาเมื่อเธอรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผมและร่างบาง

“อืมมม ผมก็ไม่ไหวแล้ว”

เขาจึงรีบกระแทกเร็วขึ้น ๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงรัดตุ๊บๆ บริเวณตัวตนของเขาซึ่งเขารู้ดีว่าเธอกำลังจะเตะขอบสวรรค์แล้ว และเขาก็เช่นกันจึงรีบกระแทกแรงและเร็วจนเธอกระตุกสองสามครั้ง

“อ้า อื่อออออออ” เขาและเธอปล่อยเสียงครางออกมาด้วยความเสียวที่กลั้นไว้ไม่อยู่ทั้งคู่

เขาก็พร้อมแล้วจึงปล่อยลำธารสีขาวขุ่นไปยังโพรงดอกไม้ของหญิงสาวทุกหยาดหยดจนเลอะไหลย้อนออกมาตามเรียวขาวขาว ชายหนุ่มจับหญิงสาวหงายขึ้นและเริ่มปลุกเร้าอารมณ์เธออีกครั้ง เขาใส่ตัวตนเขาไปในร่างของหญิงสาวที่กำลังอ่อนเพลียแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้พาเธอล่องลอยเตะขอบสวรรค์ รอบแล้วรอบเหล่า โดยที่ไม่ได้ป้องกันอะไรเลย

ทันทีที่วารินเปิดอ่านไลน์ก็เกิดความโกรธและเกียจหญิงสาวที่อยู่ในรูปทันที คราวนี้เห็นใบหน้าชัดเจนว่าเป็นใคร ผู้หญิงหน้าด้านคนนี้คือคนที่ชายหนุ่มรับเข้ามาทำงานเมื่อ 2 3 เดือนก่อน ใครกันที่เป็นคนส่งรูปเหล่านี้มาให้เธอ เธออยากจะขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้เธอได้จับตัวผู้หญิงที่กำลังจะแจ้งว่าที่สามีเธอไป เธอจะต้องจัดการให้เด็ดขาด เธอรู้มาตลอดแม้แฟนหนุ่มเธอจะเจ้าชู้แต่เขาไม่เคยนอนกับใครเป็นครั้งที่ 2 เธอจึงไม่ซีเรียสเพราะเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายก่อนแต่งงาน แต่ครั้งนี้มันแปลก แปลกมาก แปลกจนเธอกลัวว่าเขาจะแอบมีใจให้ผู้หญิงคนนั้น

“ฉันต้องจัดการเธอสินะ ต้นข้าว”

เธอร้อนรนจนต้องรีบต่อสารหานักสืบที่คอยสืบเรื่องต่างๆ ให้เธอทันที

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ คุณมานพช่วยสืบประวัติและเบอร์โทรผู้หญิงในรูปที่ฉันส่งไปให้ทางเมลหน่อยนะคะ ขอเร็วที่สุด”

“ครับๆ ได้ครับคุณวาริรินทร์”

“อืม ขอบใจมาก”

หลังจากวางสายจากมานพ เธอจึงเปิดดูไลน์ที่เขียนทิ้งไว้ตั้งแต่ 2 ทุ่มจนตอนนี้ ตี 1 ชายหนุ่มอันเป็นที่รักของเธอยังไม่เปิดอ่านเลย ทำให้เธอคิดได้ว่ากำลังอยู่กับผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นเป็นแน่แท้ เมื่อคิดได้ดังนั้นวารินจึงร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ

“รินไม่ดีตรงไหน ต้าถึงไปขว้าเอาอิเด็กนั่นมาแทนที่ริน ฮื้ออ” เธอร้องไห้จนหลับไปในที่สุด

***พาทต้า นายเลวมากกกก กลับมาหลอกต้นข้าวอีกทำไมมมมมม

แอบสงสารวาริรินทร์เหมือนกันนะ ทำไมพระเอกร้ายยยย

ขอบคุณที่กดไลค์ และเม้นท์ให้กำลังใจกันนะคะ คุณนักอ่านที่รัก พอได้เห็นฟีดแบ็คอะไรกลับมาบ้างไรท์ก็ดีใจ แถมยังมีกำลังใจในการแต่งไปอีกเป็น 100 เท่าเลย รับรองจะอัพให้เรื่อยๆแน่นอนค่ะ

*ติเตือนได้นะคะ อยากให้ตัวละอ่อนเป็นยังไง ยินดีรับฟังเสมอเจ้าค่ะ ^^