Se connecterพูดจบ ไอวี่ก็ขึ้นรถ ก่อนขับออกไปทันที
เอวาได้แต่ยืนฮึดฮัดขัดใจ ระหว่างทางกลับ ภาพในอดีตค่อย ๆ ย้อนกลับมา วันที่รสิกากับเอวาเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน ต่อหน้าพ่อ… ทั้งคู่ทำตัวอ่อนโยนกับเธอ พูดดี ยิ้มให้ และทำเหมือนอยากเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่เมื่อไม่มีพ่ออยู่… ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป คำพูดเสียดสี การกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ และการทำให้เธอรู้สึกว่า… เธอไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนั้น สุดท้ายไอวี่จึงเลือกออกมาอยู่คอนโดของแม่ เพราะอย่างน้อย… ที่นี่ไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนนอก ……………………… วันต่อมาไอวี่เลิกเรียนเร็ว จึงมาถึงชมรมกีฬาก่อนเวลา เธอนั่งรออยู่บนอัฒจันทร์ พร้อมหยิบ MacBook ขึ้นมาทำรายงานกิจกรรมส่งอาจารย์ ไม่นานฮันเตอร์ก็เดินเข้ามา “วันนี้มาเร็ว” “เลิกเรียนเร็วค่ะ” เขาเหลือบมองหน้าจอ “ทำอะไรอยู่” “ทำรายงานกิจกรรมค่ะ” ฮันเตอร์ก้มดู ก่อนถาม “ทำผิดอะไร ถึงต้องมาทำกิจกรรมเพิ่ม” “อัยหยุดเรียนไปเกือบสองอาทิตย์ค่ะ” “แล้วทำไมไม่มาเรียน” ไอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง “ตอนนั้น…อัยยังจัดการตัวเองไม่ได้ แต่ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะ” ฮันเตอร์เห็นแววตาเศร้าของเธอ จึงไม่ถามต่อ “พี่ฮันเตอร์คะ” “หือ” “อัยอยากถ่ายรูปกับนักกีฬาไปใส่รายงาน แต่ไม่กล้าขอ พี่ช่วยหน่อยได้ไหมคะ” “ให้ช่วย แล้วพี่จะได้อะไร” “อัยเลี้ยงข้าว” ฮันเตอร์ยิ้ม “แค่เราสองคน?” ไอวี่ชะงัก “เอ่อ…” เขาหัวเราะ “พี่พูดเล่น เดี๋ยวแฟนเราหึง” “แฟนอัย?” “ก็คนเมื่อวานที่มานั่งรอเราซ้อม” “อ๋อ…ไทม์” เธอรู้ว่าเขาเข้าใจผิด แต่ไม่ได้อธิบาย ฮันเตอร์จึงคิดว่าไทม์คือแฟนของเธอจริง ๆ ไอวี่ยิ้มมุมปาก “อย่าว่าแต่อัยมีแฟนเลย พี่ก็มีเหมือนกัน” เธอพยักหน้าไปด้านหลัง ฮันเตอร์หันไปมอง เห็นกอหญ้ากำลังเดินมา ก็ถอนหายใจเบา ฮันเตอร์เดินเลี่ยงออกมา แต่กอหญ้าก็รีบเดินตาม “พี่ฮันเตอร์คะ” “ช่วงนี้หายไปเลยนะคะ” ฮันเตอร์หยุดเดิน “ช่วงนี้พี่ยุ่ง ซ้อมบาสทุกวัน” กอหญ้าเม้มริมฝีปาก “ข้ออ้างหรือเปล่าคะ” “พี่กำลังจะทิ้งกอหญ้าใช่ไหม” ฮันเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ “กอหญ้า…” “เราสองคนไม่เคยคบกันตั้งแต่แรก” “ตอนนั้นเราต่างก็ยินยอมในความสัมพันธ์แบบนั้นด้วยกันทั้งคู่” “พี่ไม่เคยบังคับเราใช่ไหม” กอหญ้าน้ำตาคลอ ฮันเตอร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ “เพราะฉะนั้น…เลิกตามพี่ได้แล้ว” “ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองเถอะ” กอหญ้าก้มหน้า ก่อนเดินจากไปทั้งน้ำตา ฮันเตอร์มองตามแผ่นหลังของกอหญ้าที่เดินจากไป ก่อนจะหันกลับมา สายตาของเขาปะทะเข้ากับไอวี่ที่นั่งอยู่ไม่ไกล แม้เธอจะรีบยิ้มให้บาง ๆ แล้วก้มหน้าลงทันที แต่แววตาเมื่อครู่ก็บอกทุกอย่าง เธอกำลังตัดสินเขา ฮันเตอร์ถอนหายใจแผ่ว ๆ …รู้เลย หลังจากวันนี้ ถ้าจะจีบผู้หญิงคนนี้ คงไม่ง่ายแล้ว เธอคงระวังตัวมากกว่าเดิม ไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มทยอยเข้ามาในสนาม บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง ฮันเตอร์เดินตรงไปหาไอวี่ “ลุกมาสิ จะถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ” “ค่ะ” ไอวี่ลุกขึ้น เดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ ฮันเตอร์พาเธอเข้าไปหานักกีฬาทีมต่าง ๆ เพื่อขออนุญาตถ่ายภาพ ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี บางคนถึงกับจัดท่าให้เอง ทำให้ไอวี่กดชัตเตอร์อย่างสนุก “ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ จนหลายคนยิ้มตอบ หลังถ่ายรูปเสร็จ นักกีฬาชายคนหนึ่งยื่นโทรศัพท์ออกมา “ส่งรูปให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ขอไลน์ไว้ด้วย” “ได้ค่ะ” ไอวี่ยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะยื่นไปสแกน QR Code แต่ยังไม่ทันได้ทำ มือใหญ่ของฮันเตอร์ก็เอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ “เดี๋ยวพี่ส่งให้เอง” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนดึงโทรศัพท์ลง แล้วพาเธอเดินออกมาทันที ด้านหลังมีเสียงโห่แซวดังขึ้นทันที “โอ๊ย…หวง!” “ประธานไม่เนียนเลย!” “พี่ฮันเตอร์ เก็บอาการหน่อย” ฮันเตอร์ไม่ได้หันกลับไปมอง ปล่อยให้เสียงหัวเราะดังไล่หลังมาเรื่อย ๆ เมื่อเดินออกมาห่างจากกลุ่มคน ไอวี่ก้มดูภาพในกล้อง พลางยิ้มอย่างพอใจ “ทุกคนให้ความร่วมมือดีมากเลยนะคะ” เธอเงยหน้ามองเขา “ครั้งหน้าอัยไปขอถ่ายเองก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนพี่แล้ว” ฮันเตอร์หัวเราะในลำคอ “ก็เราหน้าตาแบบนี้…ใครเขาก็อยากให้ความร่วมมือ” ไอวี่ยิ้มมุมปาก “แต่มักจะดึงดูดแต่คนเจ้าชู้น่ะสิคะ” ฮันเตอร์เลิกคิ้ว “แล้วคนเจ้าชู้…ไม่ดียังไง” เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเธอตรง ๆ “เรายังไม่ได้ลองเลย” ไอวี่สบตาเขาโดยไม่หลบ “ถ้าลองแล้ว…จะเสียใจไหมคะ” มุมปากของฮันเตอร์ยกขึ้นนิด ๆ “ก็ต้องลองดู” ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ สายตาสองคู่สบกันนิ่ง ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้คนรอบตัวที่ค่อย ๆ เลือนหายไป ไอวี่เป็นฝ่ายหลบตาก่อน เธอยิ้มบาง ๆ “…ไม่ดีกว่าค่ะ” พูดจบก็เดินเลี่ยงผ่านเขาไป ฮันเตอร์หันมองตามร่างบางที่เดินจากไป รอยยิ้มค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคม เขาสอดมือลงกระเป๋ากางเกง พลางส่ายหน้ากับตัวเองเบา ๆ ระวังตัวแล้วจริง ๆ ด้วย… เสียงนกหวีดดังขึ้น เป็นสัญญาณเริ่มการซ้อม ฮันเตอร์เดินลงไปคุมซ้อมเดินขบวน เขาเหลือบมองไอวี่ที่ถือป้ายเดินนำขบวน วันนี้เธอไม่ได้ใส่รองเท้าหนังคู่เดิม แต่เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวสำหรับเดินในสนามแทน ฮันเตอร์เผลอยิ้มมุมปาก อย่างน้อย…เธอก็เชื่อที่เขาพูด"ฉันก็เลยถามอันที่ฉันอยากรู้"มิรินถอนหายใจ ก่อนหันไปหาไอวี่“ตอบมันสิ”“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”มายด์หันไปหัวเราะกับมิรินก่อนทั้งคู่จะหันกลับมารอฟังคำตอบไอวี่หน้าแดงขึ้นทันที“ไม่รู้”“ถามอะไรเนี่ย”มายด์ยิ้มกว้าง“แบบนี้...แสดงว่าคำล่ำลือคงไม่เกินจริง”“อยากลองมั่งเลยว่ะ”“ลองอะไรของมันวะ!”ไทม์พูดขึ้นเสียงหงุดหงิดเขาส่ายหน้า ก่อนเดินออกไปยืนที่ระเบียงมายด์มองตามอย่างงง ๆ“เป็นอะไรของมันวะ”ไอวี่สบตากับมิริน แล้วหันมองแผ่นหลังของไทม์ ก่อนยิ้มบาง ๆพวกเธอรู้ดีว่าไทม์เป็นอะไรเพราะรู้มาตลอดว่าเขาแอบชอบมายด์แต่ไม่เคยพูดออกมาและยิ่งเห็นมายด์พูดถึงผู้ชายคนอื่นด้วยท่าทางสนใจ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดไอวี่ส่ายหน้า ก่อนหันกลับมาหาเพื่อน“เลิกพูดเรื่องนั้นได้แล้ว”เธอถอนหายใจ“ที่เรียกพวกแกมา...เพราะอยากให้ช่วย”มายด์กับมิรินหันมามอง“ช่วยอะไร”ไอวี่เม้มริมฝีปาก“พรุ่งนี้ฉันต้องไปเจอเขาอีก”“ฉันควรทำยังไงดี”มายด์มองหน้าไอวี่ ก่อนถามขึ้นอย่างจริงจัง“สรุป...แกแค่ต้องการแย่งเขามาจากน้องสาวแก”เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย“เพื่อให้พ่อแกคืนทรัพย์สินของแม่แกมาใช่ไหม”ไอวี่พยักหน้าช้า ๆ“ก็มันเป็นของแม่ฉั
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ เธอจึงหันกลับมามองเขาอีกครั้ง“ไม่สบายจริงๆค่ะ”แต่ทันทีที่สบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์ที่เหมือนรู้ทันทุกอย่างของฮันเตอร์เธอก็รีบหลบตาลงอีกครั้งใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไม่กล้ามองเขา“งั้น...อัยกลับก่อนนะคะ”ไอวี่พูดขึ้น ก่อนเปิดประตูรถฝั่งคนขับแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขึ้นนั่งเรียบร้อย ประตูอีกฝั่งก็ถูกเปิดออกฮันเตอร์เดินขึ้นมานั่งข้างคนขับ แล้วปิดประตูลงอย่างสบายใจไอวี่ชะงัก หันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ“พี่ขึ้นมาทำไมคะ”ฮันเตอร์เอนตัวพิงเบาะ ก่อนตอบหน้าตาเฉย“ไปส่งพี่ที่ชมรมหน่อย”ไอวี่นิ่งไปครู่หนึ่งสุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วสตาร์ตรถออกไปตลอดทางไอวี่เอาแต่มองถนนตรงหน้า ไม่พูดอะไร และไม่แม้แต่จะหันมามองเขาผิดกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอส่วนใหญ่พวกเธอมักหาโอกาสเข้าหาเขาแต่ไอวี่...กลับพยายามหนีฮันเตอร์มองด้านข้างของเธอเงียบ ๆยิ่งเห็นท่าทางที่พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขากลับยิ่งรู้สึกสนใจไม่นาน รถก็มาถึงหน้าชมรมไอวี่จอดรถ ก่อนพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่หันมามอง“ถึงแล้วค่ะ”แต่ฮันเตอร์ยังคงนั่งนิ่งไอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองก็พบว่าเขากำลัง
เขาตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “พี่ไปส่ง” ไอวี่พยักหน้า แต่ไม่กล้าสบตาเขาอีก เธอรีบลุกจากเตียง ขาที่ยังอ่อนแรงทำให้เธอเซเล็กน้อย ฮันเตอร์เผลอจะยื่นมือเข้าไปประคอง แต่เมื่อเห็นไอวี่เบี่ยงตัวหลบออกไปเพียงเล็กน้อย ฮันเตอร์ก็ชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปประคองเธอค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัว ก่อนจะเก็บทุกความรู้สึกไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ไอวี่ค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ส่วนฮันเตอร์ยืนอยู่ที่เดิม หลับตาอีกครั้ง พลางถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบกุญแจรถเดินตามเธอออกไป โดยเว้นระยะห่างไว้เงียบ ๆ ฮันเตอร์ขับรถมาตลอดทางโดยไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศภายในรถเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ ไอวี่เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามหลบสายตาของเขา ส่วนฮันเตอร์ก็ปล่อยให้ความเงียบนั้นดำเนินต่อไป ไม่นาน รถก็แล่นมาจอดหน้าคอนโดของไอวี่ ฮันเตอร์ปลดล็อกประตู ก่อนหันมามองเธอ “ถึงแล้ว” ไอวี่พยักหน้ารับเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนรีบเปิดประตูลงจากรถ “ไอวี่...” ฮันเตอร์เรียกไว้ แต่หญิงสาวกลับชะงักเพียงเสี้ยววินาที แล้วเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในล็อบบี้โดยไม่หันกลับมา ฮ
ฮันเตอร์ยืนมองเธอเงียบ ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักติดอยู่บนใบหน้าของเขาหายไป เหลือเพียงสายตาที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ตอนหลับ...ดูไม่ดื้อเหมือนตอนตื่นเลยนะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ ปอยผมเส้นหนึ่งตกลงมาปรกแก้มของเธอ ฮันเตอร์ยื่นมือไปอย่างลังเล ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมนั้นทัดไว้ข้างหูอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง ยิ่งมอง...ก็ยิ่งละสายตาไม่ได้ เขาเผลอโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ราวกับถูกความรู้สึกบางอย่างดึงเอาไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาที เขาก็ชะงัก ฮันเตอร์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้ถอยออกมาหนึ่งก้าว “พอแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง “อย่าเริ่ม เดี๋ยวหยุดไม่อยู่” เขาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ หยิบผ้าสะอาดชุบน้ำ บิดจนหมาด ก่อนเดินกลับมาที่ข้างเตียง เพื่อดูแลให้เธอรู้สึกสบายขึ้น เขาเช็ดใบหน้าและมือของเธอเบา ๆ เพื่อให้รู้สึกสบายขึ้น ไม่นานนัก ไอวี่เริ่มขยับตัว “หนาว...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ฮันเตอร์จึงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “เป็นไงบ้าง” “มึนหัวหรือเปล่า” ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้
เมื่อเดินออกมาหน้าคอนโด รถสปอร์ตสีดำคันหรูของฮันเตอร์ก็จอดรออยู่ เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ก่อนคาดเข็มขัดเรียบร้อย ฮันเตอร์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง วันนี้เธอดูสวยกว่าตอนกลางวันเสียอีก “อยากกินอะไร” ไอวี่หันมายิ้มบาง ๆ “เราไปดื่มกันไหมคะ” “ดื่มเหรอ” “ค่ะ” เธอพยักหน้า “คืนนี้อัยอยากดื่ม” ฮันเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมองนาฬิกา “ที่ไหนดี” “ผับ XXX ตรงข้างหน้านี่ก็ได้ค่ะ” ฮันเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ “ไปอีกที่ดีกว่า” “เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบ เขาก็ออกรถทันที ......................... ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าผับหรูแห่งหนึ่ง แสงไฟนีออนส่องสว่างตัดกับบรรยากาศยามค่ำคืน รถสปอร์ตและรถหรูจอดเรียงรายอยู่เต็มลาน ฮันเตอร์ดับเครื่อง ก่อนหันมามองเธอ “เคยมาที่นี่ไหม” ไอวี่ส่ายหน้า “ไม่เคยค่ะ” “อัยเที่ยวแต่แถวคอนโด จะได้กลับง่าย ๆ” ฮันเตอร์ยิ้มมุมปาก “งั้นวันนี้ลองที่นี่” “รับรอง...ชอบแน่” เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ ก่อนพาเดินเข้าไปด้านใน ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าผับ พนักงานทุกคนต่างโค้งทักทายฮันเตอร์อย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณฮ
เด็กดื้อคนนี้ ยังพอฟังกันบ้าง ตลอดการซ้อม ไอวี่ตั้งใจ เดินกลางแดดก็ไม่บ่นสักคำ จนกระทั่งการซ้อมสิ้นสุดลง นักกีฬาทยอยเดินออกจากสนาม ไอวี่กำลังจะเก็บของเตรียมกลับ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอวาเดินตรงเข้ามาทางฮันเตอร์ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบเดินตรงไปหาเขา “พี่ฮันเตอร์คะ” ฮันเตอร์หันมาตามเสียงเรียก “ขอถ่ายรูปไปทำรายงานได้ไหมคะ” “ได้สิ” เขาพยักหน้ารับ ก่อนขยับเข้ามายืนข้างเธอ ไอวี่ยกโทรศัพท์ขึ้น แต่แกล้งทำหน้าลำบากใจ “พี่ถือโทรศัพท์ให้หน่อยได้ไหมคะ แบบนี้อัยหน้าใหญ่มากเลย” ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ “เรื่องเยอะจริง” เขารับโทรศัพท์จากมือเธอ แล้วหันกล้องกลับมาเตรียมถ่ายเซลฟี จังหวะนั้นเอง ไอวี่ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนแกล้งเสียหลัก “อุ๊ย!” ร่างบางเอนเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากแตะแก้มของฮันเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ฮันเตอร์ชะงักไปทันที เขาหันมามองเธออย่างตกใจ ส่วนไอวี่ก็รีบถอยออก สีหน้าตื่นไม่แพ้กัน “ขอโทษค่ะ!” เธอยกมือปิดปากตัวเอง “อัยเซ…ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ฮันเตอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็







