INICIAR SESIÓNCompartir
7.เด็กดื้อ
Fecha de publicación:
2026-08-06 19:33:20เด็กดื้อคนนี้ ยังพอฟังกันบ้าง
ตลอดการซ้อม ไอวี่ตั้งใจ เดินกลางแดดก็ไม่บ่นสักคำ จนกระทั่งการซ้อมสิ้นสุดลง นักกีฬาทยอยเดินออกจากสนาม ไอวี่กำลังจะเก็บของเตรียมกลับ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอวาเดินตรงเข้ามาทางฮันเตอร์ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบเดินตรงไปหาเขา “พี่ฮันเตอร์คะ” ฮันเตอร์หันมาตามเสียงเรียก “ขอถ่ายรูปไปทำรายงานได้ไหมคะ” “ได้สิ” เขาพยักหน้ารับ ก่อนขยับเข้ามายืนข้างเธอ ไอวี่ยกโทรศัพท์ขึ้น แต่แกล้งทำหน้าลำบากใจ “พี่ถือโทรศัพท์ให้หน่อยได้ไหมคะ แบบนี้อัยหน้าใหญ่มากเลย” ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ “เรื่องเยอะจริง” เขารับโทรศัพท์จากมือเธอ แล้วหันกล้องกลับมาเตรียมถ่ายเซลฟี จังหวะนั้นเอง ไอวี่ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนแกล้งเสียหลัก “อุ๊ย!” ร่างบางเอนเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากแตะแก้มของฮันเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ฮันเตอร์ชะงักไปทันที เขาหันมามองเธออย่างตกใจ ส่วนไอวี่ก็รีบถอยออก สีหน้าตื่นไม่แพ้กัน “ขอโทษค่ะ!” เธอยกมือปิดปากตัวเอง “อัยเซ…ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ฮันเตอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็นไร” เขายื่นโทรศัพท์คืนให้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ในดวงตากลับบอกอีกอย่าง ไอวี่รับโทรศัพท์มา ก่อนรีบกล่าวขอบคุณ “งั้นอัยไปก่อนนะคะ” เธอหมุนตัวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินพ้นฮันเตอร์มาได้ไม่กี่ก้าว เธอหันไปมองด้านหลัง เห็นเอวาหยุดยืนอยู่ไกล ๆ สีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหันกลับและเดินจากไป ไอวี่เม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างคนพอใจ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วกลับคอนโดอย่างอารมณ์ดี เมื่อกลับมาถึงคอนโด ไอวี่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปที่ถ่ายไว้ในวันนี้ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างพอใจ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในจังหวะนั้น หน้าจอขึ้นชื่อ ป๊า ไอวี่สูดหายใจเบา ๆ ก่อนกดรับสาย “มีอะไรคะ” “แกรู้จักกับฮันเตอร์เหรอ” เธอชะงักไปเล็กน้อย “ค่ะ” ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนเสียงของผู้เป็นพ่อจะดังขึ้นอีกครั้ง “เอวากับฮันเตอร์เขาคบกันอยู่” “แกเลิกยุ่งกับเขาซะ” น้ำเสียงเด็ดขาดจนแทบไม่มีช่องให้โต้แย้ง “น้องเสียใจมาก ตั้งแต่กลับถึงบ้านก็ร้องไห้ไม่หยุด” ไอวี่หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนสมเพชตัวเอง “ทำไม…ป๊าต้องมาห้ามอัยด้วย” เธอถามเสียงนิ่ง แต่ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว “แล้วถ้าอัยเสียใจ…ร้องไห้บ้าง” “มันไม่สำคัญใช่ไหมคะ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเข้มจะตอบกลับมา “อย่าพูดมาก” “ถ้าแกยังไม่ฟัง…ป๊าจะตัดค่าใช้จ่ายแกทั้งหมด” ประโยคนั้นเหมือนมีค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอก ไอวี่กำโทรศัพท์แน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนซีด สุดท้าย… เธอไม่พูดอะไรอีก เพียงกดตัดสาย ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไอวี่ยังคงนั่งนิ่ง มองหน้าจอที่ดับลง ไม่นานนัก… หยดน้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลลงอาบแก้ม เธอรีบยกมือขึ้นเช็ด แต่ยิ่งเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหล พ่อเลือกเชื่อน้องสาว โดยไม่เคยถามความรู้สึกของเธอเลยสักครั้ง ไอวี่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที...เปลือกตาก็หนักอึ้ง เธอเผลอหลับไปทั้งที่น้ำตายังเปียกแก้ม ... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ทำให้ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รอบห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากอาคารด้านนอกที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เกือบสี่ทุ่มแล้ว ไอวี่นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เธอเปิดอัลบั้มรูป เลือกรูปนักกีฬาที่ถ่ายไว้ในวันนี้ แล้วกดส่งไปให้ฮันเตอร์ จากนั้นพิมพ์ข้อความสั้น ๆ [ฝากส่งให้พี่ ๆ นักกีฬาด้วยนะคะ 😊] ส่งข้อความไปแล้ว...เธอกลับไม่ยอมวางโทรศัพท์ สายตาจับจ้องหน้าจอ รอลุ้นว่าอีกฝ่ายจะอ่านเมื่อไร ไม่นานนัก คำว่า อ่านแล้ว ก็ปรากฏขึ้น หัวใจของไอวี่เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นมา [ฮันเตอร์ : ยังไม่นอนเหรอ] ไอวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วกดโทรออกทันที ปลายสายรับแทบจะในทันที “ว่าไง” “ไปทานข้าวกันไหมคะ” ฮันเตอร์เลิกคิ้ว มองนาฬิกาบนผนังห้อง “ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ” “ดึกแล้วนะ” “หลับไปค่ะ เพิ่งตื่น” ไอวี่ตอบเสียงอ่อย “พี่ทานแล้วสินะคะ” เธอเงียบไปนิด ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเกรงใจ “งั้นไม่รบกวนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอัยออกไปหาอะไรกินเอง” ปลายสายเงียบไปเพียงครู่เดียว ก่อนฮันเตอร์จะตอบกลับเสียงเรียบ “ส่งที่อยู่มา” ไอวี่ชะงัก “เดี๋ยวพี่ไปรับ” มุมปากของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ค่ะ” เธอตอบรับเบา ๆ ก่อนกดวางสาย จากนั้นรีบส่งโลเคชั่นคอนโดให้เขาทางข้อความ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกเดรสสีดำเรียบหรูที่เข้ารูปเล็กน้อย แต่งหน้าอ่อน ๆ เพิ่มลิปสติกสีชมพูระเรื่อ ปล่อยผมยาวสลวยให้ดูเป็นธรรมชาติ เมื่อมองตัวเองในกระจก เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ถ้าอยากให้อัยเลิกยุ่ง...” ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ “ป๊าก็ต้องเอาของของแม่อัยคืนมาก่อน” เธอจะไม่ยอมถอยอีกแล้ว ..................... ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชื่อของฮันเตอร์ปรากฏบนหน้าจอ “ลงมาได้แล้ว” “ค่ะ” ไอวี่หยิบกระเป๋าแล้วรีบลงลิฟต์
Último capítulo
เกมรักเดิมพันหัวใจ 180. ข้อตกลงที่คนอื่นรู้แล้ว
หนึ่งเดือนต่อมาบริษัทของไอวี่เริ่มมีรายได้จากโครงการใหม่เข้ามามากขึ้น กระแสเงินสดค่อย ๆ มั่นคง และมีกำไรต่อเนื่องไอวี่จึงตัดสินใจนำเงิน สิบล้านบาท ไปชำระคืนบริษัทของครอบครัวฮันเตอร์เป็นงวดแรกจากเงินทั้งหมด สามสิบล้านบาท ที่เธอเคยยืมมาทำให้ตอนนี้เหลือหนี้อีก ยี่สิบล้านบาทฮันเตอร์ได้รับแจ้งจากฝ่ายบัญชีในช่วงบ่ายเขามองตัวเลขบนหน้าจออยู่นานสิบล้านบาท...เธอกำลังพยายามคืนเงินให้เร็วที่สุดแทนที่จะรู้สึกดี ฮันเตอร์กลับยิ่งน้อยใจเพราะยิ่งไอวี่รีบคืนเงินมากเท่าไร มันก็ยิ่งเหมือนเธอกำลังพยายามทำให้ตัวเองไม่ต้องพึ่งพาเขาอีกเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองชื่อของเธอยังอยู่ตรงนั้นแต่สุดท้ายก็ไม่ได้โทรออกในหัวกลับมีเพียงคำพูดของเธอในคืนนั้น“อัยตกลงเป็นผู้หญิงของพี่ฮันเตอร์แค่หนึ่งปี แลกกับพี่ช่วยบริหารบริษัทอัย”ฮันเตอร์วางโทรศัพท์ลงยังเหลืออีกยี่สิบล้านถ้าวันหนึ่งเธอคืนครบทั้งหมด...เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะยังมีเหตุผลอะไรให้กลับมาหาเขาอีกขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องผลประกอบการของบริษัทไอวี่ก็มาถึงรสิกาบริษัทไม่ได้เพียงอยู่รอด แต่เริ่มมีกำไร และยังสามารถทยอยคืนหนี้สิบล้านบาทได้ภายในเวลาไม่นานร
เกมรักเดิมพันหัวใจ 179. จุดแตกหักของความไม่เข้าใจ
จากคืนนั้น ทั้งคู่จึงแยกกันอยู่โดยไม่มีใครพูดคำว่าเลิกไอวี่คิดว่าฮันเตอร์กำลังหมดรักส่วนฮันเตอร์กลับคิดว่า สิ่งเดียวที่ทำให้ไอวี่ยังต้องการเขาอยู่...คือบริษัทของเธอหลังเซ็นสัญญากับบริษัทของคีรันได้ไม่นาน ไอวี่ก็ได้รับแจ้งว่าต้องเดินทางไปดูงานต่างประเทศสามวันเดิมทีเธอคิดจะบอกฮันเตอร์แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่รับโทรศัพท์เธอข้อความที่ส่งไปก็มีเพียงคำตอบสั้น ๆสุดท้ายไอวี่จึงไม่ได้บอกและเดินทางไปกับคีรันตามกำหนดฮันเตอร์มารู้เรื่องในวันที่สอง เมื่อเห็นภาพจากงานที่มีไอวี่ยืนอยู่ข้างคีรันเขาโทรหาเธอทันทีแต่ครั้งนี้กลับเป็นไอวี่ที่ไม่รับสามวันต่อมาทันทีที่ไอวี่กลับถึงคอนโด ฮันเตอร์ก็มารออยู่แล้ว“ไปต่างประเทศกับมันทำไมไม่บอกพี่”“อัยโทรหาพี่แล้วค่ะ”“ตอนไหน”“หลายครั้ง แต่พี่ไม่รับ”ฮันเตอร์ชะงัก“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่อัยต้องไปกับมันสองคน”“มันเป็นงานค่ะ”“งานอีกแล้ว”ไอวี่ขมวดคิ้ว“ทำไมคะ”ฮันเตอร์หัวเราะในลำคอ“ชีวิตอัยมีแต่งานจริง ๆ นะ โทรหาพี่ก็เรื่องงาน ต้องการพี่ก็เรื่องบริษัท จะไปต่างประเทศกับผู้ชายคนอื่นก็ยังเพราะงาน”“แล้วพี่ต้องการจะพูดอะไรกันแน่”“ก็แค่สงสั
เกมรักเดิมพันหัวใจ 178. สถานะ
ฮันเตอร์ขมวดคิ้ว“สถานะอะไร”“ก็ตามข้อตกลงของเราไงคะ”สีหน้าของฮันเตอร์เปลี่ยนไปทันทีโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าอีกด้านของประตู รสิกากับเอวาตามมาเงียบ ๆรสิกาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนกดบันทึกเสียง“ข้อตกลงอะไร”ฮันเตอร์ถามช้า ๆ“ข้อตกลงหนึ่งปีไงคะ”ฮันเตอร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด“พูดเรื่องนี้อีกแล้วนะ”“ก็จริงนี่คะ”ไอวี่เงยหน้ามองเขา“อัยตกลงเป็นผู้หญิงของพี่ฮันเตอร์แค่หนึ่งปี แลกกับพี่ช่วยบริหารบริษัทอัย หลังจากนั้นเราก็จบกัน...อัยยังจำได้ดีค่ะ”ด้านนอก เอวาเบิกตากว้างทันทีรสิกายังคงอัดเสียงต่อฮันเตอร์จ้องไอวี่อยู่นาน“นี่คือสิ่งที่อัยคิดมาตลอด?”“มันคือสิ่งที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอคะ”“แล้วที่เรากลับมาคบกันล่ะ”ไอวี่ชะงัก“มันไม่มีความหมายอะไรเลย?”“อัยไม่ได้พูดแบบนั้น”“แต่เมื่อกี้อัยบอกเองว่าเป็นผู้หญิงของพี่แค่หนึ่งปี”“ก็พี่เป็นคนตั้งข้อตกลงนั้นขึ้นมาเอง!”คราวนี้ฮันเตอร์เงียบไอวี่พยายามกลั้นความน้อยใจเอาไว้“เพราะฉะนั้นพี่จะอยู่กับใคร จะดูแลใคร จะจูบกับใคร ก็ไม่ต้องมาอธิบายให้อัยฟังหรอกค่ะ”“ได้”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ไอวี่ชะงักฮันเตอร์มองเธอนิ่ง“ถ้าอัยอยากให้มันเป็นแค่
เกมรักเดิมพันหัวใจ 177. เข้าใจผิด
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฮันเตอร์สอนเธอทั้งเรื่องต้นทุน กระแสเงินสด การอ่านสัญญา และการวางแผนชำระหนี้ แต่ทุกการตัดสินใจ เขายังคงให้อำนาจอยู่ในมือเธอเสมอและตอนนี้ไอวี่เริ่มยืนได้ด้วยตัวเองแล้วจริง ๆหลายวันต่อมา รสิกาเข้ามาที่บริษัทพร้อมอธิปเพื่อประชุมเรื่องงานระหว่างรอ เธอเหลือบเห็นรายงานผลประกอบการที่วางอยู่บนโต๊ะ“บริษัทมีกำไรแล้วเหรอคะ”อธิปมองตาม“นิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเมื่อสามเดือนก่อนมาก”รสิกานิ่งไป“ไอวี่บริหารเองทั้งหมดเหรอคะ”“อือ เห็นว่าฮันเตอร์ช่วยสอนอยู่บ้าง แต่คนตัดสินใจคือไอวี่”สีหน้าของรสิกาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเดิมทีเธอคิดว่าอีกไม่นานไอวี่ก็คงบริหารต่อไม่ไหว สุดท้ายบริษัทแห่งนี้ก็ต้องกลับมาอยู่ในการจัดการของอธิปเหมือนเดิมแต่สามเดือนผ่านไป บริษัทกลับไม่ได้แย่ลงตรงกันข้าม มันกำลังค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมารสิกามองตัวเลขกำไรบนเอกสารอีกครั้ง ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นดูเหมือนสิ่งที่เธอคิดว่าจะพังลงง่าย ๆ...กำลังเริ่มยืนได้ด้วยตัวเองเสียแล้ว...........ค่ำวันนั้น โรงแรมหรูใจกลางเมืองถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทครอบครัวฮันเตอร์ครอบครัวของอธิปได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย
เกมรักเดิมพันหัวใจ 176. ห้ามถาม
ทันทีที่เข้าห้อง ไอวี่ก็หันไปมองมายด์ด้วยรอยยิ้ม“ห้ามถามนะ”“ยังไม่ได้ถามเลย” ไอวี่หัวเราะ “แต่แกกับไทม์...คบกันแล้วใช่ไหม”มายด์หน้าแดง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“อือ”“จริงเหรอ!”“เบา ๆ สิ!”ไอวี่หัวเราะอย่างดีใจ ก่อนเข้าไปกอดเพื่อน“ดีใจด้วยนะ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี“มายด์”ไอวี่ยิ่งยิ้มเมื่อจำเสียงไทม์ได้“แฟนมาหาแล้ว เราไปหาพี่ฮันเตอร์ดีกว่า”“อัย!”เธอหัวเราะแล้วเดินออกมา ปล่อยให้มายด์อยู่กับไทม์สองคนเมื่อมาถึงอีกบ้าน ฮันเตอร์ก็รับกระเป๋าจากมือเธอไปถือทันที“มายด์กับไทม์คบกันแล้วนะคะ”“รู้แล้ว”“รู้ได้ยังไง”“ดูหน้ามันก็รู้”ไอวี่หัวเราะ ก่อนปล่อยให้เขาจูงมือเดินไปทางรถแต่โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อนพี่คีรันฮันเตอร์เหลือบมองหน้าจอ สีหน้าเปลี่ยนทันทีไอวี่อมยิ้ม ก่อนกดรับ“ค่ะ พี่คีรัน”“เรื่องสามข้อที่ฮันเตอร์ถามเมื่อวาน พี่คุยกับทางโครงการให้แล้วนะ มีบางเงื่อนไขที่เขายอมแก้ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้อัยดูก่อน”“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”เมื่อวางสาย ไอวี่ก็หันมาหาฮันเตอร์“พี่คีรันไปคุยให้แล้วนะคะ”“อือ”“ยังไม่ชอบเขาอีกเหรอ”“เรื่องงานก็เรื่องงาน”ฮันเตอร์หันมามองเธอ“ส่วนเรื่องมัน
เกมรักเดิมพันหัวใจ 175. เปลี่ยนใจไหม
ไทม์ผละออกเพียงเล็กน้อย“ยังเปลี่ยนใจได้นะ”มายด์ส่ายหน้า ก่อนกระซิบชิดริมฝีปากเขา“ไม่เปลี่ยน”ไทม์ยิ้ม ก่อนก้มลงจูบเธออีกครั้งไม่นานประตูก็ปิดลงพร้อมกับแสงไฟภายในห้องที่ดับลง และคืนนั้นทั้งคู่ก็ยอมปล่อยให้ความรักที่แอบเก็บไว้ให้กันมานาน พาความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนไปด้วยความเต็มใจของทั้งสองคน..............แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าตัวเองยังถูกแขนใหญ่ของฮันเตอร์กอดเอาไว้แน่นเธอขยับตัวเล็กน้อย แต่คนที่เหมือนยังหลับอยู่กลับกระชับแขนทันที“จะไปไหน”“ตื่นแล้วเหรอคะ”“อือ”ฮันเตอร์ซุกหน้าลงกับต้นคอเธอเหมือนยังไม่อยากให้เธอลุกออกไปไอวี่เหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“พี่ฮันเตอร์”“ครับ”“เมื่อคืนไทม์ไปนอนไหน”คราวนี้ฮันเตอร์ลืมตา ก่อนยิ้มมุมปาก“บ้านนู้นมั้ง”“บ้านนู้น?” ไอวี่หันขวับ “กับมายด์เหรอคะ”“อือ”ไอวี่รีบจะลุก แต่ฮันเตอร์กอดไว้แน่นกว่าเดิม“อัยจะไปดูมายด์”“ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก”“แต่—”“ไอ้ไทม์มันโตแล้ว มายด์ก็โตแล้ว”“พี่รู้ได้ยังไงว่าเขา...”ไอวี่หยุดพูดเอง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเมื่อเห็นสายตารู้ทั
También te puede gustar
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด
Re-match I รีแมทช์15.6K vistasI'm evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Phat_sara112.2K vistasอาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love
Chugar_Chup13.1K vistasCraving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว11.1K vistasสาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี
เหนือ กว่าความคาดหมาย252 vistasBeyond FWB รักล้ำเส้น
Umamii.2.4K vistasJDai Engineer เกียร์ฝังรัก
Baby_Snow2.2K vistasโคตรเลวทวงรัก
NaBee-KP3.5K vistas
