EP.5 — โกดังวิศวะ (1/2)

 

            ชีวิตของฉันก็ถูกเหวี่ยงกลับเข้าสู่กงล้อแห่งความวุ่นวายในฐานะเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งอีกครั้ง ราวกับโลกสองใบที่เพิ่งไปเหยียบมาถูกกำแพงล่องหนกั้นแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์ บรรยากาศเงียบสงบในหอพักกลายเป็นเพียงความทรงจำชั่วคราว เพราะทันทีที่แสงอาทิตย์ของวันใหม่สาดส่อง ฉันต้องดีดตัวตื่นขึ้นมาเพื่อวิ่งให้ทันเข้าเรียนวิชาเช้าที่แสนทรมาน

            พอตกบ่าย กิจกรรมของคณะนิเทศศาสตร์ก็เริ่มรุกคืบเข้ามาประชุมงานครั้งแล้วครั้งเล่าจนหัวหมุน กว่าจะถึงช่วงเย็นที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน ฉันกลับต้องไปซ้อมกิจกรรมจนขาสองข้างแทบลากกลับหอพักด้วยความอ่อนล้า ทุกอย่างหมุนวนเป็นลูปซ้ำซากจนน่าปวดหัว โดยเฉพาะช่วงเวลาที่มหกรรมงานเฟรชชี่มหาวิทยาลัยรวบยอดเข้ามาใกล้ คณะนิเทศศาสตร์ของฉันจึงแทบจะแปรสภาพกลายเป็นศูนย์อพยพของเหล่าคนอดนอนที่สภาพร่วงโรยไม่ต่างจากซอมบี้

            “ขวัญ… ช่วยดูสคริปต์ตรงนี้หน่อยดิ”

            เสียงหมดแรงของ เพลง ดังขึ้นพร้อมกับที่นางยื่นปึกกระดาษยับยู่ยี่มาให้ ทั้งที่เจ้าตัวยังฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะประชุมไม้ใต้ตึกคณะ ฉันรับมันมาคลี่ดูเงียบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านประโยคแรก

            “นี่มึงเขียนบทพิธีกรรับน้องหรือบทสวดมนต์วะเพลง”

            “แรงอะ...”

            “‘ขอเชิญทุกท่านร่วมเป็นสักขีพยานแห่งมิตรภาพอันงดงาม’ เพลง... มึงตั้งสติ นี่งานรับน้องเฟรชชี่ ไม่ใช่งานแต่งงานที่โรงแรมห้าดาว”

            เจต ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะก๊ากดังลั่นจนโต๊ะข้าง ๆ หันมามองเป็นตาเดียว ส่วน คอปเตอร์ ที่ดูนิ่งที่สุดในกลุ่มก็ได้แต่นั่งตัวสั่นไหล่ขยับขำเงียบ ๆ อยู่หน้าหน้าจอโน้ตบุ๊ก

            “กูก็บอกมันแล้วว่าภาษามันเว่อร์ไป” เจตเอ่ยพลางปาดน้ำตาที่คลอเพราะความขำ “แต่มันไม่ฟังไง กะจะเอาโล่เกียรติยศเลยมั้ง”

            เพลงคว้าหมอนรองคอที่วางอยู่ใกล้ตัวปาใส่หน้าเจตอย่างแม่นยำ “แล้วมึงช่วยอะไรกูบ้างนอกจากนั่งขำค้างแบบเนี้ย!”

            บรรยากาศในห้องประชุมยังคงวุ่นวายและเต็มไปด้วยความตึงเครียดสลับกับความฮาตามสไตล์เด็กนิเทศ บนโต๊ะสี่เหลี่ยมยาวเต็มไปด้วยโน้ตบุ๊กหลายเครื่อง แก้วกาแฟที่เหลือแต่หยดน้ำละลาย เอกสารกองพะเนิน และสายชาร์จที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับสายสิญจน์ เสียงถกเถียงเรื่องงานดังสลับกับเสียงถอนหายใจยาวของคนใกล้หมดไฟเป็นระยะ

            ขณะที่ฉันกำลังจะก้มหน้าก้มตาแก้สำนวนบทพิธีกรให้เพื่อน เสียงของรุ่นพี่ปีสองใจดีคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายสมาธิจากหน้าห้องประชุม

            “น้อง ๆ เดี๋ยวมีใครพอจะว่างช่วยพี่ขนของไปเก็บหน่อยได้บ้างไหมคะ”

            สิ้นเสียงนั้น ทั้งห้องประชุมพลันเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า เพื่อนทุกคนต่างพร้อมใจกันก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ราวกับหน้าจอคอมพิวเตอร์และเศษกระดาษเหล่านั้นมีความสำคัญระดับชาติ ฉันเห็นความสามัคคีในการเนียนระดับเทพแล้วก็ได้แต่หลุดขำออกมา

            รุ่นพี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเท้าสะเอวมอง “อย่ามาเนียนค่ะเด็ก ๆ พี่เห็นนะว่าใครยังหายใจอยู่บ้าง”

            เจตเงยหน้าขึ้นมาก่อนใครเพื่อนตามนิสัยคนใจอ่อนและปฏิเสธคนไม่เป็น“ของเยอะไหมครับพี่ เดี๋ยวพวกผมช่วยก็ได้”

            ฉันหันขวับไปมองหน้ามันทันที ในใจร้องประท้วงว่า อย่านะเจต อย่ารับงานเพิ่มตอนนี้ แต่แน่นอนว่าคำขอร้องในใจของฉันส่งไปไม่ถึง เพราะเจตรับปากไปเรียบร้อยแล้วด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ

            “ไม่เยอะมากจ้ะ แต่ต้องรบกวนเอาไปเก็บที่โกดังวิศวะหน่อยนะ”

            ชื่อสถานที่ปลายทางทำให้เพลงเงยหน้าพรวดขึ้นมาจากโต๊ะทันที “คณะวิศวะเหรอพี่?”

            “ใช่จ้ะ พอดีทางคณะนั้นเขาให้เรายืมพื้นที่เก็บของชั่วคราวในช่วงงานกิจกรรมนี้น่ะ”

            ฉันเห็นสีหน้าของเพลงเปลี่ยนไปทันควัน นางขยับเข้ามาใกล้ฉันแล้วกระซิบเสียงเบาหวิว “ขวัญ… กูว่าลางไม่ดีว่ะ” “มึงเว่อร์ไปน่า แค่ไปส่งของเอง” ฉันตอบปัดทั้งที่ในใจลึก ๆ ก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน “กูจริงจังนะมึง ฝั่งนั้นแม่งเถื่อนจะตาย”

            สุดท้ายพวกเราสี่คนก็ถูกลากมาช่วยขนของจนได้ ลังอุปกรณ์กิจกรรมกองมหึมาถูกวางรออยู่หลังตึกนิเทศ ทั้งโครงเหล็กฉากที่หนักอึ้ง ฉากไม้ทาสีที่ยังเหม็นกลิ่นสีจาง ๆ ป้ายผ้าขนาดใหญ่ และกล่องอุปกรณ์ไฟที่หนักจนฉันเริ่มรู้สึกปวดแปล๊บที่แขนตั้งแต่ยกกล่องแรกขึ้นมา

            “เจต ถ้ามึงไม่ปากไวรับงานนะ ป่านนี้กูคงนอนตีพุงอยู่ที่หอแล้ว” ฉันบ่นพึมพำขณะแบกลังไม้เล็ก ๆ

            “ช่วยพี่เขาหน่อยน่าขวัญ ถือว่าออกกำลังกายไง”

            “คนใจบุญมักอายุสั้นนะเจต จำไว้”

            คอปเตอร์หลุดขำพรืดออกมา “อันนี้คือคำสาปแช่งหรือคำอวยพรให้เพื่อนวะขวัญ”

            พวกเราเดินพยุงสังขารแบกของข้ามฝั่งมหาวิทยาลัยท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ยังคงร้อนระอุและเหนียวตัว เมื่อเดินเข้าสู่เขตคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปจากฝั่งนิเทศอย่างสิ้นเชิง ตึกเรียนสีเทาเข้มทรงเหลี่ยมดูเคร่งขรึมตั้งตระหง่านอยู่ด้านในสุด

            ที่นี่ไม่มีเสียงเพลงประกอบกิจกรรม ไม่มีสีสันฉูดฉาดของป้ายโปรโมตงาน มีเพียงกลิ่นของเหล็กที่ถูกเผา กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ในอากาศ และเสียงเครื่องมือช่างที่ดังสะท้อนออกมาจากโรงประลองเป็นระยะ นิสิตวิศวะในเสื้อช็อปสีเลือดหมูเดินสวนไปมาด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียด บางคนถือฟันเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ บางกลุ่มกำลังช่วยกันเข็นอุปกรณ์หน้าตาประหลาดผ่านพวกเราไป

            เพลงเริ่มเดินเบียดแขนฉันแน่นขึ้นจนเกือบจะสิงร่าง “มึง… กูเริ่มกลัวจริง ๆ แล้วนะ” “กลัวอะไรของมึงนักหนา” “บรรยากาศแม่งขรึมจัด เหมือนกำลังจะเดินเข้าเขตหนังมาเฟียเลยอะมึง” “มึงดูซีรีส์เยอะไปแล้วเพลง ตั้งสติหน่อย”

            แต่เอาเข้าจริง ฉันเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากคนแถวนี้ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในโซนด้านหลังตึกวิศวะ เสียงเครื่องยนต์ก็เริ่มดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงคำรามต่ำ ๆ

            ครืนนน… บรื้นนนน…

            กลิ่นน้ำมันเครื่องเข้มข้นผสมกับกลิ่นยางไหม้ลอยมาแตะจมูกจนฉันเผลอขมวดคิ้วด้วยความไม่คุ้นชิน

            “โกดังอยู่ข้างหลังนี่เองครับน้อง ๆ”

            รุ่นพี่วิศวะที่อาสานำทางหันมาบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปเลื่อนประตูเหล็กบานยักษ์ที่ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

            ครืดดดด

            ภาพเบื้องหลังประตูบานนั้นทำให้พวกเราทั้งสี่คนถึงกับชะงักกึกพร้อมกันราวกับถูกสาป ภายในโกดังเพดานสูงขนาดใหญ่มีรถแข่งหลายคันจอดเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ บางคันถูกเปิดฝากระโปรงทิ้งไว้ให้เห็นไส้ในที่เป็นเครื่องยนต์โลหะซับซ้อน บางคันกำลังถูกยกรอยขึ้นเพื่อถอดล้อ ทีมช่างในชุดหมีเปื้อนคราบน้ำมันเดินวุ่นไปมา เสียงปืนลมยิงน็อต เสียงประแจกระทบเหล็ก และเสียงสั่งงานดังระงมไปทั่ว

            ที่นี่ไม่ใช่โกดังเก็บของธรรมดาที่พวกเรารู้จัก แต่มันคือ Garage แข่งรถระดับอาชีพที่มาตั้งอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัยชัด ๆ

            เพลงอ้าปากค้างจนแทบจะหุบไม่ลง “โอ้โห… เว่อร์มากแม่” เจตเองก็มองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาเป็นประกาย “เชี่ยของจริงว่ะ ไม่นึกว่าจะอลังการขนาดนี้”