ทำให้ตายใจ

21.00 น. หลังจากรับประทานอาหารเสร็จชายหนุ่มก็ขับรถมาส่งหญิงสาวที่เดิมเหมือนตอนมารับ

“ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ” ชายหนุ่มหันไปพูดกับหญิงสาวข้างกาย

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้มันเทียบไม่ได้เลยกับที่พี่รันต้องเจ็บตัวช่วยพาย”

“หลังจากนี้เรายังจะได้เจอกันอีกไหม” ชายหันไปถามหญิงสาวข้างกายทันที

“ถ้าพี่รันอยากเจอพาย พายก็อยากเจอพี่รันค่ะ” หญิงสาวตอบกลับชายหนุ่มด้วยท่าทางเอียงอาย หญิงสาวยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหวกับชายหนุ่มข้างกาย อาจเป็นเพราะเขาช่วยชีวิตเธอไว้ จึงทำให้เธอหวั่นไหวกับเขาง่ายอีกทั้งชายหนุ่มยังสุภาพอ่อนโยนเวลาอยู่ด้วยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

“พายพูดจริงใช่ไหม พายไม่รังเกลียดที่จะมาเจอคนจนๆ อย่างพี่ใช่ไหม”

“ทำไมพี่รันพูดแบบนั้นละค่ะ” หญิงสาวเอียงคอถามกลับไป เมื่อฟังเสียงเศร้าๆ ของชายหนุ่ม

“ถ้าเทียบกัน พายเป็นถึงลูกคุณหนู พี่ก็แค่พนักงาน...”ชายหนุ่มยังไม่ทันพูดจบหญิงสาวก็ขัดขึ้นสะก่อน

“พายไม่เคยมองคนที่ฐานะเลยนะค่ะ พายมองคนที่จิตใจมากกว่าค่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาทันทีที่หญิงสาวไม่ได้รังเกลียดเขา

“แล้วถ้าพี่จะมารับพายไปกินข้าวบ้างจะได้ไหม”

“ได้สิค่ะ ถ้าพี่รันมารับพายก็จะไปค่ะ” แล้วทั้งคู่ก็สบตากันอย่างสื่อความ โดยที่หญิงสาวนั้นหลบสายตาไปก่อนด้วยความเขินอาย

“งั้น...พายเข้าบ้านก่อนนะค่ะ พี่รันขับรถกลับดีๆ นะค่ะ”

“ครับ” แล้วหญิงสาวก็ลงจากรถไปเพื่อที่จะเดินเข้าบ้าน แต่ก็ไม่วายหันมาโบกมือลาชายหนุ่มที่ยังไม่ได้ขับรถออกไป

“หึ ง่ายกว่าที่คิด” เมื่อหญิงสาวเดินเข้าบ้านไปแล้ว ชายหนุ่มผู้ที่สุภาพอ่อนโยนก็หายไปทันที เหลือไว้แต่ชายหนุ่มอีกคนที่ใจเต็มไปด้วยไฟแค้นและพร้อมที่จะลงทันเธอทุกเมื่อ

เมื่อเดินเข้าบ้านมาเธอก็พบกับพ่อของเธอที่ยังไม่ได้นอน เพราะหลังจากกลับมาจากโรงแรมก็ไม่เจอลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน พอถามคนใช้ก็บอกว่าออกไปกับเพื่อน

“พายออกไปไหนมาลูก” นายพินิจเอ่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พายไปกินข้าวกับเพื่อนมาค่ะ แล้วทำไมคุณพ่อยังไม่นอนค่ะ” ตอบพร้อมกับเดินมากอดเอวบิดาไว้

“พ่อก็รอลูกนี่แหละ แล้วไปกินข้าวกับเพื่อน เพื่อนคนไหน แสนหวานเหรอ” พ่อของหญิงสาวถามออกไปเพราะรู้ว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดของลูกสาวก็มีอยู่คนเดียวคือแสนหวาน

“เอ่อ ไม่ใช่ค่ะ เพื่อนคนนี้คุณพ่อไม่รู้จักหรอกค่ะ” หญิงสาวรีบตอบเพราะกลัวว่าคุณพ่อของเธอจะรู้ว่าเธอแอบไปกินข้าวกับผู้ชายที่พึ่งรู้จักมา

“เหรอ ทำไมไม่พามาแนะนำให้พ่อรู้จักล่ะ”

“เพื่อนคนนี้ของพายเขาขี้อายน่ะค่ะ”

“พ่อก็ไม่ได้จะว่าอะไรแค่อยากรู้จักไว้จะได้ดูด้วยว่าเป็นคนดีไหม”

“เอาไว้เดี๋ยวพายจะพามาให้คุณพ่อรู้จักนะค่ะ นี่ก็ดึกแล้วคุณพ่อขึ้นไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวพายก็จะขึ้นไปนอนแล้วเหมือนกันค่ะ”

“อืม งั้นพ่อขึ้นไปนอนแล้วนะ พายก็ขึ้นนอนได้แล้วนะลูก”

“ค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกที่พ่อของเธอไม่ได้เซ้าซี้จะรู้จักเพื่อนของเธอ ถ้าคุณพ่อรู้ว่าเธอแอบไปกินข้าวกับผู้ชายที่พึ่งจะรู้จักกัน พ่อเธอต้องดุและไม่ให้เธอออกไปเจอชายหนุ่มอีกแน่

ด้านชายหนุ่มที่ขับรถมาถึงที่พักที่เป็นห้องเช่าขนาดกลางๆ ก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เพื่อที่จะได้โทรหาหญิงสาวที่ตนพึ่งแยกจากกันเมื่อกี้

“พายนอนหรือยัง พี่โทรมารบกวนหรือป่าว” หลังจากปลายสายรับโทรศัพท์ชายหนุ่มก็กรอกเสียงถามกลับไปทันที

“ยังค่ะ พายพึ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ พี่รันมีอะไรหรือป่าวค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงหวานๆ กลับไป

“คิดถึง” ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ

“......”

“พายได้ยินที่พี่พูดไหม” ชายหนุ่มถามกลับไปหลังจากที่หญิงสาวเงียบไป

“ได้ยินค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยความเอียงอาย ถ้าอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคงเห็นว่าแก้มของหญิงสาวนั้นแดงแค่ไหนเมื่อพูดออกไปแล้ว ได้ยินหญิงสาวตอบกลับมาชายหนุ่มก็ยกยิ้มที่มุมปากทันที

“พี่ขอถามอะไรพายหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้สิค่ะ”

“พายมีใครในใจหรือยังครับ” ชายหนุ่มถามในสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้วออกไป

“พาย...ยังไม่มีใครค่ะ พี่รันถามทำไมค่ะ” หญิงสาวถามออกไปด้วยความสงสัย

“ถ้าพายยังไม่มีใคร พายพอจะรับพี่ไว้พิจารณาได้ไหมครับ” ชายหนุ่มรีบบอกออกไปทันทีเพื่อให้เหยื่อที่เขาหมายตาไว้ติดกับดักที่เขาวางไว้

“คือพาย...” เมื่อได้ยินหญิงสาวก็อึกอักทันที เพราะไม่เคยมีใครเคยพูดแบบนี้กับเธอมาก่อน

“พายยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้ก็ได้ พี่รู้ว่าพายอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไป เพราะเราพึ่งจะรู้จักกัน”

“คือพาย...”

“พี่บอกแล้วไงครับว่าพี่รอได้ พี่แค่อยากบอกให้พายรู้ไว้ว่าพี่รู้สึกยังไงกับพายแค่นั้น”

“คือพาย...ไม่ได้รังเกียจหรืออะไรเลยนะค่ะ พายขอเวลาหน่อยนะค่ะ แล้วพายจะให้คำตอบพี่รันค่ะ”

“พี่จะรอฟังนะครับ งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วนะครับ นอนหลับฝันดีนะครับ” หลังจากวางเหยื่อล่อเรียบร้อยชายหนุ่มก็วางสายทันที พร้อมกับยิ้มมุมปากแล้วคิดว่ายังไงหญิงสาวก็ต้องติดกับดักที่เขาวางไว้อย่างแน่นอน

“ฝันดีเหมือนค่ะ” หลังจากกดวางสายหญิงสาวก็นั่งคิดทบทวนเรื่องที่ชายหนุ่มได้บอกความรู้สึกที่มีต่อเธอ ความจริงเธอก็รู้สึกดีกับชายหนุ่มเหมือนกัน เธอเองก็ไม่เคยมีแฟนหรือมีความรักเลย ถ้าเธอจะลองเปิดใจให้เขาดูก็คงไม่เสียหายอะไร และเธอคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยไปปรึกษาแสนหวานดีกว่าเพราะแสนหวานน่าจะให้คำปรึกษาเธอได้

กรุ๊กกริ่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของร้านเสื้อผ้าเงยหน้าขึ้นมา เนื่องจากคิดว่าเป็นลูกค้าที่นัดมารับชุดที่สั่งตัดวันนี้

“ยัยพายย มาได้ยังไง คิดถึง มากอดหน่อย” เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนรักก็รีบวิ่งไปกอดทันที

“หวานก็เว่อร์ไป เราพึ่งเจอกันไปเองนะ” หญิงสาวตอบเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มแต่ก็เดินก็ให้เพื่อนสาวกอด

“ว่าแต่มาหาหวานแต่เช้ามีเรื่องอะไรหรือป่าว” หลังจากทักทายเสร็จก็ดึงหญิงสาวเข้าห้องทำงานด้านหลัง พร้อมกับถามว่าเพื่อนรักมาหาทำไมแต่เช้า

“คือ...พายมีเรื่องจะปรึกษาหวานน่ะ” หญิงสาวตอบเพื่อนรักไปด้วยใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ถามเรื่องอะไรแล้วทำไมต้องหน้าแดง อย่าบอกนะว่าจะถามเรื่องผู้ชาย” แสนหวานเย้าแหย่เพื่อนรักออกไป แต่ก็ได้คำตอบด้วยการพยักหน้ากลับมา

“หมายความว่าไง พายมีแฟนแล้วเหรอ เล่ามาให้หมดเลยนะ” ถามเพื่อนรักออกไปด้วยความตกใจ อย่างเพื่อนรักของเธอไม่น่าจะมีแฟนง่ายๆ เพราะพ่อของเพื่อนรักเธอนั้นค่อนข้างจะหวงลูกสาวมาก ขนาดเรียนยังเรียนโรงเรียนหญิงล้วนเลย และตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเธอยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนจะกล้ามาจีบเพื่อนรักเลย

“ยังไม่ได้เป็นแฟน” เมื่อได้เห็นสีหน้าตกใจของเพื่อนรักเธอก็อดขำออกมาไม่ได้ พร้อมกับเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอให้แสนหวานฟัง ตั้งแต่เรื่องที่เธอเกือบโดนทำร้ายรวมถึงเรื่องของผู้ชายที่มาช่วยเธอไว้ด้วย

“เกิดเรื่องขนาดนี้ทำไมพายไม่เล่าให้หวานฟังเลย หรือว่าพายไม่เห็นหวานเป็นเพื่อนแล้ว” เมื่อได้ฟังจบแสนหวานก็ตัดพ้อออกมาทันทีที่เพื่อนรักไม่เล่าเรื่องที่เจอให้เธอฟัง

“ไม่ใช่อย่างนั้น หวานอย่าโกรธพายเลยนะ ที่ไม่เล่าเพราะพายไม่ได้เป็นอะไรเลย อีกอย่างไม่อยากให้หวานเป็นกังวลช่วงนี้หวานยุ่งเรื่องงานแฟชั่นโชว์ด้วย พายเลยไม่อยากให้หวานมากังวลเรื่องพายอีก”

“โอเค ครั้งนี้หวานให้อภัย แต่ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องอะไรอีกพายต้องเล่าให้หวานฟังทุกอย่างเลยนะ”

“รับทราบค่ะ”

“ว่าแต่จะมาปรึกษาหวานเรื่องผู้ชายคนนั้นเหรอ”

“ใช่ พี่รันเขาบอกว่าเขารู้สึกดีกับพาย อยากให้พายให้โอกาสเขา”

“แล้วพายละรู้สึกยังไงกับเขา”

“คือพาย..ก็รู้สึกดีกับพี่รันนะ พี่รันดูอบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ และที่สำคัญพี่รันดูปกป้องพายได้” หญิงสาวบอกไปด้วยความเขินอาย

“หวานก็ไม่รู้จะให้คำปรึกษาพายยังไง เพราะหวานไม่เคยเจอผู้ชายคนนั้น แต่หวานอยากให้พายดูให้ดีๆ ก่อนจะติดสินใจทำอะไร เพราะสมัยนี้ผู้ชายมันไว้ใจยาก”

“พายรู้ พายเลยมาปรึกษาหวานไง ว่าพายควรลองให้โอกาสเขาดีไหม”

“ถ้าพายรู้สึกดีกับเขา พายก็ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ แต่ว่าคุณลุงจะอนุญาตเหรอ”

“คุณพ่อยังไม่รู้เรื่องนี้ พายไม่กล้าบอกท่าน กลัวท่านจะไม่ชอบพี่รัน เพราะพี่รันเป็นแค่พนักงานบริษัทไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ากังวล

“พายอย่ากังวลเลย หวานเชื่อนะถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดีและรักพายจริง คุณลุงคงไม่ขัดขวางหรอก” แสนหวานให้กำลังใจเพื่อนรักออกไป

“ว่าแต่..พี่รันของพายหล่อมากไหม”

“ก็...หล่อ ตาคม ผิวเข้ม แล้วก็สูงมาก” หญิงสาวบอกเพื่อนรักด้วยอาการหน้าแดงเมื่อคิดถึงชายหนุ่มในหัวข้อสนทนา

“โอ้ย พูดสะอยากเจอตัวจริงเลย”

“เอาไว้แน่ใจเมื่อไหร่ พายจะพามาแนะนำให้หวานรู้จักนะ”

“จ้า” หลังจากปรึกษากันเรียบร้อย หญิงสาวก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เพื่อนรักไม่ขัดและยังให้กำลังใจอีก หลังจากนั้นทั้งสองสาวก็คุยเรื่องสัพเพเหระกันต่อจนเกือบเย็น แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน