EP.4 เมียที่ไม่คิดจะรัก

๒

เมียที่ไม่คิดจะรัก

พาทิศกระดกเหล้าลงคอราวกับดื่มน้ำเปล่าอย่างไรอย่างนั้น หน้าตาแดงก่ำซ้ำยังถมึงทึง

         วรวิศที่ถูกเรียกออกมานั่งดื่มเป็นเพื่อนมองพลางส่ายหัวอย่างนึกเห็นใจ ก่อนพลิกข้อมือดูเวลา

         “เกือบสี่ทุ่มแล้วว่ะพริก”

         พาทิศยังคงดื่มต่อไป ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของเพื่อนรัก จนอีกฝ่ายถึงกับต้องถอนหายใจยาว

         “พอได้แล้วมั้งมึง ป่านนี้เมียมึงคงชะเง้อคอมองแล้ว นี่แต่งงานวันแรกไม่ใช่เหรอ ไม่คิดจะกลับไป...”

         “รำคาญว่ะ กูเรียกมึงออกมาก็เพราะไม่อยากกลับบ้าน ไม่ใช่ให้มาไล่กูกลับบ้าน”

         วรวิศเลิกคิ้วสูง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว

         “แต่มึงดื่มเยอะเกินไปแล้ว” เขาเตือนเพื่อนรัก ให้ขับรถกลับเองคงไม่ไหวแน่

         พาทิศแสยะยิ้ม พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง

         “กูจะดื่ม ดื่มให้เมา”

         เพื่อนฟังแล้วส่ายหัว อดคิดถึงสาวสวยนามว่าเดือนอ้ายไม่ได้ ครั้งแรกที่เขาพบเจอผู้หญิงคนนั้นหัวใจของเขาก็สั่น อีกหลายครั้งหลังจากนั้นก็ยิ่งประทับใจในความน่ารัก แต่ยังไม่ทันได้แสดงความรู้สึกก็รับรู้ว่าหญิงสาวตั้งท้องกับเพื่อนรัก เขามองคนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้แกมสมเพช

         พาทิศมีทุกอย่าง เรียกว่าเกิดมาบนกองเงินกองทอง เพียบพร้อมไปทั้งทรัพย์สมบัติ รูปสมบัติและคุณสมบัติครบถ้วน แต่เวลานี้กลับทำตัวเหมือนเด็ก แค่จดทะเบียนรับรองหญิงสาวเป็นภรรยา เพื่อนของเขาก็ทำตัวเหมือนโลกกำลังจะถล่มทลาย

         เดือนอ้ายไม่มีอะไรเสียหาย ตรงกันข้าม หล่อนน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เช่นนั้นพาทิศจะยอมเป็นสมภารกินไก่วัดตัวงามนี้หรอกหรือ แต่เมื่อรู้ว่าหญิงสาวพลาดท้องขึ้นมา เพื่อนของเขาก็ทำตัวเหมือนหมาถูกน้ำร้อนลวก ไม่ยินดีปรีดาเลยสักนิด

         เมื่อสองวันก่อน เขามีโอกาสได้พบหน้าเดือนอ้ายแล้วใจหาย เพราะสภาพหล่อนในวันนั้นดูย่ำแย่ ดวงหน้าที่เคยสดใสกลับซีดเซียว เรือนร่างที่เคยอวบอิ่มกลับดูซูบลง คล้ายกับความสุขสดใสของสาวน้อยคนนั้นได้หายไปเพียงชั่วข้ามคืน...

         “เมาแล้วไง ตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็ไม่ได้เปลี่ยน ตอนนี้ที่มึงต้องทำคือดูแลลูกเมียของมึง ไม่ใช่มานั่งดื่มจนเมามายแบบนี้”

         “ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เมียกู!” พาทิศโพล่งออกมาทันทีที่เพื่อนพูดจบ ในใจร้อนระอุราวกับถูกไฟเผา เขาไม่เคยคิดจะแต่งงาน ไม่เคยคิดจริงจังกับใคร ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคือความสนุกเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้เขากระปรี้กระเปร่า คลายเครียดจากงานหนัก

         แต่แล้วโลกที่เต็มไปด้วยสีสันของเขาก็มืดครึ้มเมื่อรับรู้ว่าเดือนอ้ายตั้งท้อง หล่อนต้องการผูกมัดเขาด้วยการปล่อยให้ตัวเองท้อง!!

         วรวิศนิ่วหน้า รู้สึกไม่พอใจเพื่อนอยู่ลึกๆ

         “มึงพูดแบบนี้ไม่ได้แล้วว่ะพริก เพราะไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้มึงก็มีเมียมีลูกรออยู่ที่บ้าน ต่อให้มึงไม่ต้องการแต่ก็มีแล้ว”

         พาทิศกัดฟันกรอด เขาไม่อยากยอมรับ และจะไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!!

         “มึงจะคิดยังไงก็เรื่องของมึง แต่สำหรับกู เดือนอ้ายไม่ใช่เมีย กูไม่ได้รักเดือนอ้าย และไม่มีวันรัก มึงจำคำกูไว้ ถ้าเด็กคนนั้นคลอดมาเมื่อไรกูจะหย่า!!”

         วรวิศใจกระตุก เขาย่นคิ้วด้วยความรู้สึกไม่เห็นด้วย ขณะที่ฝ่ายนั้นยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งพร้อมกับยกมือขึ้นเรียกพนักงาน คนเป็นเพื่อนนั่งมองอีกฝ่ายตาขวาง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเป็นฝ่ายพามันกลับบ้าน แล้วสั่งให้คนขับรถมารับรถกลับไปในเช้าวันใหม่

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด ทำให้คนที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับรีบลุกขึ้นจากเตียงนอน หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนของตนเองแล้วก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ทันกับที่ร่างสูงใหญ่ของ    พาทิศกำลังถูกวรวิศประคองตรงไปยังห้องนอนพร้อมกับสาวใช้ที่เดินนำ

         “คุณพริก”

         เสียงหวานเศร้าทำให้วรวิศชะงักฝีเท้าเล็กน้อย

         “คุณอ้าย”

         หญิงสาวยิ้มให้เพื่อนของสามี ก่อนจะเข้าไปใกล้แล้วจับแขนของพาทิศเอาไว้อย่างต้องการช่วย

         “อ้ายช่วยค่ะ”

         “ไม่ต้อง!!” พาทิศสะบัดแขนออกจากมือของหญิงสาว ทำเอาร่างบางเซไปเล็กน้อย อรเบิกตาด้วยความตกใจรีบรั้งร่างของหญิงสาวเอาไว้ได้ทันก่อนจะล้มลงไป วรวิศเองก็เช่นกัน เขาเบิกตามองแล้วกัดฟันแน่นเมื่อเห็นดวงหน้าซีดเผือดน้ำตาคลอของหญิงสาว

         “ไอ้บ้า มึงทำแบบนี้ทำไม เดี๋ยวคุณอ้ายก็ล้มหรอก”

         พาทิศแสยะยิ้ม ก่อนตวัดตามองไปยังคนตัวบางที่เวลานี้ภาพนั้นไม่ชัดเจนสักนิด

         “ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้มาเกะกะ”   

         เดือนอ้ายนิ่งอึ้ง น้ำตาแทบไหล แต่ต้องฝืนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ริมฝีปากที่พยายามยิ้มให้วรวิศสั่นระริกด้วยความน้อยใจแกมอับอาย

         “ไม่เป็นไรค่ะคุณวิศ รบกวนช่วยพาคุณพริกไปส่งที่ห้องนอนด้วยนะคะ”

         วรวิศพยักหน้ายิ้มอ่อน เขาสงสารสาวน้อยตรงหน้าเหลือเกินแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนหลุบสายตามองเพื่อนอย่างนึกเคือง อยากปล่อยมันให้กองลงบนพื้นเสียจริง

         “ครับ”

         อรสบตาหญิงสาวแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วรีบเดินนำหน้าวรวิศตรงไปยังห้องของพาทิศ เดือนอ้ายเดินตามและก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องของสามีเป็นครั้งแรก หญิงสาวกวาดตามองไปโดยรอบ ห้องของเขากว้างขวางกว่าห้องที่หล่อนอยู่พอสมควร ทุกอย่างดูเนี้ยบไปทุกกระเบียดนิ้ว บ่งบอกความเป็นตัวเขาได้เป็นอย่างดี

         “นอนโว้ยนอน” วรวิศบอกเพื่อน เมื่อผ่อนร่างของอีกฝ่ายลงบนเตียง จากนั้นจึงถอนหายใจยาวแล้วหันมามองหญิงสาวตรงหน้า “ผมกลับก่อนนะครับคุณอ้าย”

         เดือนอ้ายยิ้มให้ชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนรักของสามี

         “ขอบคุณคุณวิศมากนะคะที่พาคุณพริกมาส่ง”

         วรวิศยิ้มอ่อน เขามองหล่อนอย่างนึกเห็นใจ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเดือนอ้ายไม่มีความสุขเลยสักนิด

         “ไม่เป็นไรครับ ผมต้องพามันมาส่งให้คุณอ้ายอยู่แล้ว ฝากคุณอ้ายช่วยดูแลมันหน่อยแล้วกันนะครับ”

         เดือนอ้ายยิ้มให้เขา พลางลดสายตาลงมองคนเป็นสามีที่นอนแผ่หราหมดสภาพบนเตียงกว้าง

         “คุณวิศไม่ต้องห่วงค่ะ อ้ายจะดูแลคุณพริกต่อเอง”

         วรวิศพยักหน้า

         “ผมกลับก่อนนะครับ”

         “ขับรถดีๆ นะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปดูแลพาทิศ วรวิศเดินออกไปจากห้อง แต่ก่อนปิดประตูยังไม่วายที่ชายหนุ่มจะหันเข้าไปมองหญิงสาวและเพื่อนอีกครั้ง