Masukเหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”
ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส
ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั
มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย
“บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส
จงเหยียนดึงร่างเสี่ยวลิ่งขึ้นมาบนถนนก่อนจะปล่อยนางเป็นอิสระ “ขอบคุณท่านองครักษ์” นางขอบคุณพลางถอยออกห่างไปใกล้กับคุณหนูของตน “ขอบคุณองครักษ์จงที่ช่วยคนของข้า พวกเราต้องรีบเข้าวัดแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะเริ่มงานสาย” ชิงหลานรีบตัดบทสายตาของจงเหยียนที่มองดูเสี่ยวลิ่งนั้นชั่วแวบหนึ่งมีความ
“เสี่ยวลิ่ง! เจ้าไม่มีเรื่องจะพูดให้ข้าฟังบ้างหรือ ” “โธ่! คุณหนูก็ แค่นี้ข้าก็อับอายจะแย่อยู่แล้วนะเจ้าคะ” เสี่ยวลิ่งก้มหน้างุด “ตกลงว่าเจ้ากับองครักษ์จงเป็นอย่างไรกันแน่” เสี่ยวลิ่งอ้าปากค้างตาโตมองดูคุณหนูของตน “นี่คุณหนูก็คิดเหมือนผู้อื่นหรือเจ้าคะ ขากลับองครักษ์จงบอก
เช้าวันต่อมา เมื่อเผยมู่ซีกับเสี่ยวลิ่งเดินผ่านตลาดจึงได้ยินผู้คนโจษจันกันถึงการจับโจรตามประกาศของทางการได้สำเร็จชิงหลานแวะซื้อซาลาเปาหน้าตลาดแบ่งกันกับสาวใช้คนสนิทคนละสองลูกและเอาปิ่นโตไปแวะร้านเกี้ยวซื้อเผื่อไว้กินตอนเที่ยง หลังจากได้เงินค่าวาดรูปจากองค์ชายสิบห้า เผยมู่ซีรู้สึกว่าชีวิตนางมีความสุ
เสี่ยวลิ่งลอบถอนหายใจ เมื่อครู่นางประหม่าแทบแย่เกรงว่าจะถูกคนกลุ่มนั้นซักไซ้ไล่เลียง จงเหยียนชักม้าพานางไปส่งยังประตูจวนโดยมีเหล่าลู่เปิดประตูต้อนรับเมื่อเห็นองครักษ์หนุ่มประคองเสี่ยวลิ่งลงจากหลังม้า ผู้ดูแลจวนสกุลชิงชะงักเล็กน้อยแต่ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา ปล่อยให้เสี่ยวลิ่งที่หน้าแดงก่ำก้มหน้าขอบคุณอ







