Share

บทที่ 3

last update Tanggal publikasi: 2026-01-23 19:50:36

เพียงสามวัน ชิงหลานก็สามารถลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปมาได้ ท่านหมอเกาดีใจมาก เด็กน้อยที่ดูแล้วอาการร่อแร่กลับรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ เงินค่ารักษาก็ขอรับเพียงเล็กน้อย และยังมีน้ำใจมอบสมุนไพรบำรุงกำลังให้ชิงหลานอีกหลายห่อ

“เห็นชิงหลานแข็งแรงเช่นนี้ ข้าที่เป็นหมอก็พลอยมีความสุขไปด้วย ฮูหยินท่านนำสมุนไพรเหล่านี้กลับไปต้มให้นางกินเถอะ ตัวเล็กผอมบางเช่นนี้ต้องบำรุงกำลังอีกมาก”

จังฮูหยินน้ำตารื้น “พระคุณท่านหมอมาก ชีวิตนี้ข้าจะไม่มีวันลืม”

“อย่าได้คิดมาก เห็นบุตรสาวของท่านฟื้นจากความตายมาได้อย่างอัศจรรย์เช่นนี้ บอกตามตรงล้วนเป็นเพราะวาสนาของนาง ข้าเองก็มิได้ทำอันใดมาก”

“หากไม่มีท่าน หลานเอ๋อร์ของข้าก็คง.....”

“ไอหยา....ฮูหยิน อย่าได้เกรงใจ เป็นหน้าที่ของหมอที่ต้องช่วยชีวิตคน ได้เห็นบุตรสาวของท่านฟื้นคืนมาอีกครั้ง ข้าเองก็ดีใจมาก”

จังฮูหยินเห็นว่าบุตรสาวสีหน้าแจ่มใสร่างกายแข็งแรงก็ยินดีนัก เมื่อชิงหลานขอให้มารดาพาตนเดินเล่นที่ตลาดในเมืองหลวงก่อนกลับ จังฮูหยินจึงรับปาก ทั้งเห็นว่าเงินที่เตรียมมาไว้รักษาชิงหลานยังเหลือพอจะซื้อชุดใหม่ให้เด็กหญิงได้สองชุด

“มาถึงเมืองหลวงทั้งที่ ซื้อเสื้อผ้าให้เจ้าสักสองชุดกลับไปด้วยก็ดีเหมือนกัน ปีนี้ตัวเจ้าโตขึ้นอีก เสื้อผ้าชุดเก่าอีกไม่นานคงใส่ไม่ได้”

ชิงหลานก้มลงมองดูเสื้อผ้าแล้วก็ให้นึกทอดถอนใจ แม้ตัวตนเก่าของนางในสกุลเผยจะถูกกดขี่ แต่เสื้อผ้าที่นางใส่มิได้ซอมซ่อจนน่าสงสารอย่างชิงหลาน

เมื่อเห็นจังฮูหยินซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ เด็กหญิงจึงยิ้ม

‘สองแม่ลูกสกุลชิงช่างน่าเวทนานัก กระทั่งเสื้อผ้าก็ยังต้องปะชุนเพื่อสวมใส่ ในขณะที่ข้า ผู้คิดว่าตนเองลำบาก อย่างน้อยท่านย่าก็ยังให้เสื้อผ้าใหม่ข้าปีละหลายชุด ต่อไปข้าต้องรู้จักคุณค่าของเสื้อผ้าให้มากขึ้น’

“หลานเอ๋อร์ แม่ขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ อยู่หลายปี ปีก่อนอากาศหนาวเย็นเราต้องใช้เงินซ่อมแซมเครื่องนอนและผ้าห่ม”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ แค่ข้าป่วย ท่านก็ลำบากมากพอแล้ว เอาไว้ข้าหายดี ข้าจะทำงานหาเงินช่วยท่านเอง”

ชิงหลานเห็นว่าจังฮูหยินเองประหยัดมาก แม้ชุดของนางจะสะอาดสะอ้านแต่ก็สีสันซีดเซียวลงไม่น้อย การพาบุตรสาวมารักษาตัวในเมืองหลวงครั้งนี้นางคงจะเลือกชุดที่ดีที่สุดเท่าที่จะมีได้มาแล้วกระมัง

เด็กหญิงมองดูจังฮูหยินด้วยความเห็นใจ อนุภรรยาในเรือนที่มีฮูหยินเอกโหดร้ายก็มักจะเจอชะตากรรมเช่นนี้

“หลบด้วย! หลบด้วย!” ขบวนมือปราบจำนวนมากที่ขี่ม้านำทางรถม้าคันใหญ่ที่ประดับด้วยผ้าขาวและดำร้องตะโกนสั่งผู้คนสองข้างทาง

ผู้คนสองข้างทางต่างชี้ชวนกันซุบซิบดูรถม้าสองคันที่วิ่งตามกัน

“นี่มันเกิดอันใดขึ้น”

“ว่าที่พระชายาขององค์ชายสิบห้าน่ะสิ! รถม้าตกหน้าผาสิ้นชีพไปพร้อมสาวใช้คนสนิท น่าอนาถนัก เห็นว่ากำลังเตรียมตัวจะเข้าพิธีอภิเษกสมรสอีกไม่กี่วันนี้แล้วแต่กลับต้องมาเคราะห์ร้าย พวกมือปราบก็เลยวุ่นวายกันยกใหญ่”

ชิงหลานยืนตะลึงอยู่ข้างมารดา แม้จะรู้ว่าตนเองเสียชีวิตไปแล้วทั้งยังได้เห็นสภาพอันสยดสยองของศพตนเองกับตาแต่นางก็อดจะน้ำตาไหลสังเวชในชะตากรรมของตนเองมิได้

คนที่ยืนรายรอบล้วนยืนยันว่านั่นคือศพของคุณหนูเผยที่กำลังจะเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์ชายสิบห้าผู้เป็นพระอนุชาของหมิงฮ่องเต้[1]

‘ในเมื่อข้าตายไปแล้ว พันธะสัญญาแต่งงานก็คงถูกยกเลิก หรือไม่ สกุลเผยก็อาจจะคัดเลือกคุณหนูคนที่เหลือในจวนไปเสนอต่อราชสำนัก ช่างเถอะ...ถึงอย่างไรนับแต่นี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า’

จังฮูหยินได้ยินชาวบ้านวิจารณ์เรื่องสตรีที่เคราะห์ร้ายทั้งสองก็นึกเวทนา ครั้นก้มหน้าลงกลับได้เห็นบุตรสาวของตนน้ำตาไหลพราก ยืนโงนเงน คล้ายจะเป็นลมก็ตกใจ

“หลานเอ๋อร์! เจ้าเป็นอันใดไป” จังฮูหยินปล่อยมือทิ้งข้าวของลงพื้นก่อนจะหันไปประคองบุตรสาวที่บอบบางอย่างยิ่ง

ชิงหลานร่างทรุดลง จังเสี่ยวลิ่งเองก็ตกใจรีบตะโกนบอกคนรอบข้างให้ถอยออกไปให้หมด

บุรุษรูปร่างสูงโปร่งงามสง่าที่ขี่ม้าย่างเหยาะตามหลังขบวนรับศพว่าที่พระชายาหันมามองราษฏรที่ยืนล้อมกันอยู่ เขาดึงบังเหียนม้าให้หยุดต่อหน้าสองแม่ลูก

“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดพวกเจ้าจึงขวางขบวนม้าของมือปราบเช่นนี้” หมิงเฉิงอวี่เอ่ยถาม

จังฮูหยินเงยหน้าขึ้นมองบุรุษรูปงามผู้นั้น ดูจากเครื่องแต่งกายและม้าตัวงามที่เขาขี่แล้วนางก็พอประเมินได้ว่าฐานะของเขาไม่ธรรมดา

“ขออภัยด้วยเถิดคุณชาย บุตรสาวของข้าร่างกายอ่อนแอเพิ่งหายป่วยจึงเป็นลมไป มิได้ตั้งใจจะขัดขวางขบวนของพวกท่านเลยจริงๆ”

มือปราบข้างหลังรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษรูปงามบนหลังม้า “องค์ชายโปรดอภัย พวกข้าน้อยมิได้ดูแลกันผู้คนออกจากถนนให้ดีจึงได้เกิดเหตุนี้ขึ้นพะย่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไร...พวกเจ้ารีบช่วยนางเถิด บุตรสาวของนางเป็นลมไปแล้ว” ดวงตาหงส์ของหมิงเฉิงอวี่มองสองแม่ลูกที่กำลังประคองกันอยู่พื้นถนน

“พะย่ะค่ะ”

จังฮูหยินได้ยินมือปราบเรียกบุรุษบนหลังม้าเช่นนั้นก็ตกตะลึง รีบโขกศีรษะขออภัย “หม่อมฉันขออภัยองค์ชาย หม่อมฉันมีตาหามีแววไม่ ล่วงเกินองค์ชายเสียแล้วเพคะ”

“ช่างเถิดเรื่องเล็กน้อย รีบพาบุตรสาวเจ้าไปหาหมอเถิด” องค์ชายสิบห้าปรายตามองเด็กหญิงในอ้อมกอดของสาวใช้ที่นั่งคุกเข่าอยู่ใกล้ๆ แวบหนึ่งก่อนจะชักบังเหียนม้าจากไป

มือปราบที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ รีบเรียกรถม้าคันข้างหลังให้รับชิงหลานพร้อมด้วยมารดาและจังเสี่ยวลิ่งไปยังโรงหมอท่านหมอเกา

ครั้นไปถึงท่านหมอเกาก็บอกเพียงให้ชิงหลานนอนพักผ่อนสักครู่ไม่นานก็จะดีขึ้น จังฮูหยินกับสาวใช้จึงได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เฮ้อ! ค่อยยังชั่วข้านึกว่าคุณหนูจะเป็นเหมือนเมื่อวานเสียอีก” สาวใช้ระบายลมหายใจ

“สบายใจได้ ชิงหลานเพียงแค่เสียใจจนหมดแรงไปเท่านั้น ว่าแต่เกิดเหตุอันใด ทำให้นางเสียใจเช่นนี้” ท่านหมอเกามองเด็กหญิงด้วยความข้องใจ

จังฮูหยินเบือนหน้าจากบุตรสาวหันมาตอบท่านหมอ “พวกเรายืนดูขบวนมือปราบที่นำศพว่าที่พระชายาองค์ชายสิบห้ากลับเข้าเมือง จู่ๆ หลานเอ๋อร์ก็น้ำตาไหลแล้วเป็นลมไป”

หมอเกาทำหน้าฉงน “พวกท่านรู้จักผู้ตายหรือ”

จังฮูหยินกับเสี่ยวลิ่งส่ายศีรษะพร้อมกัน “ไม่รู้จัก”

“อืม...ช่างเป็นเรื่องแปลกเสียจริง”

ครั้นบุตรสาวได้สติกลับมา จังฮูหยินจึงว่าจ้างรถม้าให้กลับไปส่งพวกตนที่อำเภอเฉิน[2]

อำเภอแห่งนี้เผยมู่ซีเคยเห็นในแผนที่ อยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงมากนัก เล่าลือกันว่าวัดพระโพธิสัตว์ที่อำเภอนี้คือสถานที่ที่หมิงฮ่องเต้และฮองเฮาทรงค้นพบขุมทรัพย์ทองคำของอดีตฮ่องเต้และได้นำทองเหล่านั้นมาใช้ในการสร้างเขื่อนป้องกันภัยน้ำท่วมและแห้งแล้ง

เรือนของสกุลชิงในอำเภอเฉิน เดิมใช้อยู่อาศัยมาหลายสิบปี กระทั่งทายาทรุ่นที่สามเข้าไปเป็นขุนนางในราชสำนักและสร้างจวนใหญ่โตในเมืองหลวงจึงทิ้งที่นี่ไว้โดยคนดูแลสามคน แม้จะไม่ใหญ่โตอย่างจวนสกุลเผยแต่เผยมู่ซีก็เห็นว่าเป็นเรือนที่มีขนาดใหญ่เพียงแต่ใหญ่โตเกินกว่าที่คนสี่คนจะช่วยกันดูแลไหว อีกอย่างเรือนหลังเล็กที่มีล้วนโยกโย้จะพังแหล่มิพังแหล่

ปีก่อนมีพายุเข้าทำให้เรือนหลายหลังพังไปบางส่วน แม้จังฮูหยินจะให้คนดูแลเรือนแจ้งไปยังจวนสกุลชิงที่เมืองหลวงแล้วแต่กลับมิมีผู้ใดออกมาซ่อมแซม ยังดีที่มีเรือนอีกสามหลังพอใช้การได้ พวกนางและบ่าวรับใช้ผู้นั้นจึงได้แบ่งปันอาศัย

จังฮูหยินเดินนำหน้าบุตรสาวไปยังเรือนนอนที่ขนาดเล็กกว่าเรือนนอนของเผยมู่ซีในชาติที่แล้ว เรือนนี้มีห้องนอนสามห้องมีทางเดินเชื่อมต่อไปยังเรือนหลังกลางที่เป็นห้องโถงใหญ่

ความทรงจำเดิมของชิงหลานบอกให้เผยมู่ซีได้รู้ว่าในตอนที่มาอยู่ที่นี่ ปีแรกอากาศหนาวเย็น จังฮูหยินกับ เสี่ยวลิ่งจึงได้ย้ายเอาครัวมาไว้เรือนเล็กที่อยู่ติดกับเรือนใหญ่รับแขกหลังนี้เพราะพวกนางมีคนเพียงสามคน

ส่วนเรือนของบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ก็ยังอยู่ที่เดิมด้านท้ายจวน อีกสองปีต่อมา จังฮูหยินจึงให้คนดูแลเรือนผู้นั้นย้ายมานอนที่เรือนที่ใกล้เข้ามาอีก

“ที่นี่คงไม่มีผู้ใดมาสนใจพวกเราอีกแล้ว เรือนใหญ่โตมีเพียงพวกเราสี่คนก็มาอยู่ใกล้กันสักหน่อยเถิด หากเกิดปัญหาจะได้เรียกกันได้ทัน”

ผู้ดูแลเรือนมีนามว่า ‘ลู่ฮั่น’ เป็นบุรุษอายุสามสิบห้าที่ยังมิได้แต่งงานเขาเป็นกำลังหลักของเรือนสกุลชิงที่อำเภอเฉินแห่งนี้ ยังดีที่เขาแข็งแรงจึงช่วยตัดฟืนเผาถ่านและตักน้ำ ทำให้จังเสี่ยวลิ่งไม่ต้องลำบากมากนัก

เผยมู่ซีรู้สึกได้ถึงความซาบซึ้งที่หลานเอ๋อร์รู้สึกต่อเหล่าลู่ ในยามที่คนของบ้านใหญ่มาตรวจเรือนเดิม เหล่าลู่จะทำทีเหมือนไร้น้ำใจไม่คอยช่วยเหลืองานเพื่อมิให้คนของฮูหยินใหญ่เพ่งเล็ง หากว่าเหล่าลู่แสดงท่าทีช่วยเหลือสองแม่ลูก ฮูหยินใหญ่ก็จะไล่เขาให้ไปทำหน้าที่อื่นเหมือนกับบ่าวรับใช้สองคนก่อนหน้านี้

เมื่อกลับถึงจวน ลู่ฮั่นเห็นชิงหลานดูสดใสกว่าตอนที่ออกไปจากอำเภอเฉินก็ยิ้มกว้าง

“คุณหนูขอรับ สีหน้าดีอย่างนี้ เห็นทีท่านหมอเกาคงจะเป็นหมอเทวดาสมคำร่ำลือ”

[1] หมิงฮ่องเต้ พระเอกจากเรื่อง ซือซือฮองเฮาพันโฉม

[2] อำเภอเฉิน ถูกกล่าวถึงในเรื่อง ซือซือฮองเฮาพันโฉม
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 253

    เหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 252

    ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 251

    ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 250

    มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 249

    “บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 248

    ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 227

    อนุอันชะเง้อหาชิงหลวนซานอีกคราหนึ่งก็ไม่เห็นร่างคนผู้นั้นแล้ว นางจึงถอนหายใจเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ยาวในร้านเกี้ยวน้ำพร้อมด้วยสาวใช้อีกคน “เจ้าเห็นหรือไม่ว่าคุณชายใหญ่มากับผู้ใด” “มาคนเดียวนี่เจ้าคะ แต่แปลกจริงท่าทางดูลับๆ ล่อๆ ชอบกล ตั้งแต่คุณชายใหญ่ออกไปอยู่จวนสกุลซิวแล้วก็ไม่เห็

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 226

    ในเรือนร้างหลังนั้นมีร่องรอยว่าเคยมีคนมาพำนักอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง เหล่ามือปราบที่ติดตามมาช่วยกันตรวจตราจนทั่วเรือนจินวั่งซูเดินไปดูประตูเล็กด้านหลังที่มีอยู่ใกล้ลำคลองขนาดใหญ่ ดินบริเวณนั้นจึงอ่อนนุ่มจนเกิดรอยเท้า ได้ง่าย “พวกมันหนีไปทางด้านนี้ ดูแล้วน่าจะสักหกถึงเจ็ดคนได้” “รีบตามไป

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 225

    กลุ่มชายชุดดำบุกเข้าไปในเรือนใหญ่หลังนั้นทางประตูหน้า ทว่าเมื่อเข้าไปถึงลานใหญ่กลับเจอชายฉกรรจ์ที่สวมชุดสีน้ำเงินถือดาบใหญ่เกือบยี่สิบคนเดินออกมาต้อนรับ “พวกเจ้าบังอาจบุกคฤหาสน์สกุลเหลียน ไม่กลัวตายบ้างหรือไร” บ่าวรับใช้หน้าเรือนตะคอกผู้บุกรุก “ส่งคนที่หลบหนีออกมาให้พวกข้า แล้วพวกข

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 222

    ฝีมือของสิบหกกระบี่ชวนหวั่นใจมิใช่น้อย เหล่าลู่ที่เคยกำจัดมือสังหารมาเป็นจำนวนมากยังรู้สึกหนักใจ จังหวะหนึ่งที่ถอยหลังไปชนกับภรรยาเขาจึงเตือนให้นางระวัง “ฝีมือของพวกมันร้ายกาจยิ่งนัก น่าจะพอๆ กับองครักษ์เสื้อแพรเลย” เขาเตือน “พวกมันมาเยอะเกินไปท่านพี่ เราคงต้องแยกกันกำจัดพวกมันเสีย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status