Partager

บทที่ 8

last update Date de publication: 2026-01-23 19:53:03

ชิงหลานก้มหน้าก้มตาวาดรูปตั้งแต่ยามเฉินไปจนถึงยามอู่ ส่วนจังฮูหยินกับจังเสี่ยวลิ่งก็อยู่ในห้องปักเย็บ กระทั่งสาวใช้รู้สึกว่าตนเองเริ่มหิวจึงเงยหน้าขึ้น

“นายหญิงเจ้าคะ ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปอุ่นอาหารสักครู่”

“เจ้าไปเถอะ ประเดี๋ยวข้าไปเรียกหลานเอ๋อร์เอง”

ท่อนแขนผอมแห้งของชิงหลานตวัดปลายพู่กันครั้งสุดท้ายเสร็จก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ ภาพที่นางกำลังก้มหน้าก้มตาวาดนับได้ว่าเป็นภาพที่นิยมยิ่งนักในเมืองหลวง

วิวทิวทัศน์อันสวยงามของน้ำตกเขตเทือกเขาเฟยหลงมักจะมีผู้นิยมเดินทางไปวาดเป็นจำนวนมากแต่บรรดาจิตรกรมีชื่อเสียงเหล่านั้น ไม่มีผู้ใดสามารถเลียนภาพลายเส้นอันทรงพลังของจิตรกรฉานได้ คนผู้นี้ไม่เคยเปิดเผยตัวตน แต่ภาพที่เขาวาดเอาไว้หลายภาพได้รับการประดับประดาไว้ในวังหลวง โดยเฉพาะภาพที่มีชื่อว่า “น้ำตกสวรรค์”

จังฮูหยินเดินผ่านเข้าประตูห้องตำราที่มิได้ปิดไปยืนดูบุตรสาวที่ใช้ผ้าคาดศีรษะกำลังวางพู่กันลงพอดี

“เจ้าวาดภาพนี้ได้สวยงามยิ่งนัก!” นางเอ่ยชม

ครั้นเมื่อมองต้นฉบับแล้วหันไปทางผลงานที่บุตรสาวเพิ่งรังสรรค์เสร็จก็ยิ่งรู้สึกอัศจรรย์ หากไม่คิดเข้าข้างบุตรสาว จังฮูหยินเห็นว่าภาพวาดที่หมึกยังไม่แห้งดีนี่งดงามยิ่งกว่าต้นฉบับเสียอีก

“ท่านแม่ บ่ายนี้ข้าจะเอาภาพนี้ไปขาย คงจะพอจะซื้อเครื่องนอนใหม่ให้พวกเราคนละชุด”

ชิงหลานนอนกลิ้งอยู่บนฟูกนอนเก่าคร่ำคร่า ผ้าห่มที่ซีดเปื่อยจนแทบจะไม่เห็นสีเดิมรู้สึกไม่สบายตัวยิ่งนัก จริงอยู่ที่จังเสี่ยวลิ่งคอยซักและทำความสะอาดเครื่องนอนพวกนั้นให้นางอยู่ไม่ขาด ทว่าของใช้พวกนั้นล้วนสิ้นสภาพไปนานแล้ว หากเป็นที่จวนสกุลเผย ท่านย่าคงจะสั่งให้เอาไปทิ้ง

จังฮูหยินใบหน้าสลด “แม่ขอโทษที่ไม่มีเงินจะซื้อใหม่ให้เจ้า”

“ท่านแม่...ข้ามิได้กล่าวโทษท่าน ที่ข้าป่วยก็เป็นภาระมากแล้ว ยามนี้ข้ามีเรี่ยวแรงและสามารถวาดภาพขายได้ก็ขอให้ข้าได้ช่วยท่านบ้างเถิด”

“เช่นนั้นรอให้แดดหายร้อนเสียก่อน แม่จะพาเจ้าไปตลาดเอง ยามนี้ไปกินของอร่อยให้อุ่นท้องก่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ยามบ่ายจังฮูหยินจึงออกไปหาท่านหมอฉินเพื่อบอกให้รู้อาการของบุตรสาวของตน เมื่อหมอฉินได้ยินว่าชิงหลานสามารถเดินเหินได้สะดวกกระทั่งเดินไปตลาดเองได้ก็ดีใจยิ่งนัก จึงนำสมุนไพรบำรุงกำลังมาให้หนึ่งห่อ จังฮูหยิน หยิบเงินสองพวงออกมาให้ท่านหมอฉิน

“ที่ผ่านมา ท่านให้ยาข้ามาหลายห่อ เงินทองข้าก็มิเคยมีให้ ยามนี้ข้าก็พอหาเงินได้แล้วจึงอยากจะตอบแทนท่านบ้าง ข้ารู้ว่าท่านหมอเองก็มิค่อยได้เก็บเงินคนป่วยที่ยากไร้ โปรดรับไว้ด้วยเถิด”

หมอฉินดูอึกอัก ชายชราสังเกตสีหน้าของจังฮูหยินดูแช่มชื่นก็พอจะรู้ว่านางน่าจะพูดความจริง นางน่าจะมีเงินพอเจียดมาจ่ายค่ายาได้แล้ว

“ในเมื่อพวกเจ้าดีขึ้น ข้าก็จะรับเอาไว้ก็แล้วกัน” ท่านหมอหมายถึงฐานะการเงินของจังฮูหยิน

“ข้าอยากจะถามท่านหมอว่ายามนี้หากหลานเอ๋อร์เดินบ่อยๆ จะมีปัญหาใดหรือไม่”

“นางเพิ่งฟื้นตัว หากรับประทานอาหารได้ปกติ ได้ออกกำลังเสียบ้าง ถ้าไม่มากเกินไปก็คงไม่มีปัญหา ดีเสียอีกกำลังขาของนางจะได้เพิ่มมากขึ้น”

ได้ยินเช่นนั้นจังฮูหยินก็ยิ้มออกมา นางกล่าวขอบคุณท่านหมอฉินแล้วก็กลับจวนไป

ยามบ่ายชิงหลานไม่อาจฝืนร่างกายที่อ่อนแอของตนเองได้ นางจึงต้องนอนพักอยู่ร่วมหนึ่งชั่วยาม จังฮูหยินให้จังเสี่ยวลิ่งไปเคี่ยวยาบำรุงที่เพิ่งได้มา สาวใช้เห็นถ้วยยาที่เรียงอยู่ในถาดถึงสามถ้วยแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ

“เห็นทีคุณหนูคงไม่อยากป่วยก็คราวนี้ ยาแต่ละขนานขมลืมตายเลยเทียว”

“เจ้ารู้แล้วก็ไปเตรียมน้ำตาลกรวดมาไว้ให้คุณหนูเสียสิ”

จังเสี่ยวลิ่งยิ้มออก นางรีบเปิดฝาโถน้ำตาลกรวดก้อนเล็กๆ ที่อยู่มุมห้องหยิบออกมาวางสามก้อนไว้บนถาดก่อนจะยกออกไปรอคุณหนูตื่น

ชิงหลานเองก็ไม่อยากอิดออดเหมือนเด็กๆ ในยามดื่มยา แต่รสชาติยาที่นางต้องดื่ม เหลือทนจะกลืนกินจริงๆ

ถ้วยแรกที่นางต้องดื่มติดกันหลายวันหลังเพราะเป็นยาฟื้นกล้ามเนื้อที่ท่านหมอเกาสั่งไว้ให้นาง ถ้วยต่อมาเป็นยาบำรุงที่ท่านแม่แอบซื้อมาจากเมืองหลวง ถ้วยนี้เพิ่งต้มเพิ่มเมื่อวาน แต่...ถ้วยที่สามเล่า

“ท่านแม่เจ้าคะ ยาถ้วยที่สามมาจากที่ใดกัน ”

จังฮูหยินยิ้มน้อยๆ “ท่านหมอฉินเห็นว่าเจ้ายังไม่แข็งแรงดีจึงให้ยาบำรุงกระดูกมา เจ้าจะได้แข็งแรงเร็วขึ้น ที่ผ่านมาหลายครั้งที่ท่านหมอฉินรักษาเจ้าโดยที่แม่ไม่มีเงินจ่ายค่ายา วันหน้าแม่หาเงินเพิ่มขึ้น เราจะได้ตอบแทนพระคุณหมอฉิน”

เมื่อเห็นสีหน้าเชื่อมั่นของมารดา ชิงหลานก็จำใจต้องกลืนยาขมแต่ละถ้วยสลับกับหยิบน้ำตาลกรวดมาอมกระทั่งนางดื่มยาหมดทั้งสามถ้วย

“ยามนี้แดดอ่อนลงแล้ว หมึกบนภาพของเจ้าก็คงแห้งแล้ว พวกเราไปตลาดกันเถอะ น่าจะพอเหลือเวลาสักนิดแม่อยากพาเจ้าไปไหว้พระโพธิสัตว์ที่วัดด้วย”

ชิงหลานนึกถึงเรื่องที่ท่านย่าสกุลเผยเล่าให้เผยมู่ซีฟัง วัดพระโพธิสัตว์แห่งเมืองเฉินที่เคยเป็นที่ซ่อนขุมทรัพย์ของอดีตฮ่องเต้[1]

หมิงฮ่องเต้เสด็จผ่านคราหนึ่งจากนั้นทรงพระสุบินนิมิตเห็นพระโพธิสัตว์ทรงชี้บอกตำแหน่งขุมทรัพย์ ต่อมาฮ่องเต้ทรงค้นพบขุมทรัพย์นั้นจริง และนำเอาทองคำกลับวังหลวง ต่อมาจึงได้สั่งคนมาบูรณะและปรับปรุงภูมิทัศน์ในวัดจนงดงาม กลายเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ผู้คนนิยมแวะมากราบไหว้ขอพร

ผู้คนจากเมืองหลวงเองก็นิยมเดินทางมาขอพรจากพระโพธิสัตว์กวนอิมในศาลเจ้าหลังใหญ่ของวัดแห่งนี้ เพราะมีผู้เล่าลือกันว่าขอสิ่งใดก็ได้ดังประสงค์

เผยมู่ซีเองก็เคยเอ่ยชักชวนท่านย่าให้มายังอำเภอนี้แต่ยังไม่มีโอกาส

“ดีจริงท่านแม่! ข้าอยากเห็นวัดนี้มานานแล้ว”

จังฮูหยินได้ยินก็โคลงศีรษะ “ก่อนเจ้าป่วยแม่ก็พาไปไหว้พระบ่อยๆ แต่สี่ปีก่อนฮ่องเต้ทรงส่งองค์ชายมาช่วยดูแลการตกแต่งวัดครั้งใหญ่ แม่เองก็ไม่ค่อยได้ไป ป่านนี้อาจจะบูรณะเสร็จแล้วก็ได้”

ชิงหลานหน้าเสียนางลืมไปว่าตนเองอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก วัดนั้นมารดาเคยพาไปหลายสิบหน เผลอเอ่ยไปว่าอยากเห็นวัดมานาน ดีที่จังฮูหยินไม่สงสัย ชิงหลานนึกโมโหตนเองที่ไม่คุ้นชินร่างนี้เสียที

สองแม่ลูกตระกูลชิงมาถึงร้านฮุยฮวาของเถ้าแก่ เหอก็นำภาพที่ม้วนในถุงผ้าไปคลี่บนโต๊ะ เถ้าแก่เหอเห็นภาพที่โด่งดังและเป็นที่นิยมถูกวาดเลียนแบบอย่างประณีตบรรจงก็ตื่นตะลึง

“คุณหนูชิง เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”

“ภาพเช่นนี้ท่านคิดว่าจะพอจะขายได้หรือไม่”

สายตาของเถ้าแก่เหอไม่ละจากภาพตรงหน้า “เจ้าวาดได้สวยกว่าภาพที่ข้ารับซื้อไว้ก่อนหน้านี้เสียอีก คราวนี้ใช้กระดาษดีเสียด้วย เช่นนี้คงจะขายออกไปขายกว่าคราวก่อน”

“เถ้าแก่เหอ ข้ารู้ว่าคราวก่อนท่านให้ราคาถึงหนึ่งตำลึงเพราะเห็นแก่หน้า ครั้งนี้ข้าขอราคาเท่าเดิมก็แล้วกัน”

แม้เผยมู่ซีจะมิได้สนใจเรื่องการทำมาหากินมาก่อนแต่นางก็มิใช่คนโง่ นางเคยตระเวนไปร้านขายภาพในเมืองหลวงกับท่านอาจารย์จ้าวจึงพอรู้ว่าราคาภาพเลียนแบบที่นางวาดอยู่ควรมีราคาเท่าใด

เถ้าแก่เหอได้ยินก็ยิ้มกว้าง ครั้งก่อนภาพที่รับซื้อเอาไว้ก็มีพ่อค้าที่เดินทางผ่านมาซื้อไปในราคาสองตำลึง กำไรหนึ่งเท่าตัวนับว่าหาได้ยาก แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจที่จะมีผู้ยอมซื้อยอย่างง่ายดาย เพราะเมื่อแขวนภาพที่ชิงหลานวาดไว้เทียบกับภาพอื่นๆ ในร้าน ความงามโดดเด่นของภาพที่นางวาดไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนสะดุดตา

“ได้สิคุณหนู ข้าให้ราคาเจ้าเท่าเดิมก็แล้วกัน” เถ้าแก่เหอรีบหันไปหยิบเงินออกมายื่นให้กับชิงหลาน

“ขอบคุณเถ้าแก่” ชิงหลานยิ้มหน้าบาน ในใจก็นึกถึงเครื่องนอนใหม่

จังฮูหยินเองก็พลอยโค้งคำนับไปเสียหลายครั้ง ความปลื้มปิติในตัวบุตรสาวเพิ่มขึ้นอีกมาก คราวแรกนางนึกกังวลว่าเถ้าแก่เหอเพียงรับซื้อภาพไว้เพราะเห็นแก่มิตรภาพกับเถ้าแก่เนี่ย แต่เมื่อเห็นภาพที่ชิงหลานวาดขึ้นแขวนบนร้านแล้ว นางก็ได้เห็นกับตาว่าที่คิดไว้มิได้เกินเลยจากความเป็น...ภาพวาดของหลานเอ๋อร์งดงามยิ่ง!

จังเสี่ยวลิ่งตื่นเต้นยิ่งกว่าสองแม่ลูก เงินหนึ่งตำลึงที่คุณหนูได้มานอกจากจะซื้อเครื่องนอนใหม่สองชุดสำหรับสองแม่ลูกแล้ว ยังเหลือเผื่อแผ่ผ้าห่มผืนใหม่มาถึงนางและลู่ฮั่นอีกด้วย

“ครั้งนี้ได้เพียงผ้าห่มให้เจ้ากับเหล่าลู่ เอาไว้ข้าวาดภาพคราวหน้าจะซื้อเครื่องนอนที่เหลือให้พวกเจ้าทั้งสองจนครบก็แล้วกัน”

[1] เรื่องเล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในนิยายเรื่อง “ซือซือฮองเฮาพันโฉม”

*************
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 253

    เหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 252

    ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 251

    ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 250

    มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 249

    “บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 248

    ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 206

    ท่านอ๋องเก้าส่ายศีรษะ “คนผู้นั้นเห็นทีคงจะถูกนำตัวไปซ่อนเสียแล้วกระมัง ” “เหตุใดพวกท่านจึงไม่สงสัยว่าเขาอาจจะถูกฆ่าตายไปแล้ว” หมิงเฉิงอวี่สงสัย “ฮองเฮาทรงพบว่าอาลักษณ์อาวุโสผู้นี้แท้แล้วเป็นญาติของก้งหลัน ฮูหยินของจื้อเหอตี้น้องชายใต้เท้าจื้อ ก้ง ฮูหยินผู้นี้ได้ยินว่าเป็นคนทะเยอทะ

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 204

    “องค์ชาย ทรงคิดจะบุกเข้าไปกวาดล้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ” “ยังทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกมือปราบจั๋ว คงต้องดูท่าทีพวกเขาไปก่อน หลักฐานของเรายามนี้ยังไม่แน่นหนา ข้าให้คนจับตามองเรือนลับหลังนั้นเอาไว้แล้วหากมีความเคลื่อนไหวให้พวกเขารีบรายงานเข้ามาทันที แต่ที่ข้ารีบเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันที่นี่เป็นเพราะเ

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 202

    ใต้เท้าจางรับฟังอาเหล่ยที่มาขอความช่วยเหลือแล้วก็พยักหน้า“ได้ ข้าจะหาทางช่วยพวกเจ้า”หัวหน้าสำนักมือปราบเมืองหลวงจึงเขียนสาส์นส่งไปยังจวนสกุลจื้อ เมื่อจื้อซุ่นซีได้อ่านแล้วก็รีบหันไปบอกคนสนิทของตนให้รีบไปห้ามบุตรชายมิให้ลงมือหนักกับอู่ฉางชิงมากนักเพราะยังต้องเก็บคนผู้นี้ไว้ใช้หาเงินให้อีก

  • เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย   บทที่ 199

    ยามนี้องครักษ์คนอื่นๆ ที่คอยผลัดเปลี่ยนมาทำหน้าที่แทนกังเฉินฝีมือเร่งรุดไปมากเลยทำให้เขาไม่ค่อยกังวลกับการรักษาความปลอดภัยให้กับองค์ชายอย่างแต่ก่อน “ใช่! ไม่มีใครยอมเปลี่ยนเวรกับข้าเลยสักคน” “เอาน่า! เจ้าเพิ่งมีแค่สาวใช้อุ่นเตียงเองนี่ เอาไว้แต่งนางเป็นอนุภรรยาเมื่อใดข้าจะยินดีเปลี

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status