บทที่ 2

พ่อแม้จะไม่พอใจกับการเลือกของฉัน แต่เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของฉันก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก

เพียงแค่ถอนหายใจแล้วปลอบใจฉัน

“ถ้าแต่งเข้าไปในเผ่าอสรพิษแล้วชีวิตความเป็นอยู่ไม่ดี ก็ให้เหยาเหยาช่วยลูกสักหน่อยเถอะ”

แต่พอไป๋หรงเหยารู้ว่าฉันเลือกแต่งงานกับเผ่าอสรพิษ ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยฉันต่อหน้า

“พี่คะ ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง ก็ไม่เห็นต้องเลือกเผ่าอสรพิษที่ตกต่ำไปแล้วเลยนี่นา อย่าให้ถึงขนาดที่ลูกยังไม่ทันคลอด ตัวเองก็อดตายไปก่อนซะล่ะ ฉันได้ยินมาว่าเผ่าอสรพิษตอนนี้แค่เรื่องปากท้องยังเป็นปัญหาเลย”

“เผ่าหมาป่ายิ่งใหญ่ร่ำรวย แม้แต่น้ำอาบก็ยังแช่ด้วยสมุนไพรวิเศษล้ำค่า ถ้าพี่ใช้ชีวิตลำบากเกินไป ฉันช่วยห่อเศษข้าวเหลือๆ ให้พี่ได้นะคะ”

พูดจบเธอก็ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของเหล่าคนรับใช้ เอามือปิดปากหัวเราะเสียงดัง

ในสายตาของไป๋หรงเหยา เผ่าหมาป่ามีทรัพยากรมากมาย โม่จิ่งรักเดียวใจเดียวและแข็งแรง ดังนั้นฉันน่าจะตั้งท้องและคลอดลูกได้เร็ว

แต่เธอไม่รู้ว่าการผสมพันธุ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นยากที่จะให้กำเนิดบุตร และโม่จิ่งก็ยึดติดเรื่องทายาทมาก

ครึ่งปีที่ไม่มีวี่แววตั้งครรภ์ โม่จิ่งก็เริ่มระบายความโกรธที่ไม่มีทายาทมาลงที่ฉัน ทรมานฉันทั้งวันทั้งคืน

จนกระทั่งฉันใช้วิชาลับจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดเทียนเจ๋อ ทำให้เผ่าหมาป่าได้ตำแหน่งผู้กุมอำนาจมา โม่จิ่งถึงได้ปล่อยฉันไป

ฉันยิ้มบางๆ

“เรื่องของพี่ไม่ต้องให้น้องสาวมาลำบากใจหรอก ในเมื่อเป็นสามีที่เลือกเอง ย่อมไม่มีทางเสียใจภายหลังอยู่แล้ว จริงไหม”

“ไป๋รั่ว พี่เลือกไอ้กระจอกจนๆ มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา?”

ไป๋หรงเหยาเห็นฉันไม่โกรธเลยสักนิด กลับเป็นฝ่ายโมโหจนปัดขนมบนโต๊ะคว่ำกระจายเสียเอง

“ฉันจะต้องท้องคนแรกแน่นอน ลูกของฉันจะต้องได้เป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์คนต่อไป”

ฉันคร้านจะใส่ใจท่าทางบ้าคลั่งของเธอ จึงหันไปเตรียมงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า

มีเรื่องหนึ่งที่ไป๋หรงเหยาพูดถูก เผ่าอสรพิษตอนนี้จนจริงๆ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะหาเงินค่าชุดแต่งงานไม่ได้ เลยตั้งใจจะเตรียมไว้เองล่วงหน้า

แต่คิดไม่ถึงว่าตอนกลางคืนสือเย่จะมาหาด้วยตัวเอง พร้อมนำชุดแต่งงานมาให้ฉัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มองหน้าสือเย่ชัดๆ

ผิวขาวซีดไร้สีเลือด นัยน์ตาหงส์เรียวรีแฝงความน่าเกรงขาม ดวงตาสีเขียวมรกตลึกล้ำสุดหยั่งคาด ไฝใต้ตาช่วยขับให้ใบหน้าเย็นชานี้ดูมีเสน่ห์น่าค้นหา

เปิดกล่องออกมา เป็นชุดผ้าโปร่งยาวกรอมเท้าสีเขียวเข้ม ช่วงอกประดับด้วยเกล็ดงูที่ทอแสงระยิบระยับ

ฉันไม่เคยเห็นชุดที่สวยขนาดนี้มาก่อน ถึงกับตะลึงจนตาค้างไปชั่วขณะ

“คุณหนูไป๋ นี่เป็นชุดที่ช่างปักของเผ่าอสรพิษเย็บด้วยมือ เกล็ดบนชุดล้วนเป็นคำอวยพรที่คนในเผ่ามอบให้ครับ”

สายตาที่สือเย่มองมามีความห่างเหินอย่างตั้งใจ ราวกับว่าคนที่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่เขา

“นี่เป็นครั้งแรกที่เผ่าอสรพิษแต่งงานกับมนุษย์ ถ้ามีตรงไหนดูแลไม่ทั่วถึง บอกผมได้นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ ฉันชอบมากเลย”

ตอนที่ฉันกำลังจะเก็บชุด ไป๋หรงเหยาก็เดินควงแขนโม่จิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าได้ใจ

“พี่คะ พี่คงไม่มีแค่ชุดเดียวให้เลือกหรอกใช่มั้ย ไม่เหมือนโม่จิ่งที่เตรียมชุดเจ้าสาวให้ฉันตั้งสิบชุดแน่ะ”

โม่จิ่งมองไป๋หรงเหยาด้วยสายตาเปี่ยมรัก

ไป๋หรงเหยารู้แค่ว่าเผ่าหมาป่ารักเดียวใจเดียว แต่ไม่รู้ว่าความรักเดียวใจเดียวนั้นมาจากสัญชาตญาณสัตว์ และเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงยึดติดกับการมีทายาทมากเช่นกัน

ถ้าไม่มีลูก โม่จิ่งจะยังตามใจไป๋หรงเหยาขนาดนี้อยู่ไหมนะ?

มือของสือเย่ที่กำไม้เท้าหัวงูชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองฉันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เป็นเผ่าอสรพิษที่ทำให้คุณหนูไป๋ต้องน้อยหน้า ผมขอสัญญากับคุณหนูไป๋ว่า ผมสือเย่ ชาตินี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน”

ไป๋หรงเหยาแค่นเสียง

“คำพูดสวยหรูใครก็พูดได้ ฉันจะรอดูตอนนั้นว่าพวกคุณจะคลอดลูกออกมาได้หรือเปล่า!”

ตอนนี้ไป๋หรงเหยาพูดอะไรก็วนเวียนแต่เรื่องมีลูก เรื่องที่มีลูกไม่ได้ในชาติก่อนกลายเป็นหนามยอกอกเธอ เธอเลยยึดติดกับการตั้งครรภ์มาก ถึงขนาดไปกินนอนบ้านเขาตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน

พูดในแง่หนึ่ง เรื่องความหมกมุ่นในการสืบพันธุ์ พวกเขาก็ดูเหมาะสมกันดี

“น้องสาวเอาเวลาไปใส่ใจงานแต่งตัวเองดีกว่านะ ไม่งั้นคนจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอมาถูกใจคู่หมั้นของพี่อีกคน”

ฉันยิ้มบางๆ ให้ไป๋หรงเหยา แล้วจูงมือสือเย่เดินออกมาท่ามกลางสีหน้าบูดบึ้งของเธอกับโม่จิ่ง

ไม่นานก็ได้ยินเสียงไป๋หรงเหยาออดอ้อนโม่จิ่งไล่หลังมา แว่วเสียงคำว่า “ท้อง” “ลูก” ลอยมาตามลม

น้องสาวโง่เง่าของฉัน อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที ในสมองกลับมีแต่เรื่องแม่พลอยได้ดีเพราะลูก