ที่แท้ในโลกคู่ขนานไม่มีฝน

เช้าวันรุ่งขึ้น บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวกุ้งลวก เนื้อวัวใส่ผักชี โจ๊กทะเล ปูนึ่งไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นระลอก จนภาพตรงหน้าฉันพร่าไปเล็กน้อยฉันแพ้อาหารทะเลและไม่กินผักชี ทั้งที่แม่ก็รู้ดีอยู่แล้วแต่วันนี้เธอกลับแกะเนื้อจากขาปูใส่ไว้ในชามใบเล็กสีชมพู“จืออี้ชอบกินปูที่สุด”“ผักชีก็ขาดไม่ได้ เธอบอกว่าถ้าไม่ใส่ก็ไม่อร่อย”“แม่ต้องฝึกทำอาหารที่เธอชอบไว้ก่อน เดี๋ยวพอกลับมาแล้วจะกินไม่ถูกปาก”ฉันนั่งถือตะเกียบอยู่นานจากนั้นก็ก้มหน้ากินข้าวเข้าไปคำหนึ่ง พยายามกลืนความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมากลับลงไปอย่างสุดกำลังลำคอตีบตันจนเจ็บ ฉันใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะข่มเสียงให้มั่นคง พยายามไม่ให้มีเสียงขึ้นจมูก“แม่ แม่ยังจำได้ไหมว่าฉันแพ้อาหารทะเล?”ฉันเอาแต่ก้มหน้า จ้องข้าวสวยในชาม ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมือของแม่ที่กำลังตักโจ๊กชะงักไป“ป่านนี้แล้ว ลูกยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?”“พอพี่สาวลูกกลับมา หลายอย่างก็ต้องปรับตัว”“ลูกไม่กินสักมื้อจะเป็นอะไรไป?”ฉันพยักหน้า วางตะเกียบลง แล้วลุกกลับเข้าห้องตอนบ่าย จี้เฉินมาหาเมื่อเห็นว่าริมฝีปากฉันซีด หัวคิ้วของเขาก็ขยับเล็กน้อย

หลังจากฉันกด “ไม่” ลงไป ร่างกายกลับสงบนิ่งลงเสียอย่างนั้นฉันพิงอยู่หลังประตูเงียบ ๆฉันได้ยินแม่ถามเสียงเบาจากห้องนั่งเล่นว่า “ทำไมยังเหลืออีกตั้งหนึ่งวัน?”พ่อพูดว่า “ก็เร็วมากแล้ว”แม่ถอนหายใจ“ฉันรู้สึกว่ามันช้าเกินไป”“จืออี้ต้องรออยู่ทางนั้นเพิ่มอีกแม้แต่นาทีเดียว ฉันก็ปวดใจแล้ว”น่าแปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดก้อนหินที่กดทับอยู่กลางอกมาตลอด ราวกับค่อย ๆ เบาลงทีละน้อยฉันถึงขั้นเริ่มนับถอยหลังอย่างสงบแม่ถือแค็ตตาล็อกเค้กมาหาฉัน“ช่วยแม่เลือกสักอันสิ”ฉันชี้ไปที่แบบแต่งขอบสีขาวเธอยื่นเทียนหลากสีมาให้อีกกล่อง“เทียนก็ช่วยเลือกให้แม่ด้วยนะ”ฉันหยิบเทียนออกมา นับอย่างตั้งใจจนครบแปดเล่ม แล้ววางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบแม่ชะงักไปพี่สาวเสียชีวิตตอนอายุแปดขวบขอบตาของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย เธอมองฉันด้วยแววตาซับซ้อนฉันถามอย่างสงบว่า “นี่เอาไว้เลี้ยงส่งฉัน หรือต้อนรับพี่สาวกันแน่?”เธอรีบเบือนหน้าหนี แต่นิ้วมือกลับสั่นเล็กน้อย“อย่าพูดแบบนั้น” ช่วงบ่าย พ่อเริ่มเก็บกวาดห้องของฉันสมุดบันทึก การ์ดใบเล็ก เกียรติบัตร ทุกอย่างถูกใส่ลงในถุงขยะสีดำแม่เปลี่ย

แม่ในโลกคู่ขนานชื่อสวี่ถังเธอรูดม่านในห้องพักผู้ป่วยไว้ครึ่งหนึ่ง ให้แสงแดดส่องลงบนพื้นเท่านั้น ไม่ส่องถึงใบหน้าฉันทุกครั้งก่อนพูด เธอจะมองฉันก่อนเสมอ“เสียงระดับนี้ได้ไหม?”“อยากให้หรี่ไฟลงอีกหน่อยไหม?”“แม่ยืนตรงนี้ ลูกจะรู้สึกเกร็งไหม?”ฉันกำมุมผ้าห่มไว้แน่น ลำคอตีบตันจนแทบพูดไม่ออกเธอไม่ได้คอยเอาใจฉันอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าวแต่เธอกำลังรอให้ฉันรู้สึกสบายขึ้นจริง ๆพ่อชื่อเสิ่นเยี่ยนซานเขาตักโจ๊กเปล่าใส่ชาม แล้ววางช้อนไว้ตรงขอบชาม“ยังร้อนอยู่นิดหน่อย”“เมื่อก่อนเวลาเครียด ลูกจะปวดท้อง กินทีละน้อยก่อนนะ”ฉันหยิบช้อนขึ้นมา ข้อมือเมื่อยล้าจนสั่นในโจ๊กไม่มีผักชีบนโต๊ะก็ไม่มีอาหารทะเลฉันซดโจ๊กไปหนึ่งคำ ความอุ่นไหลลงสู่กระเพาะที่ว่างมานาน เจ็บจนน้ำตาพรั่งออกมาทันทีสวี่ถังยื่นกระดาษทิชชูให้ แต่ไม่ได้ถามว่าฉันร้องไห้ทำไม“ค่อย ๆ กิน”“ไม่ต้องรีบ”ช่วงบ่าย พวกเขาพาฉันกลับบ้านหน้าประตูไม่มีป้ายต้อนรับ และไม่มีเค้กตรงโถงทางเข้ามีรองเท้าแตะสีฟ้าอ่อนวางอยู่คู่หนึ่งสวี่ถังย่อตัวลง เลื่อนมันมาตรงหน้าฉัน“รองเท้าคู่นี้เก็บไว้ให้ลูกมาตลอดเลยนะ”ฉันสอดเท้าเข้าไป พ

ในที่สุดครอบครัวเสิ่นก็ได้รู้ว่า เสิ่นจืออี้ที่พวกเขารับกลับมา ไม่ใช่เสิ่นจืออี้อย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้เธอไม่ยอมใส่ชุดกระโปรงสีขาวถ่ายรูปไม่นั่งยิ้มอยู่หน้าเค้กไม่เรียกจี้เฉินว่า “พี่จี้เฉิน” และไม่ยอมกินอาหารที่พวกเขาเตรียมให้อย่างว่าง่ายเธอกลัวการถูกกอดโดยไม่ทันตั้งตัวเกลียดกลิ่นน้ำหอมผ้าม่านห้ามเปิดจนสุด เสียงโทรทัศน์ห้ามดังเกินระดับยี่สิบช่วงแรกแม่ยังอดทนปลอบเธอ“จืออี้ แม่รู้ว่าลูกลำบากมามากตอนอยู่ที่นั่น”“แต่ลูกก็ต้องค่อย ๆ ปรับตัวนะ”เสิ่นจืออี้ปิดหู ซุกหน้าลงกับหมอนอิง“ฉันเป็นแบบนี้มาตลอด”“เป็นพวกคุณต่างหากที่ไม่เคยปรับตัวเข้าหาฉัน”สีหน้าแม่แข็งค้างเธออยากเถียง แต่กลับนึกถึงคำว่า ‘ออทิสติกสเปกตรัม’ ในแอปเมื่อก่อนเธอซ่อนใบวินิจฉัยไว้ และทิ้งใบแนวทางการฝึกบำบัดที่หมอออกให้เธอบอกว่าเด็กจะมีโรคอะไรได้ ก็แค่ถูกตามใจจนเสียคนตอนนี้เสิ่นจืออี้นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ เล็บจิกหลังมือตัวเองจนเกิดรอยแดงหลายรอยแม่ยื่นมือไปห้าม เสิ่นจืออี้กรีดร้องพ่อยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงตลอดทั้งคืนวันรุ่งขึ้น เขาเริ่มค้นห้องของฉันเขาอยากหาไดอารี่ เอกสาร และรูปถ่ายข

วันที่สามในโลกคู่ขนาน ฉันได้รับคำขอวิดีโอคอลจากครอบครัวเดิมหน้าจอแอปลอยอยู่กลางอากาศ[แม่ พ่อ และจี้เฉินยื่นคำขอติดต่อ][ต้องการรับสายหรือไม่?]ฉันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง อุ้มแมวส้มตัวใหม่ไว้ในอ้อมแขนแสงแดดตกกระทบหลังมือตรงนั้นไม่มีร่องรอยของการเลือนโปร่งใส และไม่มีตัวเลขนับถอยหลังสวี่ถังกำลังปอกแอปเปิลให้ฉันเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือน เธอเพียงชะงักไปเล็กน้อย“อันอัน ลูกตัดสินใจเองนะ”เสิ่นเยี่ยนซานถือนมอุ่นเดินออกมา“ถ้าอยากเจอ พวกเราจะอยู่ข้าง ๆ ลูก”“ถ้าไม่อยากเจอ ก็ไม่มีใครบังคับลูกได้”ฉันก้มมองหน้าจอล่างสุดของรายชื่อผู้ขอติดต่อ ยังมีชื่อเสิ่นจืออี้อยู่ด้วยฉันกดเปิดข้อความของเธอไม่มีคำขอให้ฉันกลับไปมีเพียงข้อความไม่กี่บรรทัด[อันอัน ขอโทษนะ][ฉันจะบอกพวกเขาว่า พวกเราไม่ใช่เครื่องมือ][หมอบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กไม่ดี][เธอก็ไม่ใช่ตัวแทนของใคร]ขอบตาฉันร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยฉันตอบเธอกลับไป[เธอก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ]จากนั้นฉันก็กดปฏิเสธการติดต่อจากครอบครัวเดิมหน้าจอดับลงสวี่ถังไม่ได้ถามว่าทำไมเธอหั่นแอปเปิลเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้ววางไว้ข้างมือฉัน“วันนี้อยาก