Short
ที่แท้ในโลกคู่ขนานไม่มีฝน

ที่แท้ในโลกคู่ขนานไม่มีฝน

By:  ฉืออันCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
8.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันเกิดอายุยี่สิบสองปีของฉัน ในบ้านก็มีหน้าโหวตเพิ่มขึ้นมาหน้าหนึ่ง [คุณยินยอมใช้เสิ่นอันอันแลกกับเสิ่นจืออี้จากโลกคู่ขนานหรือไม่?] พ่อกับแม่ต่างก็กดโหวตว่า “ยินยอม” พวกเขาบอกว่า เพราะพี่สาวเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ถึงได้มีฉันที่เกิดมาในภายหลัง ดังนั้นฉันจึงติดหนี้ชีวิตเธอหนึ่งชีวิต สุดท้าย หน้านั้นก็เด้งขึ้นบนโทรศัพท์ของจี้เฉิน เขาคือแฟนที่ฉันคบมาห้าปี และเป็นคนที่พี่สาวเคยช่วยชีวิตไว้ในตอนนั้น ฉันจ้องเขาเขม็ง ขอแค่เขาพูดว่า “ไม่ยินยอม” สักคำ ฉันก็ยังประคองตัวต่อไปได้ แต่เขากลับเงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดเพียงว่า “นี่ก็แค่การทดสอบ” “เธอเคยช่วยชีวิตฉัน ฉันจะไม่ช่วยก็ไม่ได้” วินาทีต่อมา เขาก็กดเลือก “ยินยอม” [ทุกคนเลือกเรียบร้อยแล้ว] [การแทนที่เสิ่นอันอันจะเสร็จสมบูรณ์ในอีกห้าวัน] แม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะลูบหัวฉัน “อันอันเด็กดี พอพี่สาวกลับมาแล้ว แม่จะจำความดีของลูกไว้” ฉันมองพวกเขา แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา “ได้สิ” “หวังว่าคนที่กลับมา จะเป็นพี่สาวที่พวกคุณต้องการจริง ๆ นะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

แม่กลับจับขอบโต๊ะไว้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา

“ดีจัง”

ขอบตาของเธอแดงก่ำ แต่มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ในที่สุดจืออี้ก็จะได้กลับบ้านแล้ว”

พ่อโอบไหล่แม่แล้วพูดว่า “พวกเรารอวันนี้มานานเหลือเกิน”

เทียนบนเค้กยังไม่ได้ถูกเป่าให้ดับ

ฉันยืนอยู่ที่เดิม หูอื้อไปหมด

“รอมานาน...ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

แม่เงยหน้ามองฉัน แววตาไหววูบ

“ตั้งแต่หกขวบมั้ง”

“ตอนนั้นลูกก็ยิ่งเหมือนพี่สาวน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว”

ฉันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แต่กลับสำลักเข้าหลอดลมอย่างแรง

ฉันไอจนตัวงอ น้ำตาถึงกับไหลออกมา

แต่กลับไม่มีใครมองฉันแม้แต่คนเดียว

ตั้งแต่อายุหกขวบ แม่ก็มักพูดว่าฉันไม่เหมือนพี่สาว

เธอรื้อชุดกระโปรงสีขาวที่พี่สาวเคยใส่ออกมาให้ฉันใส่

ชุดเล็กเกินไป คอเสื้อรัดจนฉันแทบหายใจไม่ออก ส่วนปลายแขนเสื้อก็คับจนรัดแขนแน่น

แม่ขมวดคิ้ว มองฉันอย่างไม่ชอบใจ

“ตอนจืออี้ใส่ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”

เธอเปิดวิดีโอของพี่สาวตอนยังมีชีวิตให้ฉันดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พอดูไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็จะกดหยุด

“เวลาจืออี้ยิ้มจะไม่เห็นฟัน”

“จืออี้จับปากกาแบบนี้”

“เวลาจืออี้พูด เสียงจะเบามาก”

ฉันจึงฝึกเลียนแบบทุกวัน

ทรงผมของพี่สาวในรูป ต่อให้หลับตาฉันก็ทำออกมาได้

ท่าทางและน้ำเสียงของพี่สาวในวิดีโอ ฉันจำได้ขึ้นใจยิ่งกว่าบทเรียนเสียอีก

ฉันพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นเหมือนพี่สาว

ฉันคิดว่า ขอแค่เหมือนขึ้นอีกนิด เหมือนขึ้นอีกสักหน่อย พ่อกับแม่ก็คงมีความสุขขึ้นบ้าง

แต่ไม่ว่าฉันจะตั้งใจเลียนแบบแค่ไหน เวลาพวกเขามองฉันก็ยังคงส่ายหน้าอย่างผิดหวัง

“ยังไม่เหมือนอยู่ดี”

“ยังห่างไกลเกินไป”

ครั้งหนึ่งฉันสวมชุดกระโปรงสีขาว แล้วเลียนแบบพี่สาว ก้มหน้าเรียกเธอว่า “แม่”

เธอมองฉันอยู่นาน จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา

“อันอัน ไม่ต้องเลียนแบบแล้ว”

“ต่อให้ลูกเลียนแบบได้เหมือนแค่ไหน ลูกก็ไม่ใช่เธออยู่ดี”

คืนนั้นฉันซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร้องไห้ตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น ฉันก็ยังท่องจำวิดีโอของพี่สาวตั้งแต่ต้นจนจบเหมือนเดิม

ต่อมา จี้เฉินเป็นคนดึงฉันออกมาจากชีวิตแบบนั้น

ตอนเรียนมัธยม เขาเห็นฉันกำลังท่องไดอารี่เก่าของพี่สาวอยู่ตรงทางเดิน จึงแย่งไปโยนลงถังขยะ

เขาพูดว่า “เสิ่นอันอัน เธอไม่ใช่เงาของใคร”

คำพูดนั้นคอยประคองฉันมาหลายปี

เพราะอย่างนั้น ตอนที่หน้านั้นเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ของเขาเมื่อครู่ ในใจฉันจึงยังแอบคาดหวังอย่างน่าขันอยู่เล็กน้อย

แต่เขาก็กดเลือก “ยินยอม” อยู่ดี

ฉันมองเขา

“จี้เฉิน นายก็คิดว่าควรใช้ฉันแลกพี่สาวกลับมาเหมือนกันเหรอ?”

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะหลบสายตาฉัน

“อันอัน นี่ก็แค่การทดสอบ”

“ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ”

ปลายลิ้นฉันชาไปชั่วขณะ

“แล้วตอนที่นายกดเลือก ‘ยินยอม’ นายได้นึกถึงฉันบ้างไหม?”

เขาขมวดคิ้ว

“เธอเลิกพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้สักทีได้ไหม?”

“คุณน้าก็เสียใจมากพอแล้ว”

“คุณน้าก็แค่คิดถึงพี่สาวของเธอมากเกินไป”

พ่อหยิบบัตรประชาชนของฉันออกจากกระเป๋าแล้วเอาไป

ฉันยื่นมือไปห้าม

เขาผลักฉันออกอย่างแรง

“พอจืออี้กลับมา จืออี้ต้องใช้มัน”

ฉันมองตาเขาแล้วถามว่า “แล้วฉันล่ะ?”

พ่อหมุนตัวล็อกปิด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ลูกสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน”

“ของบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องแยกให้ชัดขนาดนั้นว่าเป็นของใคร”

ฉันกลับเข้าห้อง หยิบใบรับรองจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยออกมา

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะชื่อ ตัวอักษรสีดำก็เหมือนถูกน้ำซึมจนเลือนออก

ชื่อ “เสิ่นอันอัน” ค่อย ๆ จางลงทีละเส้นทีละขีด

ชื่อ “เสิ่นจืออี้” ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา

ใบหน้าในรูปเหมือนถูกหมอกปกคลุม จนเหลือเพียงเค้าโครง

ฉันจ้องตัวอักษรเหล่านั้นจนลืมแม้แต่จะกะพริบตา

จนกระทั่งดวงตาแห้งผากจนเจ็บ ฉันถึงค่อย ๆ หลับตาลง

วินาทีต่อมา น้ำตาก็ไหลลงมาตามแก้ม

ประตูถูกผลักเปิดออก

เมื่อแม่เห็นใบปริญญา แววตาของเธอกลับเป็นประกายขึ้นมา

“ตอนเด็กจืออี้ไม่มีโอกาสได้เติบโต”

“ตอนนี้ก็ถือว่าได้เติมส่วนที่ขาดไปแล้ว”

ใบหน้าฉันเปรอะไปด้วยน้ำตา ฉันเงยหน้ามองเธอ

“แม่ ถ้าฉันต้องตายจริง ๆ ล่ะ?”

นิ้วของเธอบีบกรอบประตูแน่น เล็บขูดกับกรอบจนเกิดเสียงแผ่วเบา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงพูดว่า “อย่าพูดอะไรที่เป็นลางไม่ดี”

หลังประตูปิดลง ฉันค่อย ๆ ไถลตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าตัวเองแน่นแล้วซุกหน้าลงกับเข่า

ในกลุ่มแชตครอบครัว แม่เพิ่งเปลี่ยนชื่อที่ตั้งไว้ให้ฉัน

จาก “อันอัน” กลายเป็น “ร่างรองรับของจืออี้”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Naphat
Naphat
สนุกอยู่แต่แอบสงสัยว่าแล้วอันอันในโลกคู่ขนานหายไปไหนนะ56665 เท่าที่เข้าใจคือพี่สาวจริงๆเป็นวิญญาณที่ยังวนเวียนอยู่แต่ไม่มีใครรู้ มองเห็นทุกอย่าง และไม่ได้อยากจะกลับมา แล้วจากนั้นก็มาเข้าร่างน้อง ส่วนน้องก็ไปต่างโลกแล้ว แล้วตัวน้องต่างโลกล่ะหายไปไหน... พอเล่นลูปเวลามันก็ยังมีข้อสงสัยที่ย้อนแย้งล่ะนะ
2026-09-09 14:23:46
2
0
Anantaya Boonrueang
Anantaya Boonrueang
เอาไปครึ่งดาว จริงๆ สมควรได้0ด้วยซ้ำ เขียนได้ห่วย แน่ใจว่าใช้คนเขียน? จบก็ไม่สมบูรณ์ ขาดบริบท ตีวละครก็ไม่ฉลาด หรือเพราะเป็นเรื่องสั้นเลยทำอะไรไม่ฉลาด เขียน ragebait เอายอด?
2026-09-09 16:29:21
0
0
10 Chapters
บทที่ 1
แม่กลับจับขอบโต๊ะไว้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา“ดีจัง”ขอบตาของเธอแดงก่ำ แต่มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม“ในที่สุดจืออี้ก็จะได้กลับบ้านแล้ว”พ่อโอบไหล่แม่แล้วพูดว่า “พวกเรารอวันนี้มานานเหลือเกิน”เทียนบนเค้กยังไม่ได้ถูกเป่าให้ดับฉันยืนอยู่ที่เดิม หูอื้อไปหมด“รอมานาน...ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”แม่เงยหน้ามองฉัน แววตาไหววูบ“ตั้งแต่หกขวบมั้ง”“ตอนนั้นลูกก็ยิ่งเหมือนพี่สาวน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว”ฉันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แต่กลับสำลักเข้าหลอดลมอย่างแรงฉันไอจนตัวงอ น้ำตาถึงกับไหลออกมาแต่กลับไม่มีใครมองฉันแม้แต่คนเดียวตั้งแต่อายุหกขวบ แม่ก็มักพูดว่าฉันไม่เหมือนพี่สาวเธอรื้อชุดกระโปรงสีขาวที่พี่สาวเคยใส่ออกมาให้ฉันใส่ชุดเล็กเกินไป คอเสื้อรัดจนฉันแทบหายใจไม่ออก ส่วนปลายแขนเสื้อก็คับจนรัดแขนแน่นแม่ขมวดคิ้ว มองฉันอย่างไม่ชอบใจ“ตอนจืออี้ใส่ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”เธอเปิดวิดีโอของพี่สาวตอนยังมีชีวิตให้ฉันดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าพอดูไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็จะกดหยุด“เวลาจืออี้ยิ้มจะไม่เห็นฟัน”“จืออี้จับปากกาแบบนี้”“เวลาจืออี้พูด เสียงจะเบามาก”ฉันจึงฝึกเลียนแบบทุกวันทรงผมของพี่สาว
Read more
บทที่ 2
เช้าวันรุ่งขึ้น บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวกุ้งลวก เนื้อวัวใส่ผักชี โจ๊กทะเล ปูนึ่งไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นระลอก จนภาพตรงหน้าฉันพร่าไปเล็กน้อยฉันแพ้อาหารทะเลและไม่กินผักชี ทั้งที่แม่ก็รู้ดีอยู่แล้วแต่วันนี้เธอกลับแกะเนื้อจากขาปูใส่ไว้ในชามใบเล็กสีชมพู“จืออี้ชอบกินปูที่สุด”“ผักชีก็ขาดไม่ได้ เธอบอกว่าถ้าไม่ใส่ก็ไม่อร่อย”“แม่ต้องฝึกทำอาหารที่เธอชอบไว้ก่อน เดี๋ยวพอกลับมาแล้วจะกินไม่ถูกปาก”ฉันนั่งถือตะเกียบอยู่นานจากนั้นก็ก้มหน้ากินข้าวเข้าไปคำหนึ่ง พยายามกลืนความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมากลับลงไปอย่างสุดกำลังลำคอตีบตันจนเจ็บ ฉันใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะข่มเสียงให้มั่นคง พยายามไม่ให้มีเสียงขึ้นจมูก“แม่ แม่ยังจำได้ไหมว่าฉันแพ้อาหารทะเล?”ฉันเอาแต่ก้มหน้า จ้องข้าวสวยในชาม ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมือของแม่ที่กำลังตักโจ๊กชะงักไป“ป่านนี้แล้ว ลูกยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?”“พอพี่สาวลูกกลับมา หลายอย่างก็ต้องปรับตัว”“ลูกไม่กินสักมื้อจะเป็นอะไรไป?”ฉันพยักหน้า วางตะเกียบลง แล้วลุกกลับเข้าห้องตอนบ่าย จี้เฉินมาหาเมื่อเห็นว่าริมฝีปากฉันซีด หัวคิ้วของเขาก็ขยับเล็กน้อย
Read more
บทที่ 3
ฉันฝันร้ายตลอดทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาก็เอื้อมมือไปคลำข้างเตียงตามความเคยชินอยากจะกอดเจ้าเหมียวของฉัน แต่กลับคลำเจอเพียงความว่างเปล่าใจฉันหล่นวูบ ฉันเปิดผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียงฉันหมอบลงกับพื้นเพื่อดูใต้เตียง แล้วรื้อค้นทั้งระเบียง ตู้เสื้อผ้า และหลังโซฟาสุดท้าย ฉันเห็นกระดิ่งเล็ก ๆ ของมันอยู่ข้างถังขยะหน้าประตูมีขนแมวส้มติดอยู่สองสามเส้นฉันย่อตัวลงเก็บ พอลุกขึ้นมาก็รู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะแม่เดินออกมาจากครัว ในมือยังถือตะหลิวอยู่“ไม่ต้องหาแล้ว แมวถูกเอาไปแล้ว”เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“จืออี้แพ้ขนแมว”“เธอกำลังจะกลับมาแล้ว ในบ้านจะมีของพวกนี้ไม่ได้”ฉันกำกระดิ่งไว้แน่น จนมันกดเป็นรอยบนฝ่ามือฉันอ้าปาก แต่กลับพบว่าเสียงที่เปล่งออกมาสั่นจนแทบไม่เหมือนเสียงของตัวเอง“มันอยู่กับฉันมาตั้งเจ็ดปี...”“มันขี้กลัว”“ถ้าต้องเปลี่ยนที่อยู่ มันจะกลัว”ประโยคสุดท้ายแทบเจือเสียงสะอื้นแม่ขมวดคิ้ว“อันอัน พี่สาวลูกก็กลัวเหมือนกัน”“ลูกเลิกเอาแต่คิดถึงตัวเองทุกเรื่องได้ไหม?”จู่ ๆ ฉันก็หอบหายใจแรง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็สูดอากาศเข้าไปไม่ได้ฉันยันกำแพงประคองตัว หลับตาพักอย
Read more
บทที่ 4
หลังจากฉันกด “ไม่” ลงไป ร่างกายกลับสงบนิ่งลงเสียอย่างนั้นฉันพิงอยู่หลังประตูเงียบ ๆฉันได้ยินแม่ถามเสียงเบาจากห้องนั่งเล่นว่า “ทำไมยังเหลืออีกตั้งหนึ่งวัน?”พ่อพูดว่า “ก็เร็วมากแล้ว”แม่ถอนหายใจ“ฉันรู้สึกว่ามันช้าเกินไป”“จืออี้ต้องรออยู่ทางนั้นเพิ่มอีกแม้แต่นาทีเดียว ฉันก็ปวดใจแล้ว”น่าแปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดก้อนหินที่กดทับอยู่กลางอกมาตลอด ราวกับค่อย ๆ เบาลงทีละน้อยฉันถึงขั้นเริ่มนับถอยหลังอย่างสงบแม่ถือแค็ตตาล็อกเค้กมาหาฉัน“ช่วยแม่เลือกสักอันสิ”ฉันชี้ไปที่แบบแต่งขอบสีขาวเธอยื่นเทียนหลากสีมาให้อีกกล่อง“เทียนก็ช่วยเลือกให้แม่ด้วยนะ”ฉันหยิบเทียนออกมา นับอย่างตั้งใจจนครบแปดเล่ม แล้ววางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบแม่ชะงักไปพี่สาวเสียชีวิตตอนอายุแปดขวบขอบตาของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย เธอมองฉันด้วยแววตาซับซ้อนฉันถามอย่างสงบว่า “นี่เอาไว้เลี้ยงส่งฉัน หรือต้อนรับพี่สาวกันแน่?”เธอรีบเบือนหน้าหนี แต่นิ้วมือกลับสั่นเล็กน้อย“อย่าพูดแบบนั้น” ช่วงบ่าย พ่อเริ่มเก็บกวาดห้องของฉันสมุดบันทึก การ์ดใบเล็ก เกียรติบัตร ทุกอย่างถูกใส่ลงในถุงขยะสีดำแม่เปลี่ย
Read more
บทที่ 5
แม่จ้องข้อความไม่กี่บรรทัดนั้น ริมฝีปากสั่นอย่างหนัก“จืออี้ นั่นลูกใช่ไหม?”หน้าจอกะพริบอีกครั้ง[น้องสาวไม่ใช่ร่างรองรับ][เธอก็เจ็บเป็น]สีหน้าของพ่อแข็งค้างไปจี้เฉินหันขวับมามองฉันฉันยืนอยู่หน้ากล้อง รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่ทันหุบ แก้มก็เมื่อยจนชาไปหมดแม่พุ่งเข้าไปกุมโทรศัพท์ไว้ด้วยสองมือ“จืออี้ แม่แค่คิดถึงลูกมากเหลือเกิน”“แม่ตามหาลูกมาตั้งหลายปีแล้ว”ข้อความหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ[ตอนเด็กฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันกลัวเสียงดัง กลัวแสง และกลัวเวลามีใครมาแตะตัวกะทันหัน]เสียงร้องไห้ของแม่ชะงักไปฉันเห็นนิ้วมือของพ่องอเข้าหากันเล็กน้อยจืออี้พิมพ์ต่อ[หมอเคยบอกว่าฉันอยู่ในกลุ่มออทิสติกสเปกตรัม และไวต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส][แต่พวกคุณบอกว่าฉันแค่ไม่รู้ความ]จู่ ๆ ทั้งห้องนั่งเล่นก็เงียบกริบน้ำตายังค้างอยู่บนใบหน้าของแม่ สีหน้าของเธอดูสับสนเล็กน้อย“ไม่ใช่นะ”“จืออี้ ตอนเด็ก ๆ ลูกก็แค่บอบบางเกินไปเท่านั้น”เมื่อตัวอักษรเหล่านั้นปรากฏขึ้น แผ่นหลังของฉันก็ค่อย ๆ เย็นเยียบจู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนเด็ก ๆ แม่มักบอกว่าพี่สาวเป็นเด็กเงียบและว่านอนสอนง่ายแต่
Read more
บทที่ 6
แม่ในโลกคู่ขนานชื่อสวี่ถังเธอรูดม่านในห้องพักผู้ป่วยไว้ครึ่งหนึ่ง ให้แสงแดดส่องลงบนพื้นเท่านั้น ไม่ส่องถึงใบหน้าฉันทุกครั้งก่อนพูด เธอจะมองฉันก่อนเสมอ“เสียงระดับนี้ได้ไหม?”“อยากให้หรี่ไฟลงอีกหน่อยไหม?”“แม่ยืนตรงนี้ ลูกจะรู้สึกเกร็งไหม?”ฉันกำมุมผ้าห่มไว้แน่น ลำคอตีบตันจนแทบพูดไม่ออกเธอไม่ได้คอยเอาใจฉันอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าวแต่เธอกำลังรอให้ฉันรู้สึกสบายขึ้นจริง ๆพ่อชื่อเสิ่นเยี่ยนซานเขาตักโจ๊กเปล่าใส่ชาม แล้ววางช้อนไว้ตรงขอบชาม“ยังร้อนอยู่นิดหน่อย”“เมื่อก่อนเวลาเครียด ลูกจะปวดท้อง กินทีละน้อยก่อนนะ”ฉันหยิบช้อนขึ้นมา ข้อมือเมื่อยล้าจนสั่นในโจ๊กไม่มีผักชีบนโต๊ะก็ไม่มีอาหารทะเลฉันซดโจ๊กไปหนึ่งคำ ความอุ่นไหลลงสู่กระเพาะที่ว่างมานาน เจ็บจนน้ำตาพรั่งออกมาทันทีสวี่ถังยื่นกระดาษทิชชูให้ แต่ไม่ได้ถามว่าฉันร้องไห้ทำไม“ค่อย ๆ กิน”“ไม่ต้องรีบ”ช่วงบ่าย พวกเขาพาฉันกลับบ้านหน้าประตูไม่มีป้ายต้อนรับ และไม่มีเค้กตรงโถงทางเข้ามีรองเท้าแตะสีฟ้าอ่อนวางอยู่คู่หนึ่งสวี่ถังย่อตัวลง เลื่อนมันมาตรงหน้าฉัน“รองเท้าคู่นี้เก็บไว้ให้ลูกมาตลอดเลยนะ”ฉันสอดเท้าเข้าไป พ
Read more
บทที่ 7
วันที่สามหลังเสิ่นจืออี้กลับมา ครอบครัวเสิ่นก็แทบรับมือไม่ไหวแล้วเธอไม่ยอมนอนบนเตียงของฉันบอกว่ากลิ่นหอมแรงเกินไป ผ้าปูที่นอนสีชมพูเกินไป ไฟก็สว่างเกินไปแม่ปิดไฟให้ แต่เธอกลับกุมศีรษะแล้วตัวสั่นอีกพ่อหงุดหงิดจนเปิดไฟในห้องนั่งเล่น“แล้วตกลงลูกต้องการยังไงกันแน่?”เสิ่นจืออี้ขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ“อย่าตะโกน”“หูฉันเจ็บ”แม่ร้อนใจจนน้ำตาไหล“จืออี้ แม่รับลูกกลับมา ไม่ใช่ให้ลูกทำตัวเองลำบากแบบนี้”เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้น“ฉันไม่ได้หาเรื่อง”“ฉันทรมานจริง ๆ”ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา เสียงร้องไห้ของแม่ก็ชะงักราวกับว่าเธอเพิ่งเคยได้ยินคำว่า “ทรมาน” เป็นครั้งแรกตอนกินมื้อเย็น แม่ทำอาหารทะเลกับเนื้อวัวใส่ผักชี“ตอนเด็ก ๆ ลูกชอบกิน”แค่ได้กลิ่น เสิ่นจืออี้ก็ขย้อนแห้ง ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ“ฉันไม่กินของพวกนี้”“ฉันเคยบอกตั้งหลายครั้งแล้วว่ากลิ่นมันฉุน”ตะเกียบของพ่อค้างอยู่กลางอากาศ“แต่ตอนเด็ก ๆ ลูก...”เสิ่นจืออี้พูดแทรก“ตอนเด็กพวกคุณบอกว่า เด็กห้ามเลือกกิน”“ฉันอาเจียน พวกคุณก็บอกว่าฉันสำออย”จี้เฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ เส้นเลื
Read more
บทที่ 8
ในที่สุดครอบครัวเสิ่นก็ได้รู้ว่า เสิ่นจืออี้ที่พวกเขารับกลับมา ไม่ใช่เสิ่นจืออี้อย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้เธอไม่ยอมใส่ชุดกระโปรงสีขาวถ่ายรูปไม่นั่งยิ้มอยู่หน้าเค้กไม่เรียกจี้เฉินว่า “พี่จี้เฉิน” และไม่ยอมกินอาหารที่พวกเขาเตรียมให้อย่างว่าง่ายเธอกลัวการถูกกอดโดยไม่ทันตั้งตัวเกลียดกลิ่นน้ำหอมผ้าม่านห้ามเปิดจนสุด เสียงโทรทัศน์ห้ามดังเกินระดับยี่สิบช่วงแรกแม่ยังอดทนปลอบเธอ“จืออี้ แม่รู้ว่าลูกลำบากมามากตอนอยู่ที่นั่น”“แต่ลูกก็ต้องค่อย ๆ ปรับตัวนะ”เสิ่นจืออี้ปิดหู ซุกหน้าลงกับหมอนอิง“ฉันเป็นแบบนี้มาตลอด”“เป็นพวกคุณต่างหากที่ไม่เคยปรับตัวเข้าหาฉัน”สีหน้าแม่แข็งค้างเธออยากเถียง แต่กลับนึกถึงคำว่า ‘ออทิสติกสเปกตรัม’ ในแอปเมื่อก่อนเธอซ่อนใบวินิจฉัยไว้ และทิ้งใบแนวทางการฝึกบำบัดที่หมอออกให้เธอบอกว่าเด็กจะมีโรคอะไรได้ ก็แค่ถูกตามใจจนเสียคนตอนนี้เสิ่นจืออี้นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ เล็บจิกหลังมือตัวเองจนเกิดรอยแดงหลายรอยแม่ยื่นมือไปห้าม เสิ่นจืออี้กรีดร้องพ่อยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงตลอดทั้งคืนวันรุ่งขึ้น เขาเริ่มค้นห้องของฉันเขาอยากหาไดอารี่ เอกสาร และรูปถ่ายข
Read more
บทที่ 9
ตอนที่พ่อตามหาทางเข้าสู่ศูนย์วิจัยโลกคู่ขนานเจอ ก็เป็นเวลาดึกมากแล้วแม่นั่งเฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัวพ่อพิมพ์ชื่อของฉันลงไปเสิ่นอันอันหน้าจอโหลดอยู่นานสุดท้ายข้อความสีแดงก็เด้งขึ้นมา[ความสัมพันธ์ทางเครือญาติในโลกเดิมถูกยกเลิกแล้ว][ผู้ถูกสับเปลี่ยนได้สละสิทธิ์เปลี่ยนใจด้วยตนเอง][ไม่สามารถเรียกตัวกลับได้]แม่กดรีเฟรชซ้ำแล้วซ้ำเล่านิ้วกดแป้นพิมพ์จนเกิดเสียงดัง“เป็นไปไม่ได้”“ฉันเป็นคนคลอดเธอมา”“ทำไมถึงเรียกเธอกลับมาไม่ได้?”แอปตอบซ้ำอย่างเย็นชา[จุดยึดความสัมพันธ์ทางเครือญาติถูกตัดขาด][ครอบครัวเดิมไม่มีสิทธิ์ยื่นคำขอ]พ่อหันขวับไปหาจี้เฉิน“นายลองดู”“อันอันแคร์นายที่สุด”มือของจี้เฉินสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่เขากรอกบัญชีผู้ใช้ของตัวเองลงไปหน้าจอสว่างขึ้น[ผู้เข้าร่วม: จี้เฉิน เคยยืนยันการสับเปลี่ยน][ไม่มีสิทธิ์เรียกกลับ]จี้เฉินจ้องข้อความบรรทัดนั้น ก่อนเข่าจะอ่อนจนร่างทรุดไถลลงไปตามกำแพงเขายกมือปิดตา ไหล่สั่นกระเพื่อมอย่างแรงจู่ ๆ แม่ก็นึกถึงวิดีโอขึ้นมา“อันอันเคยอัดไว้”“เธอบอกว่ายินดีต้อนรับจืออี้กลับมา”แม่ใช้มือที่ส
Read more
บทที่ 10
วันที่สามในโลกคู่ขนาน ฉันได้รับคำขอวิดีโอคอลจากครอบครัวเดิมหน้าจอแอปลอยอยู่กลางอากาศ[แม่ พ่อ และจี้เฉินยื่นคำขอติดต่อ][ต้องการรับสายหรือไม่?]ฉันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง อุ้มแมวส้มตัวใหม่ไว้ในอ้อมแขนแสงแดดตกกระทบหลังมือตรงนั้นไม่มีร่องรอยของการเลือนโปร่งใส และไม่มีตัวเลขนับถอยหลังสวี่ถังกำลังปอกแอปเปิลให้ฉันเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือน เธอเพียงชะงักไปเล็กน้อย“อันอัน ลูกตัดสินใจเองนะ”เสิ่นเยี่ยนซานถือนมอุ่นเดินออกมา“ถ้าอยากเจอ พวกเราจะอยู่ข้าง ๆ ลูก”“ถ้าไม่อยากเจอ ก็ไม่มีใครบังคับลูกได้”ฉันก้มมองหน้าจอล่างสุดของรายชื่อผู้ขอติดต่อ ยังมีชื่อเสิ่นจืออี้อยู่ด้วยฉันกดเปิดข้อความของเธอไม่มีคำขอให้ฉันกลับไปมีเพียงข้อความไม่กี่บรรทัด[อันอัน ขอโทษนะ][ฉันจะบอกพวกเขาว่า พวกเราไม่ใช่เครื่องมือ][หมอบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กไม่ดี][เธอก็ไม่ใช่ตัวแทนของใคร]ขอบตาฉันร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยฉันตอบเธอกลับไป[เธอก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ]จากนั้นฉันก็กดปฏิเสธการติดต่อจากครอบครัวเดิมหน้าจอดับลงสวี่ถังไม่ได้ถามว่าทำไมเธอหั่นแอปเปิลเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้ววางไว้ข้างมือฉัน“วันนี้อยาก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status