บทที่ 3

เสียงเย็นชาของสือเย่ดังขึ้นข้างหูฉัน

“คุณหนูไป๋ ผมรู้ว่าคุณเลือกผมเพราะไม่มีทางเลือกอื่น แต่ผมขอสัญญาว่าในขอบเขตความสามารถของผม ผมจะไม่มีวันทำให้คุณต้องน้อยหน้าใครเด็ดขาด”

พอได้ยินเสียง ฉันก็เผลอหันกลับไปทันที จนชนเข้ากับอ้อมกอดของสือเย่เข้าอย่างจัง

กลิ่นหอมประหลาดพุ่งเข้ามาแตะจมูก

ฉันเงยหน้ามองเขา แล้วพูดเน้นทีละคำด้วยความจริงจัง

“สือเย่ ฉันเป็นคนเลือกนายเอง แล้วก็ ต่อไปเรียกฉันว่าไป๋รั่วเถอะ อย่าเรียกห่างเหินแบบนั้นเลย”

ฉันเห็นแววตาของสือเย่วูบไหวไปชั่วขณะ

“ตกลง ไป๋รั่ว”

สามวันต่อมา งานแต่งงานก็มาถึงตามกำหนด

งานแต่งงานทั้งสองงานจัดขึ้นที่ภัตตาคารเดียวกัน

ครั้งนี้งานแต่งของเผ่าหมาป่าจัดได้ยิ่งใหญ่กว่าชาติก่อน ถึงขนาดเชิญเผ่าหงส์ที่เร้นกายไปแล้วมาแสดงโชว์ได้ ตระกูลใหญ่ต่างๆ ต่างตบเท้าเข้าร่วมงานของพวกเขากันอย่างคับคั่ง

ส่วนฝั่งเผ่าอสรพิษกลับดูเงียบเหงา ไม่มีแขกเหรื่อเพิ่มเติม แต่คนในเผ่าอสรพิษกลับดูมีความสุขมาก การได้แต่งงานกับมนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์หมายความว่าพวกเขามีความหวังที่จะเข้าไปชิงตำแหน่งผู้กุมอำนาจสมาพันธ์

หลังจบพิธีแต่งงาน ฉันเดินสวนกับไป๋หรงเหยา เธอจงใจเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้ฉันเห็นรอยรักสีกุหลาบตามเนื้อตัว

“พี่คะ ฉันไม่ยักรู้เลยว่าคนเผ่าหมาป่าจะแรงเยอะขนาดนี้ สงสัยอีกไม่นานฉันคงได้อุ้มท้องลูกหมาป่าแน่ๆ”

ฉันยิ้มบางๆ

“งั้นพี่ก็ขอให้น้องสมหวังดั่งใจนะ”

ไป๋หรงเหยาคิดเรื่องการตั้งครรภ์ง่ายเกินไป มนุษย์กับสัตว์อสูรเป็นคนละเผ่าพันธุ์กัน การจะตั้งครรภ์ตามธรรมชาติอย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งปีขึ้นไป

ชาติก่อนเธอเห็นฉันท้องง่าย ก็เลยทึกทักเอาเองว่าตัวเองก็ทำได้เหมือนกัน ข่าวที่เธอคุยโวต่อหน้าเผ่าหมาป่าว่าจะท้องภายในครึ่งปีแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว

พอเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของไป๋หรงเหยา แม้แต่โม่จิ่งเองก็ยังเชื่ออย่างสนิทใจ

ท่าทีสงบนิ่งของฉัน เมื่ออยู่ในสายตาไป๋หรงเหยา กลับกลายเป็นการท้าทาย

“ช่างเถอะ พูดไปพี่ก็ไม่เข้าใจหรอก ยังไงซะพี่ก็แต่งเข้าดงขอทานไปแล้วนี่”

เธอมองสัตว์อสูรเผ่าอสรพิษแถวนั้นด้วยสายตารังเกียจ แล้วถลกกระโปรงเตรียมเดินผ่านฉันไป

ฉันคว้าแขนเธอไว้ ขวางทางเธอ

“ไป๋หรงเหยา ขอโทษเดี๋ยวนี้ ขอโทษเผ่าอสรพิษซะ”

ไป๋หรงเหยาโกรธจัด สะบัดมือฉันออกแล้วตะคอกใส่

“ไป๋รั่ว พี่เป็นบ้าอะไร!”

ฉันกับไป๋หรงเหยาทะเลาะกันกลางโถงจัดงาน แขกที่ยังไม่กลับต่างพากันหยุดดูเรื่องสนุก

สุดท้ายพ่อต้องออกหน้ามาสอบถามเรื่องราว แล้วบังคับให้ไป๋หรงเหยาขอโทษคนเผ่าอสรพิษ

ถึงแม้เผ่าอสรพิษจะเป็นสัตว์อสูรปลายแถว แต่เมื่อต้องเผชิญกับการดูถูกเหยียดหยามจากมนุษย์ สัตว์อสูรก็จะรวมพลังกันเสมอ

ก่อนจากไป ไป๋หรงเหยาจ้องฉันตาเขียวปัด แล้วกระซิบเสียงลอดไรฟัน

“ไป๋รั่ว ชาตินี้ฉันต้องชนะแน่นอน”

ในคืนเข้าหอ ฉันมองเรือนร่างของสือเย่หลังจากถอดเสื้อผ้าออก แล้วก็ต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ

ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยว่า งูมีสองอัน!

พอเห็นฉันนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับ สือเย่ก็นึกว่าฉันรังเกียจ เขาหน้าซีดเผือด ก้มลงเก็บเสื้อผ้าบนพื้นเตรียมจะเอามาใส่

“นายจะทำอะไร?”

ฉันกระชากเสื้อในมือสือเย่ออกมา สีหน้าแสดงความไม่พอใจ

“ผมคิดว่า… คิดว่าคุณไม่อยากทำ”

สือเย่ยืนเปลือยกายทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าเตียง นัยน์ตาสีเขียวมรกตหม่นแสงลง

ในเมื่อเขาไม่เริ่ม งั้นฉันก็ขอเป็นฝ่ายเริ่มเองละกัน

ฉันขยับเข้าไปโอบรอบคอสือเย่ ดึงเขาล้มลงมาบนเตียง พอแนบชิดกับร่างกายเขา ฉันก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยนั่นอีกครั้ง

“สือเย่ ตัวนายหอมจัง”

ฉันเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไป

สือเย่อึ้งไปไม่กี่วินาที ปลายหูเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ จากนั้นจูบของเขาก็เริ่มร้อนแรงขึ้น ไล่จูบจากหน้าผากลงไปเบื้องล่าง

พวกเราประสานมือกันแน่น ดื่มด่ำกับความสุขตรงหน้า

เคยคิดว่าคนเผ่าหมาป่าร่างกายแข็งแรงกำยำน่าจะเป็นคู่ครองที่ดีที่สุด

แต่คิดไม่ถึงว่าเผ่าอสรพิษจะมีรสชาติที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร กว่าสือเย่จะยอมปล่อยให้ฉันนอน ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว

สามเดือนต่อมา ที่บ้านก็ส่งข่าวมาว่าไป๋หรงเหยาตั้งท้องแล้ว

ตอนรู้ข่าวครั้งแรกฉันถึงกับอึ้ง หลายพันปีมานี้ไม่เคยมีมนุษย์กับสัตว์อสูรคู่ไหนที่มีลูกได้ภายในเวลาสั้นๆ แค่สามเดือน

ถ้าไม่ได้เห็นท้องที่นูนออกมาของไป๋หรงเหยากับตาตัวเอง ฉันคงไม่เชื่อเด็ดขาด

เผ่าหมาป่าจัดงานฉลองให้เด็กที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก โดยเชิญตระกูลใหญ่ต่างๆ มาร่วมแสดงความยินดี

“นึกไม่ถึงว่าบรรพบุรุษเผ่าหมาป่าจะแสดงอิทธิฤทธิ์ ทำให้มีทายาทได้ในเวลาแค่สามเดือน!”

โม่จิ่งถือแก้วเหล้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มลำพองใจ

ผู้คนมากมายทยอยกันเข้าไปประจบสอพลอ ในสายตาทุกคนตอนนี้ ตำแหน่งผู้กุมอำนาจสมาพันธ์รุ่นต่อไปต้องตกเป็นของเผ่าหมาป่าแน่ๆ ตอนนี้แหละคือโอกาสดีที่จะสร้างคอนเนกชันกอบโกยผลประโยชน์

ตามศักดิ์และฐานะแล้ว ฉันควรจะได้นั่งหางแถวพร้อมกับสือเย่

แต่ไป๋หรงเหยากำชับโม่จิ่งเป็นพิเศษให้จัดที่นั่งฉันไว้ข้างเธอเดี่ยวๆ เธอคงไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้อวดเบ่งใส่ฉัน

เธอลูบท้องพลางมองฉันด้วยสายตายั่วยุ

“พี่คะ ผ่านไปสามเดือนแล้วทำไมท้องพี่ยังเงียบอยู่เลย สงสัยเลือดตระกูลไป๋ในตัวพี่คงจะไม่บริสุทธิ์ ท้องไส้เลยไม่รักดีแบบนี้”

ร่างกายของลูกครึ่งอสูรมีความพิเศษ ใช้เวลาตั้งครรภ์แค่สองเดือนก็คลอดแล้ว

คำนวณเวลาดูแล้ว ก็น่าจะคลอดเดือนหน้านี่แหละ

ตอนนี้ไป๋หรงเหยาอ้วนขึ้นมาก ท้องก็บวมเป่ง

เธอคงไม่รู้ว่าลูกครึ่งอสูรตัวใหญ่อยู่แล้ว ตอนนี้เธอไม่คุมอาหารเลย ถึงเวลาคลอดจะต้องทรมานแสนสาหัสแน่

ชาติก่อน ฉันพยายามคุมน้ำหนักแทบตาย แต่ตอนคลอดยังใช้เวลาตั้งวันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืน เจ็บปวดจนเกือบจะฆ่าตัวตาย

แต่พอเห็นลูกคลอดออกมาอย่างปลอดภัย นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอด ฉันก็ไม่เสียใจเลย

ฉันยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ แล้วพูดเรียบๆ

“ในประวัติศาสตร์ ระยะเวลาตั้งครรภ์ที่สั้นที่สุดยังต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งปี น้องสาวใช้เวลาแค่สามเดือน ในระหว่างนี้ใช้วิธีอะไร คงมีแต่น้องที่รู้อยู่แก่ใจ”

ไป๋หรงเหยาหันขวับมาจ้องหน้าฉัน แววตาฉายความร้อนตัว

“ไป๋รั่ว พี่หมายความว่ายังไง?”

แค่แหย่นิดเดียวก็ลนลานแล้ว ไป๋หรงเหยายังเก็บอาการไม่เก่งพอ

“ขอให้น้องสาวคลอดง่ายๆ ปลอดภัยนะจ๊ะ!”

ฉันชูแก้วเหล้าขึ้นดื่มอวยพรเธอ แล้วเดินไปหาสือเย่เพื่อกลับบ้านด้วยกัน

หนึ่งเดือนต่อมา ไป๋หรงเหยาใช้เวลาคลอดนานถึงสามวันสามคืนกว่าจะคลอดเด็กออกมาได้

แต่ผ่านไปเจ็ดวันแล้ว เผ่าหมาป่าก็ยังไม่ยอมเปิดเผยเรื่องเด็กสู่สาธารณชน แม้แต่พ่อไปขอเยี่ยมไป๋หรงเหยาที่เผ่าหมาป่าก็ยังโดนกีดกันอยู่แค่หน้าประตู

เด็กคนนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ

ครึ่งเดือนต่อมา พ่อก็เรียกตัวฉันกลับบ้าน

ก่อนออกจากบ้าน เห็นสายตาเป็นห่วงจนเกินเหตุของสือเย่ ฉันเลยเอ่ยปากชวนเขาให้กลับบ้านไปเป็นเพื่อนด้วยกัน

ในห้องรับแขก ไป๋หรงเหยากอดลูกครึ่งอสูรหมาป่าแดงตัวน้อย นั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น

“นี่คือลูกของฉันกับโม่จิ่งจริงๆ นะคะ ขนหมาป่าสีเปลี่ยนไปมันก็เป็นเรื่องปกติของการกลายพันธุ์ไม่ใช่เหรอ?”

ไป๋หรงเหยายืนกระต่ายขาเดียวว่าเจ้าหมาป่าแดงตัวน้อยคือลูกของโม่จิ่ง แต่เธอหารู้ไม่ว่าโม่จิ่งเป็นหมาป่าขาวสายเลือดบริสุทธิ์ บรรพบุรุษไม่เคยมียีนหมาป่าแดงมาก่อน